Na het album bijna grijs te hebben gedraaid de afgelopen weken, ben ik er dan uiteindelijk met een eind oordeel.
Toen het nummer Nightmare uitkwam had ik bij de eerste keer luisteren mijn twijfels, maar na meerdere keren is het toch wel echt een lekker nummer, vet clipje trouwens. Uiteindelijk 1 van de beste tracks van het album!
Welcome to the Family werd ik een beetje verdrietig van toen ik het voor het eerst hoorde, erg cliché en niet interessant, heb met moeite het vaker proberen te luisteren, en met succes. Ik ben meer op het instrumentale vlak gaan kijken, de gitaar partijen zijn erg vet, ook vooral dat gejank op het einde, toch is het vooralsnog niet 1 van de betere nummer van het album vind ik.
Van Danger Line werd ik ook niet erg enthousiast, en na veel luisterbeurten nog steeds niet eigenlijk, ze hebben de plank een beetje misgeslagen met dit nummer denk ik.
Buried Alive vond ik vanaf het begin al wel goed, veel classic rock/metal invloeden in terug te horen, maar dan in A7x stijl. Vooral het laatste stuk is goed vind ik.
Natural Born Killer is gewoon een super goed nummer, met een killer opener net als Critical Acclaim. Ik vind dan ook vooral het solowerk van Gates erg goed.
So Far Away wist me eigenlijk gelijk wel te raken, nu ben ik niet echt een persoon dat wegzwijmelt bij ballads, maar de ballads op dit album vind ik wel steengoed, en zal ze ook niet overslaan als ik het eenmaal op heb staan. Wederom oorstrelende solo's, Shadows heeft niet echt een clean zang stem, toch vind ik het wel iets hebben.
God Hates Us doet me erg denken aan wat ze deden op Waking the Fallen, alleen klinkt het iets beter samen allemaal in het nummer, ook mooier opgenomen uiteraard. Zeker 1 van mijn favo's dit.
Victim is een apart nummer, maar vind het net als So Far Away een mooie ballad, en zal hem niet overslaan als ik hem op heb staan.
Het zelfde geldt voor Tonight The World Dies.
Fiction vind ik bij uitstek het mooie nummer van de plaat, ik ga er niet teveel woorden aan besteden, want dan wordt dit bericht te lang. Het hele nummer is gewoon perfect. period.
Save Me vind ik ook een erg goed nummer, 10 minuten lang genieten met veel diversiteit. In eerste instantie dacht ik dat het weer een ballad zou zijn, maar dat was het gelukkig niet :]

Ik heb erg lang uitgekeken naar dit album, en ik heb dan ook nog een paar opmerkingen:
Ik ben erg tevreden over het drumwerk van Portnoy, het klinkt niet identiek aan dat van The Rev, maar een beter iemand hadden ze niet kunnen krijgen, zeker aangezien Portnoy de favo drummer van the Rev was.
In tegenstelling tot de selftitled, vind ik bijna elk nummer op dit album goed, het heeft alleen wel iets minder 'hits' zoals Afterlife etc.
Het gitaarwerk vind ik beter, er zitten betere en mooiere riffs in, en meer gepingel etc. in refreinen, in plaats van alleen in de break/bridge waarna een solo volgt.

Al met al ben ik dik tevreden met dit album en zal hem dan binnenkort maar eens gaan kopen, dit album is als geheel beter dan de selftitled, maar als je naar de liedjes per stuk kijkt, staan er op de selftitled iets meer 'hits', toch vind ik Nightmare heel ietsjes beter als de selftitled, en ook beter als City of Evil etc. De stijgende lijn is nog steeds stijgende Tussen de 4 en 4.5, maar omdat dat niet kan, geef ik toch maar een 4.5.

If You Think This Soung Is About You, It Probably Is, Graveyard Dancing, Mr. Owl Ate My Metal Worm, My Swagger Has A First Name en The Hangman vind ik best goed. De rest van de nummers pakken gewoon niet lekker, of hebben irritante deuntjes die ik al honderduizend keer eerder heb gehoord bij flauwe poprock bandjes.

Ik ben zelf geen geweldig grote fan van Craig Owens, vooral om zijn iets te hoge stem in Chiodos. Op dit album klinkt het toch al iets 'volwassener'. Maar voor de rest vond ik Chiodos met Craig Owens wel beter dan in deze band, vooral omdat ik meer originaliteit had verwacht op dit album.
Jammer dat het bij vier/vijf goede nummers is gebleven.

2.5*

Dit vind ik persoonlijk 1 van de beste albums die (tot dusver) in 2010 zijn uitgebracht. Niet omdat het nou echte uitblinkers van nummers heeft, maar dat is het hem juist. Het hele album als een geheel is gewoon heel erg goed, ik heb daarom ook de grootste moeite om mijn favoriete nummers te kiezen.

Het album luistert lekker weg, zit instrumentaal ook super in elkaar, en ik houd wel van dat experimentele wat ze er weer in gestopt hebben sinds ze een nieuwe zanger hebben. Naar mijn mening een 5 sterren album, en ik zal hem dan ook maar snel eens kopen. Geen 5 sterren om bepaalde nummers, maar 5 sterren omdat het hele album als geheel zo goed in elkaar zit.

