Ik heb toch wat moeite met deze plaat. Dit komt vooral omdat ik voordat deze plaat uitkwam al in het bezit was van een soundboard bootleg van dit optreden die ik indertijd helemaal grijs gedraaid heb. Vreemd genoeg vind ik de kwaliteit van die bootleg beter dan als op het uiteindelijke album. Het klinkt mischien wat minder gepolijst maar daardoor wel wat puurder en energieker. Het meest irritante is echter het copy/paste gedrag van steve harris. Als je wat bekender bent met het optreden zijn de stukken waar Harris Dickinsons zang kopieerd over de meezing stukken/refreinen van het publiek erg irritant en klinken nogal onnatuurlijk. Harris beweert dit gedaan te hebben omdat hij vond dat het publijk niet luid genoeg was maar waar hij dat op baseert is me echt een raadsel want ook op de bootleg klinkt het publiek geweldig.

Dit is nog vervelender op de DVD waar je Dickinson soms wel hoort maar je duidelijk kunt zien dat hij niet zingt. Let maar eens op tijdens de refrijnen en de camera een glimps van dickinson laat zien terwijl hij zijn microfoon naar het publiek richt.

Hoe dan ook blijft het toch een goede plaat met veel sfeer en een uistekende setlist.

Nou ben ik nooit een echt grote queensryche fan geweest en leek de band al jaren in een negatieve spiraal te zitten maar al de drama rond het "ontslag" van Tate maakten me toch wel nieuwsgierig naar dit album.

Tate heeft de publieke opinie behoorlijk tegen zich en ik vind zijn gedrag op het podium altijd wat arrogant overkomen maar ergens heb ik wel een zwak voor deze man. Ik vind zijn voormalige bandgenoten wel erg in de slachtofferrol kruipen, alsof het kleine kinderen zijn die jaren gepest zijn door hun oudere broer. Hoe dan ook Tate lijkt niets goed meer te kunnen doen volgens veel mensen en deze mensen lopen de plaat ook al bij voorbaat af te kraken op het internet. Doet me een beetje denken aan toen chinese democracy uitkwam. Veel mensen wilde die plaat ook gelijk met de grond gelijk maken maar bleek gewoon een behoorlijk goed album te zijn.

Dat vind ik dus ook van Frequency Unknown. Ik zal de bonustracks niet meerekenen want die zijn inderdaad overbodig en ik vermoed dat er een juridisch idee achter zit. Het echte album heeft in mijn opinie geen zwakke nummers, ik heb immers nooit de behoefte een nummer te skippen. Cold is een pakkende opener en heeft zoals alle nummers op deze plaat een sterk refrein. Soms gaan de teksten wat te opvallend over zijn vorige bandleden maar echt storen doet het me niet. Slave is voor ryche begrippen behoorlijk heavy en In the hands of god en The weight of the world vind ik pareltjes van nummers. Verder vind ik de zang erg goed al zal hij het live niet meer waar kunnen maken. Het refrein van Everything zullen sommige mensen misschien wat te catchy vinden maar mij bevalt het wel.

Met de produktie/mix heb ik ook geen probleem maar ik verbaas me al langer over het geklaag hierover bij andere bands/albums. Iedereen lijkt ineens een audiofiel te zijn en over elk dingetje te vallen, al zullen de meeste mensen elkaar wel gewoon napraten.