Niet zo revolutionair als hun eerste full album, maar toch zeker memorabel, deze Neon Bible. Arcade Fire behoudt de stijl van hun vorige album, maar trekt de ideeën wat radicaler door: hier klinken de nummers wat meer duister (de opener Black Mirror zet wat dat betreft meteen de toon), meer bezwerend (Antichrist Television Blues), en zijn de structuren soms nog ongewoner (zoals het vreemde Black Wave / Bad Vibrations).

De nieuwe versie van No Cars Go (een heropname van de versie die op hun eerste EP stond) is wat mij betreft het hoogtepunt, Keep The Car Running was een prima eerste single, en ook 'Intervention' is zeer sterk. Alleen de afsluiter doet het eigenlijk niet zo voor mij...

Ik ben wel erg benieuwd wat Arcade Fire hierna zal doen.

Opnieuw een 'zoekende' Bowie op deze plaat, en dat levert zoals wel vaker een aantal heel knappe zaken op en wat minder geslaagde probeersels.

You've been around is na de mooie maar snel vergeten instrumentale opener een energieke punch. De cover van I Feel Free is maar half geslaagd, maar Black Tie, White Noise is ondanks de melige tekst muzikaal toch erg genietbaar. Jump They Say is een van de beste nummers van Bowie uit de jaren '90: maffe teksten, geweldige zang, mooie finale en in zijn geheel erg origineel.

Na het toch wel sterke geheel van de eerste vijf songs, wordt het wat wisselvalliger. De cover van Nite Flights is best wel nog geslaagd, maar van Pallas Athena weet ik nog altijd niet goed wat denken. Hier hoor je wel al duidelijk de sound van Bowie in het midden van de jaren 90. Miracle Goodnight is een half uitgewerkt ideetje dan toch wel snel verveelt, en Don't let me down & down & down is wat mij betreft het dieptepunt van de plaat.

Daarna wordt het opnieuw beter: Looking For Lester is toch wel onderhoudend, al blijft het niet hangen. De cover van I Know it's gonna happen someday is een stuk minder subtiel dan het origineel (om het zacht uit te drukken), maar ik vind dat Bowie wel weg geraakt met deze bombastische song - al zal het niet naar iedereens smaak zijn. Afsluiter The wedding songs ligt in de lijn van de opener, maar de zang maakt het voor mij meer geslaagd.

Wisselvallig dus, en met een sound die erg 'early nineties' is (een geluid dat intussen helemaal terug is), maar wel interessant en onderhoudend.