Gister naar de theatershow in Sneek geweest. En hier was de zaal gewoon 100% gevuld, hoor! En terecht...wat een prachtshow! Heerlijke interactie tussen de artiesten en het publiek, zowel Anneke als de jongens van Árstíđir zijn ras-entertainers. En dan de muziek: wauw! De harmonieuze combinatie van Anneke's prachtige, breekbare en bij tijden krachtige stem, en de muziek en stemmen van Árstíđir zorgde voor een magische sfeer in het Noorderkerkje van Het Bolwerk in Sneek. De acapella IJslandse stukken waren zo prachtig. Ik was af en toe zodanig betoverd, dat ik bijna tot tranen toe geroerd was.
De CD beluisteren zonder de theatershow te hebben meegemaakt zal dan ook een hele andere ervaring zijn, lijkt me. Nu kan ik, net zoals Anneke mijmerde over haar 'Verloren Verleden', heerlijk mijmeren over de theatershow met kippenvel op mijn armen.

Nooit gedacht dat ik eeen Ayreon rockopera ooit nog live zou mogen aanschouwen, maar jawel hoor, op 19 september 2015 was ik aanwezig tijdens de performance van deze rockoperashow. Altijd al mijn favoriete Ayreon-album, vanwege de emotionele rollercoaster die op het album te beluisteren is. Met kippenvel en bij tijd en wijlen tranen in mijn ogen (een nummer als 'Day Thirteen: Sign' doet het hem toch altijd weer!) heb ik het album grijs gedraaid.
Ik ging dan ook best met hoge verwachtingen erheen en was eerlijk gezegd best wat gespannen; zou het aan mijn verwachtingen voldoen?
Nou en dat deed het, zeg! Wat een fenomenaal optreden was het! Ook tijdens het optreden bijna continu kippenvel en wederom bij bepaalde nummers tranen in mijn ogen.

De gehele cast was ontzettend goed bij stem en het was geweldig om te horen dat 12 jaar later de stemmen nog steeds zo klinken als op het album. Anneke Giersbergen als Fear was een erg goede zet, aangezien zij erg breekbaar en fragiel kan zingen. Mike Mills als Rage en Father was een erg goede dubbelrol en voelde erg natuurlijk aan.
Leuk om ook een Doctor en Nurse te hebben, dit maakte het verhaal compleet en realistisch.

En dan de band; die was ook geweldig. Briljant hoe Jeroen Goossens vliegensvlug tussen al zijn blaasinstrumenten wisselt op een nummer als Day 18: Realization.
Het Epic Rock Choir was ook erg goed en een erg mooi achtergrondkoor en goede opvulling van de reprises. Sowieso vond ik de reprises een mooie uitvinding; prachtig om bepaalde thema's nogmaals terug te horen op gepaste momenten in het verhaal!
En natuurlijk geweldig om the master himself Arjen aan het einde nog tevoorschijn zien komen uit the Dream Sequencer. Mooi einde!

Vandaag heb ik mijn Deluxe Artbook binnen gekregen en meteen vanavond de show nogmaals bekeken. Wederom kippenvel en tranen in de ogen. Een prachtige herbeleving, ik kreeg weer het gevoel dat ik ervoer toen ik in de zaal zat!
De soundproductie is erg goed gedaan, teksten die tijdens het live optreden niet even goed verstaanbaar waren, kon ik nu prima verstaan. Overigens wil ik hem graag nog eens kijken met de Nederlandse ondertiteling, ik ben ontzettend benieuwd hoe zo'n prachtige songtekst wordt vertaald in het Nederlands (dat wordt misschien nog wel lachen ).

