Bob Dylan - Nashville Skyline (1969)

In mijn ogen staan er een paar prachtige nummers op, maar toch ook een aantal die daar toch niet tegen aan leunen, zonder ze slecht te noemen; derhalve 3,5*.

Deze jongen heeft vandaag dit album voor 5 EURO op de kop getikt en gedurende bijna 27 minuten niet in de gaten gehad dat het toch echt Dylan was die zong , zo sta ik vandaag weer verbaasd van mijzelf.
Hier op MuMe gecheckt of het echt wel Bob was die dit album heeft volgezongen.
Overigens mooi album beoordeling volgt.

Ik herken Dylan's stem hier ook niet in, maar ik moet zeggen dat zijn stem helemaal niet verkeerd klinkt. Dit is geen topper, maar wel een hele aangename plaat die een leuke afwisseling in Dylan's oeuvre vormt.

Zoals ik al eerder meldde een mooi ( country ) album met een vocaal volslagen andere Bob Dylan dan we van hem gewend zijn.
Mooie opener het duet met Johnny Cash, ook het instrumentale Nashville Skyline Rag is erg mooi.
Andere toppers zijn Lay Lady Lay, One More Night & het afsluitende nummer.
Wel een erg korte plaat trouwens, maar daarom niet minder genietbaar!!

Erg leuke plaat dit, al is het inderdaad even wennen aan de stem. Sterker nog, toen ik zijn stemgeluid hoorde heb ik nog even gecontroleerd of het wel echt Zijne Bobheid was. Maar dat bleek toch echt het geval.

Niet alleen heeft Dylan zich hier een compleet nieuwe zangstem aangemeten, ook het muzikale roer heeft hij flink omgegooid: dit is een onvervalste countryplaat. En ik moet zeggen dat het me prima bevalt.

Het nummer met Johnny Cash is een mooie opener en sowieso is het leuk dat de twee legendes ueberhaupt eens samen een nummer hebben opgenomen. Doordat ik een paar weken terug een Cash-docu op de Belgische TV zag, wist ik wel dat ze elkaar eens ontmoet hadden en dat er veel wederzijds respect bestond, maar deze cover van een al eerder opgenomen Dylan-nummer kende ik dus nog niet.

Echt een fijn album en in het kielzog van H61R en Blonde on Blonde wellicht een kandidaat voor mijn top 3 Dylan-albums.

Misschien is op "Nashville Skyline" wel het werkelijke stemgeluid van Bob Dylan te horen.

Ik bezit enkele opnamen van Dylan van het begin van 1960, opnamen gemaakt in the Purple Onion in Saint Paul. Zijn stem klinkt daar hetzelfde als 9 jaar later op "Nashville Skyline".

Er staan een aantal zeer sterke songs op deze plaat. Nummers als Lay Lady Lay, To Be Alone With You, Country Pie, Tonight I"ll Be Staying Here With You en Tell Me That It Isn't True heeft hij vaak live gespeeld en beschouwt hij dus ook zelf als zeer geslaagd.

Tell Me That It Isn't True is voor mij het hoogtepunt. Geweldig nummer!

Eigenlijk kan ik helemaal niets opmerken bij deze plaat. Elk liedje luistert lekker weg... en voor je het weet is het album afgelopen. Want zo lang duurt-ie niet. Dat is het dus: makkelijk te beluisteren, zonder jezelf zorgen te maken over instrumenten, akkoorden, zang, teksten, laat staan een boodschap. Geen hoogvlieger, in een positieve zin. Bob Dylan toont dat hij echt alles aankan. "Girl from the North Country" met Johnny Cash is best mooi maar het origineel op "The Freewheelin' Bob Dylan" kun je op de een of andere manier niet verslaan. Het lied dat me het meest bijblijft is - cliché - "Lay Lady Lay".

dit vind ik een erg leuke dylan plaat.lekker weg te luisteren niet moeilijk doen geen ingewikkelde dingen. luchtige muzaiek voor zondag middag.
vooral het opnieuw gespeelde Girl from the North Country met cash is mooi.

3,5 *

ik heb het eigenlijk nooit voor dat duetje gehad. Geef mij maar liever de originele versie!

Volledig mee eens.

Verder vind ik dit een erg leuk en luisterbaar album. De stem die Dylan zich hier heeft aangemeten is in het begin hylarisch om naar te luisteren, maar ben ik gaandeweg het album steeds meer gaan waarderen.

Eeen 4.0* is deze plaat zeker waard!

Girl from the North Country, moet je de bootleg van Basel 2009 eens luisteren. Sfeervol gitaarwerk, relaxed orgeltje, en met zijn stem ,nog steeds zeer indrukwekkend.

Een lekker pretentieloos album. Het songmateriaal ligt lekker in het gehoor. De teksten zijn simpel gehouden en erg huiselijk van inhoud. Hij heeft er hoorbaar plezier in.

Goede plaat van Dylan - Dylan? Ja dat is hij echt, al zou je eerst denken van niet. Dat was iig wel bij mij het geval, maar gelukkig bestaat MuMe.

