Wat mij betreft heeft dit album de tand des tijds zonder problemen doorstaan. De artiest ging er waarschijnlijk van uit dat iedereen de single French Kiss al in bezit had of in ieder geval al kende. De versie op het album, is zoals hijzelf zegt: wat er vooraf ging aan het "verhaal" op de single, een prelude zeg maar. Ik vind het in ieder geval prima bedacht en uitgevoerd.
Op een MTC party in Nighttown werd ooit Blackout gedraaid wat in combinatie met het lichtgebeuren een verpletterende en onheilspellende sfeer creeerde. Altijd als dit nummer voorbij komt ben ik weer even terug aan de West Kruiskade!

Het is een gevarieerd album met als buitenbeentjes Brittany (piano instrumental) en het Bluesy/New Orleans achtige Lil Tanya wat heerlijk mee te zingen is.
Mijn favoriet is het ontzettend verleidelijk en sexy (door een vrouw) gezongen The Love U Wanted. Het zal je maar op die manier toegezongen worden.
Dit is een album van een studio producer die gaat voor het beste resultaat en niet alle vocals zelf voor zijn rekening wil nemen.
Lil Louis bleek met dit (en zijn volgende) album duidelijk meer in huis te hebben dan zijn wereldhit French Kiss in eerste instantie deed vermoeden.

De ideale LP om rond mijn 18e jaar de andere sekse in de juiste stemming te krijgen. Zeer goede herinneringen aan dus.
Het eerste nummer, You're #1 is lekkere funky soul/disco waarvan Narada het niveau later in zijn carriere niet vaak meer gehaald heeft. En dat zegt meer over het nummer dan over Narada.
Daarna komt Summer Lady! De zomerse energie spat er direct van af en je waant je swingend op de boulevard van Miami, aandacht vragend van een Latina aan je zijde die je al dansend en rappend wilt overtuigen van jouw affectie voor haar. Correctie geen latina, maar een francaise blijkt quasi onschuldig kirrend de fade-out voor haar rekening te nemen. Heerlijk!
Hierna wordt het wat rustiger en zoetsappiger maar niet te. Laten we zeggen vrouwvriendelijk. Af en toe nog wel wat meer uptempo maar niet meer zoals de eerste 2 nummers. I'm ready heeft een lekker mee te zingen refrein en is de brug naar Safe in My Arms wat eigenlijk hetzelfde onderwerp weer heel anders benadert. Eigenlijk was deze LP voor mij een goed alternatief voor alle platen van Barry White in die tijd (of Betty Wright met Tonight is the Night) omdat mijn gezelschap doorgaans ook niet gek was en al snel doorhad wat de bedoeling was met dergelijke muziek.
Echter bij deze LP begint het (tamelijk onschuldig) swingend en werkt het langzaam maar zeker via het toch weer uptempo You Ought to Love Me naar een Kamasutra-achtig einde met het slotstuk Blue Sight of Midnight. Als ze nu nog niet in de stemming is...

Ergens in in 1996 las ik een zeer positieve recensie over het 2e album van een voor mij onbekende Tricky. Aangezien de overigens jubelende recensie ook verwees naar Maxinqaye als zijnde nog beter, besloot ik dan maar gelijk voor dat debuut te gaan.
Maxinquaye is geen album! Maxinequaye is een ervaring!!
Hoewel ik nergens een kwaad woord lees over Black Steel, is het voor mij het nummer wat het minst op dit debuut past.
Sterker, het enige nummer wat ik standaard skip! En toch een 5!
De rest van Maxinequaye neemt mij namelijk mee op een spannende trip door Club Bizarre... In elke kamer waar ik kom ben ik de voyeur en overkomt me (bijna visueel) het een en ander. Steeds weer spanning, claustrofobie, machtsverhoudingen, perversiteiten en supergoeie productie!
Mocht ik ooit een album maken dan zou het exact zo klinken, zonder Black Steel dus. Waarschijnlijk door de gitaren in dat nummer waardoor je je realiseert dat er een band speelt, die zijn best doet terwijl de overige nummers je meenenemen in hun wereld. Ook heb ik Brand New You're Retro lang als een dissonant gezien, maar altijd een goed nummer gevonden. Vind het er ondanks het hogere tempo, inmiddels wel tussen passen.Het is een eigen kamer geworden in Club Bizarre...