Toch heb ik wel wat op te merken over de dvd-opname. Ten eerste is het camerawerk niet altijd even scherp en wordt er soms behoorlijk snel tussen camera-hoeken geflitst (om de niet-scherpe beelden te omzeilen?). En ik vind het best jammer dat tijdens de instrumentale stukken er veel shots van de band zijn, terwijl op het podium dan van alles gebeurt qua toneelspel, om het verhaal vorm te geven. Begrijp me niet verkeerd; ik kijk ook graag naar het werk van de muzikanten en ik vond dat ze het fantastisch deden! Maar ik had wel het idee dat ik bepaalde scènes heb gemist die ik live wel heb gezien, die een goede aanvulling waren op het verhaal. Ik bedoel; nu is de kans om het verhaal echt in beeld weer te geven, dan moet de kans toch worden aangegrepen om al die scènes in beeld te brengen? Een scène zoals tijdens nummer Day Fourteen: Pride, waarin Wife langskomt bij Me op zijn werk, maar hij haar afwimpelt en zij vervolgens met Best Friend gaat lunchen. Dit komt amper in beeld. Jammer!
Verder was tijdens Act II de rookmachine wat te hoog ingesteld, want sommige beelden waren te rokerig met bepaalde lichtinvallen, wat ten koste ging aan het kunnen zien van de gezichtsuitdrukkingen.

Maar hé, ik wil absoluut niet overkomen alsof ik iets te zaniken heb. Want mijn hemel, wat ben ik blij met deze theatershow! Hij krijgt dan ook de volle mep van me, met het live aanschouwen van de show nog steeds vers in mijn achterhoofd! Dit ga ik nog vaak bekijken, denk ik

Ex Libris is al ongeveer 15 jaar de band van zangeres Dianne van Giersbergen. Ze heeft ook een tijd bij Xandria gezongen, maar is daar eind 2017 uitgestapt. Sindsdien is zij weer verder gaan werken met haar eigen band. Momenteel hebben zij een crowdfunding campaign lopen voor hun nieuwe album. Dit album zal een drieluik worden, en het eerste deel wordt 1 augustus gereleast. Het drieluik zal bestaan uit drie prominente vrouwen uit de geschiedenis. Deel 1 gaat over Anne Boleyn, de tweede vrouw van Henry VIII.

Afgelopen maandag ben ik aanwezig geweest bij de luistersessie van het eerste deel, deze vond plaats in Sandlane Recording Facilities.
Allereerst: wat een ontzettend sympathieke band is Ex Libris en wat een gezellige, huiselijke sfeer heeft Sandlane Recording Facilities. Het was een erg fijne avond!

Wat betreft de muziek. Mijn eerste reactie na de luistersessie was: 'what a ride'!
Ik kan niet de vergelijking trekken met de vorige albums van Ex Libris, aangezien ik die nog moet beluisteren. Maar als ik de vergelijking trek met Xandria: holy smokes! Hoe geweldig ik Dianne van Giersbergen al vond bij Xandria, zij overtreft zichzelf op dit album. Wat kan Dianne bij Ex Libris lekker los gaan! Het is duidelijk dat zij bij Xandria toch aan meer kaders gebonden zat. Nu kan zij vocaal gezien doen wat zij zelf voor ogen heeft. Dianne heeft naar mijn idee nog niet eerder zo krachtig en emotioneel gezongen. Ze zingt de nummers niet, ze beleeft en vertelt ze!
De band speelt ook fantastisch, en wat is Ex Libris in zijn totaliteit heerlijk ruig. In de auto terug naar huis vanaf de luistersessie heb ik het album nogmaals opgezet en het album bezorgde me ook toen nogmaals het gevoel: 'what a ride'!

Hun crowdfunding campaign loopt nog t/m 12:00 aanstaande zondag 15 juli. Support deze band, ze verdienen het dubbel en dwars!
Crowdfunding Campaign van Ex Libris

Eigenlijk heb ik nog weinig tegenvallers gehad in al mijn jaren muziekbeleving. Maar helaas, dit is er één.

Waar Leaves' Eyes me met de eerste kennismaking enorm verraste, zo voorspelbaar zijn ze hedendaags. Toegegeven: hun vorige album, Meredead, was wel een aangename verrassing. Maar verder speelt Leaves' Eyes behoorlijk op safe. Het album kabbelt maar wat voort met materiaal dat ik min of meer al op hun voorgaande albums heb gehoord.

Desondanks dat het album voortkabbelt, vind ik binnen de nummers onsamenhangendheid opvallend. Binnen de nummers lijkt het alle kanten op te vliegen: zang van Liv, narratie van Liv, gegrunt van Alexander, heavy riffs, zachte melodieën, koren, orkestratie. De narratie van Liv en het gegrunt van Alexander vind ik daarin echt duidelijk overbodig. Ik ben nooit een fan geweest van het (slappe) gegrunt van Alexander, maar zeker op dit album is hij prominent aanwezig en stoorde ik me er regelmatig aan (eigenlijk iedere keer). Een prachtig nummer als 'Angel and the Ghost' werd er naar mijn mening echt bruut door verstoord.

