Ha! Mijn eerste berichtje.
Dan kies ik toch een plaatje waar ik vrolijk van word. En dat word ik nu net van Nashville Skyline.
Het begint reeds geweldig met een kapotte versie van Girl From the North Country, die ondanks al zijn gebreken (ze zingen totaal door elkaar heen), toch geweldig klinkt. Misschien was het het enige liedje dat van de Cash sessies te redden viel, maar ben blij dat het erop staat. De plaat zit verder vol met liedjes die net iets minder serieus klinken dan op de vorige albums, maar daarom niet niet slechter zijn. Het hoogtepunt is natuurlijk Lay Lady Lay. Over de plaat liggen echter veel meer pareltjes verspreid, zoals Country Pie, dat me elke keer ik het hoor weer opgewekt maakt. Kortom een plaat die ik over vele jaren nog zal beluisteren.
Verder de muzikanten die Dylan hier weer rond zich verzameld heeft niet vergeten. De betere Nashville sessiemuzikanten mogen van Dylan hun creativiteit gebruiken. Zo zorgt Bob er steeds weer voor dat de muzikanten zijn liedjes verrijken, vaak op een zeer subtiele manier.

John Parish zorgt voor de muziek, PJ Harvey voor de tekst en de zang, op deze mooie plaat. Hierbij staat de sfeer centraal, en in mindere mate de songs. De plaat is uit 1996 maar verwijst naar een stijl waar PJ Harvey 10 jaar later naar toe zal groeien, en niet alleen op hun laatste samenwerking.
"Is That All There Is?" is een leuke samenwerking met Mick Harvey, de ex-Bad Seed op een Leiber/Stoller liedje.
Mijn favorieten zijn echter "That was my veil" en "Civil War Correspondent", omdat voor mij de verhouding song/sfeer daar het lekkerst ligt. "Heela" is meer een traditioneler PJ Harvey liedje.
Al bij al een zeer geslaagde samenwerking, die ik misschien niet heel vaak zal beluisteren, maar wel steeds met zeer veel plezier.

Zoals steeds maken de meiden van OOIOO, onder leiding van de Boredoms' Yoshimi, het me moeilijk om van de eerste noten in het album te genieten. Meestal word ik toch beloond met een prachtig album. Even verzwakt je aandacht en plots merk je dat je er helemaal in zit. Het is haast onmogelijk om het album te beschrijven. Het beste is je gewoon te laten leiden en hen maar te volgen; er is meestal wel iets interessants te horen.
Hun muziek zit vol met invloeden, maar nooit te gedefinieerd. Zo kan ze van iets fusion-achtigs naar dance, funk, avant-garde, etc. overgaan. En dan komt er weer een leuk trompetje hier, wat percussie daar, een leuk baslijntje, wat rare samenzang. Alles kan en alles mag.
Verwacht je echter niet aan de extremen die Yoshimi bij de Boredoms verkent. De zang en muziek zijn minder chaotisch en wild.
Kortom, ik kijk steeds weer uit naar een nieuw OOIOO album, en dit heeft me zeker niet teleurgesteld.