Van wie komt in godsnaam het idee om deze plaat te openen met covers? Ze voegen echt niets toe, en zorgen er enkel voor dat ik met mijn vinger snel naar de SKIP-knop ga.
Enkel Noordzee krijgt een voldoende van mij.
Ik vermoed dat deze covers enkel gemaakt zijn om de plaat te vullen én om de naam Boudewijn De Groot te lanceren.

Niet dat hij dat nodig heeft, want het eigen materiaal zit zeer goed in mekaar. “Welterusten, meneer de President” en “Een meisje van 16” zijn de meest gekende nummers van deze plaat.
De 5 volgende nummers moeten daar echter niet voor onderdoen. Het enige nadeel dat ze hebben – als dat al zo’n groot nadeel mocht zijn – is dat ze gedateerd over komen. Liedjes over de (koude) oorlog, seks voor het huwelijk, de kleinburgerlijkheid, … Dat doet een mens vandaag niets meer.

Wat dan weer wel voor een meerwaarde zorgt zijn de bonustracks die in 1998 werden toegevoegd, en oorspronkelijk op de eerste EP stonden. Ja, ik vind deze 6 nummertjes zelfs beter dan de nummers hierboven. Zonder deze bonustracks lag de score van deze plaat ook veel lager.
Waarin verschillen deze nummers met de eerste 12? Ze zijn veel grappiger en minder serieus. Boudewijn amuseerde zich duidelijk bij de opnames, en dat straalt ook af op nummers als ‘strand’ en ‘sexuele voorlichting’. Maar ook hier: inhoudelijk toch wel gedateerd.


Een jaar later zou Boudewijn De Groot een plaat opnemen (zonder covers!) die minder grappig en tegelijk ook minder depressief is, maar belangrijker: Het is een plaat waarvan de inhoud anno 2013 niet verouderd is.


3,0*
Beste nummers: Een Meisje van 16, Strand, Sexuele Voorlichting

Ik kende 'Keepers of the Seven Keys' al langer, maar deze plaat kruiste pas recentelijk mijn pad.

Het songmateriaal mag dan gemiddeld van minder kwaliteit zijn dan op de voorgenoemde platen, de stijl ligt me toch wel een stuk beter. Het geheel komt een stuk spontaner over dan de gepolijste powermetalnummers op latere platen. De ruwe zang van Kai Hansen, de agressieve riffs, ... het plaatje klopt gewoon.
Ik ben dan ook meer een liefhebber van Speed en Thrash dan van powermetal.

Ik durf het haast niet zeggen, maar ergens vind ik het zelf spijtig dat men na deze plaat Kiske aangeworven heeft.


Favoriet nummer: Ride The Sky!

PS: Luister ook naar de live-versie van deze nummers in de Kai-medley tijdens de United-tour. Heerlijke afwisseling tussen alle nummers die door Kiske en Deris gezongen worden.

Sterke live-registratie. Ik zet veel liever dit live-album op dan de studioversie. Vele malen sfeervoller!
Attila is de voornaamste reden waarom ik deze band als enige in het genre kan waarderen. Wat een geweldige vocalen.

Enig minpunt is dat de pauzes tussen de nummers niet op deze plaat staan. Alles is nogal redelijk strak aan mekaar geëdit.

De eerste 2 nummers zijn van een ongekend hoog niveau. Spijtiggenoeg heb je dan het hoogtepunt van de plaat al achter de rug.
'Take no Prisoners' vind ik sowieso een minder nummer.
'Five Magics' en 'Poison was The Cure' zitten goed in mekaar, en bevatten stuk voor stuk ook zeer sterke riffs. Helaas doen de nummers me niets.
'Lucretia' is weer een minder nummer.
'Tornado of Sould' is in het bedje ziek als F'ive Magics' en 'Poison was The Cure'.
'Dawn Patrol' is de intro van 'Rust in Peace'. Een sterk thrashnummer dat het net niet haalt bij de 2 eerste nummers.

Dit jaar ben ik 20 jaar fan van Metallica en mijn smaak is eigenlijk de laatste jaren pas consistent gebleven. Voorheen wijzigde mijn favoriete plaat van de band voortdurend. De laatste jaren weet ik toch zekerder te antwoorden: And Justice for All.