De cover van Depeche Mode is trouwens mooi, maar bijna een exacte kopie van het origineel. Het is jammer dat ze er niet wat meer mee hebben gedaan.

Ondanks mijn tirade wil ik overigens niet zeggen dat het album onvoldoende scoort in mijn ogen. Leaves Eyes' blijft natuurlijk vakwerk afleveren binnen hun genre. Maar ik kreeg halverwege het album echt zo'n 'nu weet ik het wel'-gevoel. En dat is jammer, aangezien het pareltje 'Eileen's Ardency' pas aan het eind komt, sterker nog: als bonustrack.

Pfoeh, hieronder wordt gezegd: niks bijzonders. Daar ben ik het absoluut niet mee eens. Maar goed, ik ben dan ook een enorm liefhebber van rock-musicals/rock-opera's, en daar behoort dit album mijns inziens toch ook wel bij (gezien de verhaallijn n.a.v. Charlotte's novelle). En dan: Georg's stem. Wat een dijk van een stem heeft die man, waarmee hij tegelijk zo breekbaar en gevoelig kan zingen. Ik heb echt een zwak voor zijn stem.
De muziek is heerlijk bombastisch en ook de gastmuzikanten leveren prachtig werk, vooral het nummer Try vind ik hier een mooi voorbeeld van.
Eén van mijn favoriete releases van de afgelopen jaren! Ik had een 4,5 gegeven na de eerste luisterbeurt, maar ik draai de cd de afgelopen dagen grijs en verhoog gewoon naar 5 en de cd krijgt een plekje in mijn top 10. Dit is de muziek die ik het liefste hoor, ik ben fan!

Zwaar oneens met bovenstaande recensies. Maar goed, ik houd persoonlijk dan ook erg van bombast; grootse orkesten, koren en daar tegenover beukende gitaren en drums. Voorbeelden daarvan (en ook meteen mijn favorieten van het album): Iniquity en The Order. Kippenvel! Ik durf wel te beweren dat dit Serenity's meest bombastische album is en dat zij hun sound daarmee steeds kloppender maken. Alle details zijn goed te horen, dus een compliment voor de mooie productie.

Tja, en ik heb gewoon een enorme zwak voor de stem van Georg. Voor mij persoonlijk de mooiste mannenstem. Wat kan die man gevoelig en ook krachtig zingen. En daarmee kom ik dan ook meteen aan mijn enige minpuntje toe: Fabio had wat mij betreft het bij zijn basgitaar mogen laten, zijn stem kan mij niet bekoren, ook al past het wel binnen de twee nummers waar hij op te horen is.

Ik twijfel nog of ik dit album niet met een 5* zal belonen, maar tot nu toe houdt de stem van Fabio mij wat tegen. Maar buiten dat: geweldig album! Dit is hoe ik muziek het liefste hoor

Een groeiplaat. Want: hoe vaker ik het album beluister, hoe meer ik onder de indruk raak.

Toen ik een paar maanden geleden de teaser van het volledige album beluisterde via Youtube, dacht ik nog 'klinkt allemaal wat hetzelfde'. Maar nu ik het album verschillende malen heb gedraaid, kan ik me die gedachte niet meer voorstellen. Ieder nummer heeft toch werkelijk zijn eigen identiteit.

De muziek is heavy en klinkt aardig 'clean', wat mij goed aanspreekt. Er valt genoeg te ontdekken in de muzikale begeleiding die de bandleden bieden.
En dan: mrs. Anneke van Giersbergen. Wat een stem heeft zij toch! En wat is ze goed in vorm op dit album. Ik heb het idee dat ik haar nog nooit zo krachtig heb horen zingen als nu; wat een power als zij belt. Maar ook de intieme stukken zoals op Reunite! - Paris geven de vertrouwde kippenvel die ik al vaak bij Anneke heb mogen ervaren.

Concluderend: ik ben erg onder de indruk van VUUR en de liefde voor dit album groeit alleen maar meer!