Ik vind de laatste 3 tracks ook de 3 slechtste. Ze lijken best op elkaar en brengen nergens echt spanning.

Dit album opent redelijk. De eerste twee songs hebben wat van elkaar weg, maar maken wel direct duidelijk dat de arctic monkeys weer een andere weg zijn opgegaan. Het zijn goed in het gehoor liggende nummers. Niks mis mee, maar missen helaas wel een beetje de spanning.
Bij Brick By Brick lijkt die spanning wel te komen doordat de gitaren wat krachtiger klinken. Maar helaas blijft dit nummer te oppervlakkig om echt speciaal te worden. Echter is de solo wel zeer oke. Vanaf dat moment gaat het album de goede kant op. The hellcat is een lekker aanstekelijk nummer en de lalalala's doen het goed, maar het is echter een voorbereiding op wat komen gaat.
Je komt nu bij de drie beste nummers van het album. De gitaren op Don't sit down zijn heerlijk en de 'uitbarsting' op het refrein klopt en klinkt erg lekker. Library Pictures is het beste nummer van de plaat. Even waan je je weer terug naar 2006. De heerlijke drums op het begin en dan de gitaren die me echt weer laten bewegen. Het heeft zeker wat weg van het eerste album, maar toch past het perfect op deze plaat. Ook de overgang naar all my own stunts klinkt erg lekker, het gepraat en dan die korte "test" van de gitaar. De eerste 20 seconden zijn ook de beste van dit nummer. Voor de rest blijft het een lekker nummer.

Daarna gaat de rust er weer wat in. Met een aanstekelijk basloopje wordt Reckless Serenade ingezet. Het toepasselijke rustmoment op het goede moment en door de goede zang valt dit nummer best goed. Om vervolgens over te gaan naar Piledriver Waltz. Weer een mooi voorbeeld van een nummer dat in "de nieuwe stijl" is, maar me toch wel aansteekt. Het is gewoon een beetje wennen. Maar dat was Humbug ook.

Hierna gaat het echter mis met de plaat. In plaats dat de plaat nog een lekkere uitschieter bevat, of nog iets speciaals wordt gedaan gaat de band weer terug naar nummer 1, 2 en 4. En herhaalt het truckje nog eens. Op zich niks mis mee, maar wel als het te rustig wordt. Ik hoor bijna geen verschil tussen de nummers, en het kabbelt mij allemaal wat te makkelijk voort. Zeer jammerlijk einde voor toch best een tof album.

Een topper zal dit album nooit worden, maar slecht is het ook zeker niet. Alhoewel met Library Pictures weer een juweeltje is afgeleverd. Echter had ik op meer juweeltjes gehoopt, zoals op hun eerdere albums. 3,5*

Heb het album als vervent Coldplay toch vaker de kans gegeven en hij is zeker gegroeid. Je moet even door die laag, en tuurlijk is hij comercieel en wat overgeproduceerd. maar als je dat album gewoon zo eens beschouwd en nog eens luistert kun je je toch concentreren op de betere dingen.

Zo onder andere er voor mij toch minder echt slechte momenten zijn, alleen Princessof China is toch minder. Alhoewel me dat nummer toch wel weer pakt door het catchy geheel en toch wel redelijke zang. En zo heb ik dat ook met Paradise, opzich vind ik het een minder nummer, maar ik laat hem toch opstaan. ETIAW heb ik altijd al een redelijk nummer gevonden.

Daarnaast heeft het album ook heerlijke toppunten, Het geweldige einde van Charlie Brown (die piano), Sommige prachtig gezongen zinnen in Us Agianst the World, de geweldige energie die vrijkomt bij Don't Let it Break Your Heart, het heerlijk maar ook aparte Hurts Like heaven.

Als ik alles ga uitzoeken ( de instrumentale nummers heb ik even bij de grotere nummers gezet) kan ik toch wel bijna alles wel boven gemiddeld zetten.

Niet zo goed nummers (niet tenekrommend slecht):
Princess of China

Net te doen:
Paradise

Toch wel lekker:
M.M.I.X./Every Teardrop is A waterfall
Major minus

Redelijk tot Goed:
Mylo Xyloto/Hurts Like Heaven
Us Against The World
U.F.O.
Up in Flames
Charlie Brown

Erg lekker/ Echt goed:
A Hopeful Transmission/ Don't Let it Break Your Heart/Up with the birds


Samen opgeteld toch wle zeker een 4 sterren waard, ook omdat het geheel toch wel als een samenhangend verhaal (niet qua sfeer) overkomt op mij. De heren hebben toch wel een redelijk album gemaakt, niet een nieuwe Parachutes of Rush of blood. maar wel in deze nieuwe stijl een redelijk to goed album. Ik blijf het toch zeker goed vinden dat ze altijd wel wat nieuws proberen.

Ik denk toch dat vooral de verwachtingen voro dit album hoog lagen, iedereen hoopte stiekem toch op een oude Coldplay. Want zoals al eerder werd gezegd, er komen toch weer heel veel mensen af op deze plaat. Echter gaat Coldplay verder, en je kunt besluiten hierin niet mee te gaan. Dan moet je vooral op zoek naar een andere artiest of de eerdere albums luisteren.
Maar je kunt ook besluiten erin mee te gaan en het toch een kans te geven, even doro de kritiek heen kijken. En dan blijkt het toch wel zeker een goed album. Alleen ikdenk ook dat veel mensen die gewoon niet willen.

Gewoon een lekker een aanstekelijk plaatje. Niet meer en niet minder, maar wel lekker om naar te luisteren. En nee natuurlijk is dit geen radiohead, heeft het geen 5 lagen en zit er niet ergens een prachtige instrumentatie... Mara moet je dit dan verwachten? Nee. Gewoon een lekker wegluisterplaatje met hier en daar best goede teksten.
En het laatste leven is echt super. Ik als Limburger kan dat wel waarderen