Het luistert makkelijk weg - wat in mijn geval toch een zeldzaamheid is als het gaat om Dylan. Bij mijn eerste drie luisterbeurten was ik wat minder positief, ik vond het tamelijk saai en het deed me niks. Maar opeens was die klik er - of klink, het was stukken aangenamer om naar te luisteren. Voor je het weet is het voorbij, dat kan soms goed uitpakken.

Het openings nummer is aardig, maar de orginele versie daar kan weinig aan tippen - beste Dylan nummer ! To Be Alone with You, Peggy Day en Lay Lady Lay zijn andere hoogtepunten. Erg aardig, nergens matig; weinig op aan te merken dus. Maar het is geen "The Freewheelin' Bob Dylan" - dat hoeft ook niet hoor.

Een plaat dat lekker in het gehoor ligt, nergens complex en met een paar hoogtepunten.

Een van Bobs mooiste covers.

Kwestie van smaak natuurlijk, maar ik vind dit een van de meest pretentieuze en haast lelijkste cover die de man heeft. Dylan als een of andere vrolijke straat muzikant die olijk zijn hoed optilt, nee dank je. Dan maar de boze jongeman van Highway 61 Revisited.

Ik vind deze cover ook zéér geslaagd, net als het album zelf.

Inderdaad. Hij heeft een beetje zo'n uitstraling van 'Hallo, ik kom een paar countryliedjes voor jullie spelen'. Mooi contrast met de 'zware' albums hiervoor.

Ik vind het inderdaad ook een zeer fraaie cover! Heb 'm zelfs in posterformaat aan de muur hangen hier! Het straalt ook precies uit wat er op het album te horen is. Leuke, vrolijke countryliedjes!

Mooie gitaar ook, die Dylan hier in zijn hand houdt. Het is een Gibson J-200, die hij van George Harrison cadeau had gekregen. Diezelfde gitaar heeft hij later dat jaar tijdens het Isle of Wight concert gebruikt.

Een olijke Bob Dylan op de hoes, dat moet je koesteren Vind het eveneens prachtig en met name de kleuren. Leuk verhaal ook achter de gitaar.

Als je zijn boek 'kronieken' leest blijkt dat hij in deze periode van zijn leven erg gelukkig was. Huisje, boompje, beestje. Hij woonde toen in het plaatsje Woodstock op een boerderij met vrouw en kinderen, met eigen verbouwde groenten en kippen op het erf.
Blijkbaar past de plaat die hij toen maakte perfect in die landelijke sfeer.

Kwam iets tegen op het net wat voor liefhebbers van dit album erg de moeite waard kan zijn, namelijk gratis te beluisteren outtakes uit 1969/1970.



Outtakes

Veel plezier !

Heb vorige week een prachtige lp gekocht met alle nummers die Bob Dylan samen met Johnny cash heeft opgenomen in deze periode. Kende er al veel van door dowloaden, maar nu heb ik de collectie compleet! Wat een meesterlijke plaat, ondanks de vele foutjes. Ach heeft zijn charme ook wel weer...

Ha! Mijn eerste berichtje.
Dan kies ik toch een plaatje waar ik vrolijk van word. En dat word ik nu net van Nashville Skyline.
Het begint reeds geweldig met een kapotte versie van Girl From the North Country, die ondanks al zijn gebreken (ze zingen totaal door elkaar heen), toch geweldig klinkt. Misschien was het het enige liedje dat van de Cash sessies te redden viel, maar ben blij dat het erop staat. De plaat zit verder vol met liedjes die net iets minder serieus klinken dan op de vorige albums, maar daarom niet niet slechter zijn. Het hoogtepunt is natuurlijk Lay Lady Lay. Over de plaat liggen echter veel meer pareltjes verspreid, zoals Country Pie, dat me elke keer ik het hoor weer opgewekt maakt. Kortom een plaat die ik over vele jaren nog zal beluisteren.
Verder de muzikanten die Dylan hier weer rond zich verzameld heeft niet vergeten. De betere Nashville sessiemuzikanten mogen van Dylan hun creativiteit gebruiken. Zo zorgt Bob er steeds weer voor dat de muzikanten zijn liedjes verrijken, vaak op een zeer subtiele manier.

Dat kan 'ie dus ook al: een countryplaat maken. De meester draait zijn hand niet om voor een stijlwisseling. Een geslaagde exercitie. Ik vind hem een tikkeltje minder mooi dan het sobere 'John Wesley Harding', maar niet zodanig dat er geen 4**** inzitten. Gouden jaren '70 van Dylan.

Goed album van Bob Dylan , hij heeft wel betere maar deze is ook heel goed. Zeker Girl From The North Country , prachtig liedje.

Tell Me That It Isn't True is in mijn opinie ook een prachtig nummer. Echt zo'n Dylan nummer waar je door het verhaal bijna in de muziek kruipt. Heerlijke tendens zit er in het nummer en de tekst is (zoals gewoonlijk) ijzersterk. Grappig om te zien dat er weinig tot geen mensen negatief of lyrisch over dit album zijn. Girl from the north country en lady lay lay zijn mijn andere favorieten.

Ter info: de Fatal Flowers hebben voor Deel 1 van de 2 meter sessies een prachtige cover opgenomen van Tell Me That It Isn't True.

Wauw die cover Wat was hij toch mooi vroeger

Absoluut niet het niveau dat je van Bob mag verwachten; desalniettemin een paar redelijke nummers.