De contradictie is dat ik tegelijk ook de stijl van Cliff Burton zeer kan waarderen, en op deze plaat is z'n bijdrage nogal beperkt. Het zal je echter niet verbazen dat 'To Live is To Die' mijn favoriet nummer van de plaat is. De emotie giert uit de gitaren.

En daarna kies ik voor The Frayed Ends of Sanity. Heerlijk beuknummer, en wellicht het meest ondergewaardeerde nummer van de band. Die solo is wellicht mijn favoriete solo van Metallica. Al stel ik dat de andere solo's op deze plaat ook heel sterk zijn.

En Harvester of Sorrow. Zo'n nummer dat live nog stukken beter tot z'n recht komt. Een traag, slepend monster dat ik graag meezing onder de douche.

En Dyers Eve. Het snelste nummer van Metallica. Vind het een stuk sterker dan andere thrashnummers zoals Battery of Damage Inc. De kille toon van de plaat past bij dit bruut nummer.

En een nummer zoals ...And Justice For All toont dat Metallica graag lange, gecompliceerde nummers schrijft. Evenwel zonder een seconde te vervelen, want voldoende veelzijdig.

En dan vergeet ik eigenlijk nog 'one'. Misschien wel het gekendste nummer van de band. Hoef ik dit nog te beschrijven?


Overigens: Bij een Metalalbum zal je zelden horen "wat zijn de lyrics prachtig". Maar voor dit album gaat dit wel op.

Een album dat in mijn herinnering slechter was dan in werkelijkheid. Er staan wel wat nummers op deze plaat waar Metallica best trots op mag zijn. Het is jammer dat de band deze nummers vandaag zo weinig ten hore brengt.
De voornaamste redenen waarom de plaat als minder beschouwd wordt:
- Het verlaten van de klassieke metal. Deze plaat verbleekt bij de eerdere platen van de band.
- De plaat is een (te) lange zit. Te veel nummers zijn oninteressant.


'Ain't My Bitch' en 'The House That Jack Built' (en in mindere mate '2x4') zorgen voor een stevige opening van het album. Verwacht echter geen Blackened of Battery, al horen we eigenlijk te stoppen met die vergelijkingen.

Dan volgen de singles: 'Until it Sleeps' is top. 'King Nothing' vind ik wat minder. 'Hero of the Day' is het meest poppy nummer van de plaat én een van mijn favorieten.
'Bleeding Me' is nog zo'n verborgen pareltje. Misschien had het toch iets korter gemogen?

Daarna volgen een aantal nummers die het niveau van de plaat omlaag halen. Ik heb het al eerder gezegd, en ik zeg het opnieuw: men had deze nummers moeten vervangen door de beste nummers van 'Reload'. Op die manier had men een plaat gehad die over de hele lengte de moeite waard was.
Cure, Poor Twisted Me, Thorn Within, Ronnie kunnen zonder probleem weggelaten worden.
'Wasting My Hate' is het enige nummer dat wel noemenswaardig is. 'Mama Said' is voor mij een twijfelgevalletje. Ik weet zelf niet goed wat ik moet aanvangen met dit nummer.

Afsluiten doen we met het beste nummer van de plaat: The Outlaw Torn.
Vorig jaar brachten ze die voor het eerst in jaren nog eens live: Metallica: The Outlaw Torn (Mannheim, Germany - August 25, 2019) - YouTube

Zet je vooroordelen opzij, vergeet dat het over Metallica gaat, en geef deze plaat nog eens een kans. Je zal een aantal nummers (her)ontdekken.

Voor de fans van thrash met een zeer duister randje. Echte Black Metal zou ik dit nog niet noemen, maar brutaal is het alleszins.
Gekendste artiest van het gezelschap is Attila Csihar (van Mayhem), die hier ook de vocalen verzorgd. Nog niet op de gekende, theatrale, manier.

Sinds kort is het gezelschap terug bijeen, en zijn ze zelf begonnen met een tour. Ondanks het feit dat het album meer dan 30 jaar geleden opgenomen werd, klinken de nummers live nog steeds zeer sterk.
Aanrader: Tormentor Anno Daemoni - YouTube

Beste nummers op deze plaat zijn Tormentor I en Elisabeth Bathory. Al mogen 'Trance' en 'Apocalypse' er ook best wezen.
Helaas ook wat vulling, al wordt het nergens echt saai of langdradig. Met zulke korte nummers kan dat ook moeilijk!