Dit album begint eigenlijk vrij veelbelovend en klinkt redelijk origineel, maar na een tijdje besef je dat bijna alle nummers zeer gelijkaardig zijn. Bijgevolg gaat luisteren naar "Entertainment" voor mij in ieder geval vervelen na een tijdje, waardoor ik echt de neiging niet kan onderdrukken om hier en daar een track te skippen. Je kan dus niet echt zeggen dat deze plaat zijn titel waar maakt.

Alle nummers op dit album kunnen eigenlijk omschreven worden als "meer van hetzelfde", met uitzondering van Amuse Bouche en Danse En France. De eerste in negatieve en de tweede in positieve zin.

Amuse Bouche vind ik namelijk zo rotslecht dat ik er echt onmogelijk in slaag het nummer uit te luisteren. Saai, rommelig en kan eigenlijk beter als "noise" omschreven worden dan als muziek.

Danse En France daarentegen is nog wel te pruimen en vormt wel een klein verhelderend lichtpuntje binnen de saaie soep die dit album vormt. Wel spijtig dat het niet echt in de buurt komt van de remix die D.I.M. ervan maakte, maar toch verhoog ik door dit nummer mijn score met een halve ster. In totaal dus toch maar een schamele 2*.

Bij deze hebben we tegelijk een nadeel gevonden van Random Access Memories (wat verder een meesterwerk is): Daft Punk heeft Moroder opnieuw in de schijnwerpers gezet, die vervolgens dit gedrocht gebaard heeft.

Hoe deze plaat überhaupt nog positieve reviews krijgt, daar kan ik echt niet bij. Ronduit verschrikkelijk.
De tijd dat Moroder vernieuwende elektronische muziek maakte, is duidelijk ver achter ons. Er zijn zó veel manieren om de sound van dit album te beschrijven. Cliché. Zielloze EDM. Eurosong kitsch. Het soort muziek dat op de gratis variant van Spotify onder de reclameboodschappen zit. Wat je hoort in kledingwinkels vooral gericht op 14-jarigen. Wat bakvissen op hun Facebook account posten #friends4evah #YOLO #summer #nofilter.

Als dit zomerse muziek moet voorstellen, dan weet ik toch wel betere platen die als soundtrack van de aankomende zomer kunnen dienen.

Is er dan werkelijk alles verkeerd aan dit album? Welnee, de titel is best geslaagd want die dekt de lading perfect: Déjà-vu.

Zo, dit gezegd zijnde, ga opnieuw wat naar de Midnight Express soundtrack luisteren en proberen dit samenraapsel van herkauwde eurotrash te vergeten.

Eigenlijk vind ik dit best nog wel een goed album. Leuke muziek, degelijke composities en lekker dansbaar.

Vooral "In for the Kill", "Tigerlily", "Quicksand", "Bulletproof", "Colourless Colour" en "I'm Not Your Toy" zijn gewoonweg goeie nummers.

Eigenlijk heb ik maar één probleem met dit album (en iemand die mijn post aandachtig las, kon het al gemerkt hebben): de tracklist. De nummers die ik zonet genoemd heb zijn immers gewoon de eerste zes. De tweede helft van het album komt naar mijn idee nergens in de buurt van de eerste. Niet op musicaal vlak, niet op vlak van de lyrics. Zo wordt bijvoorbeeld het constant irritant rijmen op "-ions" in twee opeenvolgende nummers ("Fascination" en "Reflections Are Protections") na een tijdje ver-schrik-ke-lijk irritant.

Volgens mij had een andere volgorde van de tracks beter geweest en dan hadden de minpunten, die nu allemaal op het einde samengepakt zitten, wat minder hard opgevallen. Als dit een LP was, zou ik hem zelden of nooit omdraaien en ook nu betrap ik me er regelmatig op dat ik enkel de eerste helft van de CD speel.

Daarom heb ik besloten dit album in 2 stukken te beoordelen:

* Eerste helft: 2.5 / 2.5
* Tweede helft: 1 / 2.5

Totaal: 3.5*

En ohja, ik heb La Roux live gezien, en ik kan jullie verzekeren dat ze wel degelijk een potje kan zingen.

Ik ben al verscheidene jaren op zoek naar dit album, maar dat was niet altijd even evident. Winkels hadden het vaak niet in stock ofwel aan een belachelijk hoge prijs. Tot ik het vorige week zag aan een zeer goede prijs op een webshop. De limited edition dan nog. En meteen gekocht dan maar.

De reden waarom ik Destroy Rock & Roll al een tijdje zocht is omdat het heel wat herinneringen voor mij opbrengt. De periode dat het album uitkwam luisterde ik toch wat naar Mylo, scoorde hij de ene hit na de andere in mijn vriendenkring en zag ik hem live aan het werk op Pukkelpop in 2004.

Dat alles is echter al meer dan zes jaar geleden (ik word oud!) en ik had wat schrik of dit album nog zou voldoen aan mijn huidige muzieksmaak, die toch al heel wat veranderd is in die tijd.

Toen het vandaag in de bus belandde, meteen opgezet. En ik moet toegeven dat ik méér dan aangenaam verrast was. Destroy Rock & Roll begint meteen heerlijk met Valley of the Dolls, een plaat die het best te omschrijven valt als eenvoudige, pure no-nonsens housemuziek en daarmee eigenlijk meteen de toon zet voor de rest van het album. Het klinkt allemaal even glad gepolijst en haalt op meerdere momenten makkelijk het niveau van Daft Punk ten tijde van Discovery.

Echte hitsingles als Drop the Pressure, In My Arms, de titeltrack, Otto's Journey, Muscle Car en het absoluut magistrale Paris Four Hundred, voor mij het onbetwistbare hoogtepunt van dit album, worden afgewisseld met rustige intermezzo's die daarom niet per se van mindere kwaliteit zijn.

Enkel tijdens de intro van Guilty of Love ging het even de verkeerde kant op, maar dat werd al gauw gecorrigeerd toen het nummer definitief van wal stak. Zo zie je maar dat de eerste indruk niet altijd de juiste is.

Na Muscle Car komen er nog enkele zeer goede tracks, maar ik kan me toch niet van de indruk ontdoen dat het album stilaan doodbloedt. Maar laat dat dan meteen het enige minpuntje zijn dat ik momenteel kan ontdekken.

Oh ja, en willen we het volgende afspreken? Drop the Pressure is en blijft een killertrack en zal voor eens en voor altijd van een hoger niveau zijn dan de, weliswaar niet onaardige, Doctor Pressure-remix ervan.

4.5*