Naar mijn mening vooralsnog het beste album wat ze ooit geproduceerd hebben. Elk nummer zit fantastisch in elkaar. De ironische en sarcastische toon vind ik geweldig. Het klinkt hier en daar heel onheilspellend en instrumentaal klopt het allemaal. De zeurderige, dissonante zang vind ik juist zijn charme hebben. De balans tussen clean en screams vind ik precies goed. Bovendien vind ik het zeer fijn dat het album beschikt over dertien nummers, elk respectievelijk rond de 3/4 minuten, wat het album iets langer dan een gebruikelijk hardcore album maakt. Al met al vind ik dit wel een dikke 4,5*, ik ben bang dat ze dit album nooit zullen overtreffen, of evenaren.

Dit album is simpelweg een meesterwerk.
En dat zeg ik niet snel van albums. Zowel het aantal nummers, muzikaal, en qua teksten is het album gewoon subliem. Er zit ook redelijk wat afwisseling in het album. Het album begint gespannen (de intro) daarna 5 redelijk snelle nummers, daarna keert de rust terug, waarna de snelheid zich weer opbouwt tot en met Snake Devil, wat een bijzonder lekker rock n' roll nummer. Watch Me Bleed krijg ik soms nog steeds tranen van in mijn ogen als ik het luister, het nummer is gewoon ZO mooi en gevoelig, je hoort zijn stem gewoon trillen, alsof hij moet huilen. Dat vind ik zo mooi, het is gewoon hartverscheurend. Daarna sluit het album af met een paar mooie nummers.

Ik weet niet zo goed hoe ik het allemaal onder woorden moet brengen, en ik vind het dan ook doodzonde dat de band uit elkaar is, ze hadden zoveel potentie om het helemaal te maken. Het hele album klopt gewoon. Naar mijn mening is dit dan ook een van de beste albums wat ooit van de band is komen rollen en krijgt daarom ook 5 sterren. Chapeau!

Na het uitbrengen van “Act III: Life and Death” volgden een aantal albums en projecten die los stonden van de fictionele reeks, waarin het personage The Dear Hunter centraal staat. De rockopera, gesitueerd in begin 1900, krijgt na zes jaar eindelijk een vervolg met “Act IV: Rebirth in Reprise“.

Het album opent geheel in stijl met het intro “Rebirth“, waarin al goed de sfeer neergezet wordt zoals ook te horen is op de voorgaande albums uit de reeks. Je waant je als luisteraar al meteen in het begin van de twintigste eeuw. Zoals je gewend bent van The Dear Hunter, vloeien de nummers heerlijk in elkaar over. De bitterzoete zanglijnen in “At the End of the World” worden begeleid door groots, spectaculair orkestwerk.

Het nummer “Remembered” zorgt vier minuten lang voor kippenvel. Alles in het nummer past perfect in elkaar. De zang is magistraal en de achtergrondmuziek doet denken aan subtiele, klassieke filmmuziek. Dit is The Dear Hunter op zijn best. Hierin is ook goed te horen dat de focus wat meer ligt op het instrumentale gedeelte. De band klinkt als een gestroomlijnd geheel.

Het meest ambitieuze nummer op het album is het ruim negen minuten durende “A Night On the Town“. Wederom illustreert dit nummer het volle potentieel van de heren. De track heeft wat meer kracht, maar rond 3 minuten wordt het grootse, bombastische ingewisseld voor fantastisch mooi gecomponeerde strijkinstrumenten en lieflijke zanglijnen. Kippenvel alom. Tot je verbazing wordt het nummer uitgeleid door een aangepaste versie van de tracks “The Bitter Suite” en “Mustard Gas” van de twee voorgaande albums uit de reeks.

Tot slot zijn ook absoluut de nummers “The Bitter Suite 4 and 5: The Congregation and the Sermon in the Silt” en “The Bitter Suite 6: Abandon” noemenswaardig. Hoewel de nummers niet veel weg hebben van het originele “The Bitter Suite” zijn ze toch een mooie aanvulling, met hier en daar subtiele verwijzingen naar het origineel. De heren van The Dear Hunter hebben zichzelf weer eens overtroffen met rockopera van de bovenste plank.

Het staat buiten kijf dat het brein achter de band, Casey Creszenzo, een bodemloze put van creativiteit is. Woorden schieten dan ook tekort om alle 15 nummers, die gezamenlijk 74 minuten duren, goed te kunnen omschrijven. Heel kort samenvattend kan worden gesteld dat “Act IV: Rebirth in Reprise” net als de andere ‘acts’ uit de reeks, een meesterwerk is. Het potentieel van The Dear Hunter komt hierin volledig tot uiting en er kan weer met genoegen uitgekeken worden naar het vijfde deel.

In eerste instantie wist ik niet wat ik moest verwachten van Underoath zonder hun laatst overgebleven originele bandlid, die nu dus ook weg is, hun geniale drummer Aaron Gillespie.
Ik moet zeggen dat ik positief verrast ben door dit album. Ik had niet verwacht dat zo zo'n geweldige comeback zouden maken. Zoals James_Cameron ook al zei, het is hier en daar wel rommelig. Maar ik vind de sfeer in sommige nummers echt heel mooi, zoals in de experimentele nummers Driftwood, Paper Lung en In Completion. Ik vind dat dit album in tegenstelling tot de vorige niet inkakt en interessant blijft om naar te luisteren tot het einde aan toe. Ik mis hier en daar wel de clean vocalen van Aaron, maar ik moet zeggen dat Chamberlain er ook aardig wat van kan.
Toch heeft het niet de 'vibe' en genialiteit van Define The Great Line, het kippenvel op de armen bij bijvoorbeeld de climax van het nummer Casting Such A Thin Shadow ontbreekt een beetje. Een prachtig album die ik zeker van plan ben te kopen, wanneer de prijs iets daalt althans. Toch heeft het net niet de glans van Define The Great Line, the line they will probably never define.