Dit jaar ben ik 20 jaar fan van Metallica en mijn smaak is eigenlijk de laatste jaren pas consistent gebleven. Voorheen wijzigde mijn favoriete plaat van de band voortdurend. De laatste jaren weet ik toch zekerder te antwoorden: And Justice for All.

De contradictie is dat ik tegelijk ook de stijl van Cliff Burton zeer kan waarderen, en op deze plaat is z'n bijdrage nogal beperkt. Het zal je echter niet verbazen dat 'To Live is To Die' mijn favoriet nummer van de plaat is. De emotie giert uit de gitaren.

En daarna kies ik voor The Frayed Ends of Sanity. Heerlijk beuknummer, en wellicht het meest ondergewaardeerde nummer van de band. Die solo is wellicht mijn favoriete solo van Metallica. Al stel ik dat de andere solo's op deze plaat ook heel sterk zijn.

En Harvester of Sorrow. Zo'n nummer dat live nog stukken beter tot z'n recht komt. Een traag, slepend monster dat ik graag meezing onder de douche.

En Dyers Eve. Het snelste nummer van Metallica. Vind het een stuk sterker dan andere thrashnummers zoals Battery of Damage Inc. De kille toon van de plaat past bij dit bruut nummer.

En een nummer zoals ...And Justice For All toont dat Metallica graag lange, gecompliceerde nummers schrijft. Evenwel zonder een seconde te vervelen, want voldoende veelzijdig.

En dan vergeet ik eigenlijk nog 'one'. Misschien wel het gekendste nummer van de band. Hoef ik dit nog te beschrijven?


Overigens: Bij een Metalalbum zal je zelden horen "wat zijn de lyrics prachtig". Maar voor dit album gaat dit wel op.