Een groep waar wij, Belgen, fier op mogen zijn.
Uitschieters van het album zijn voor mij: Rex, The Matador, Where the moon spends his days en Violence.
Violence vind ik een prachtig, meeslepend nummer dat goed gemaakt wordt door een melancholisch klinkende gitaarriff tijdens het refrein.
Eerst vond ik enkel Rex geweldig en de andere catchy klinkende songs zoals Justine en The Matador, maar puur qua nummer vind 'k Violence er echt bovenuit steken. Inhoudelijk sterk en het nummer klinkt ook minder bewust catchy dan hun hitsingles Rex en Justine.
Where the moon spends his days bezit trouwens ook nog een gitaarintro die mij wel aanspreekt. Het nummer pakt je al vanaf het begin bij je nekvel.
De grote drie nummers van het album zijn toevallig vlak na elkaar gezet: Rex, Where the moon spends his days en Violence.
Dit is puur smaak, maar 'k hoor de sound van The house of love ook graag en Customs is toch wel een soort van reïncarnatie van hun geluid. Echt een ontdekking dit album...

Dit album bevat eigenlijk een perfecte afwisseling tussen harde en zachte nummers. Matthew Bellamy is zonder enige twijfel een klank-, gitaar- en pianovirtuoos , maar onderschat ook zeker niet de prestaties van Dominic Howard en Chris Wolstenholme. Zonder hen was Matt Bellamy zichzelf niet en was Muse niet de band die het momenteel is.
Dit album is een rollercoaster van emoties voor mij, want Muse blijft nog altijd "epische virtuositeit met een zeer scherp kantje aan". Dat scherp en hard kantje is dan weer hoorbaar in nummers zoals "Stockholm syndrome", waar Muse laat zien dat ze een stevig stukje kunnen hardrocken.
De nummers zijn muzikaal zeer sterk en zelfs catchy, zoals bijvoorbeeld "Time is running out" en "Hysteria" en ook met dank aan Chris Wolsterholme's legendarische basintro's.
Daarnaast staan er enkele prachtige rustige nummers op zoals "Blackout" en "Rule by secrecy".
De virtuositeit van Bellamy is nog het best hoorbaar tijdens "Butterflies and hurricanes", waar hij zijn pianokwaliteiten laat zien. Ik geloof dat een stukje klassieke muziek van Beethoven is dat hij als intermezzo speelt. De grote klasse zit 'm dan in de overgang naar het einde van het nummer. Eén van de beste albums van de Muse en dan heb 'k het nog niet over The Resistance gehad.