Een plaat die is verschenen nét voor de Grunge hype. Het is dan ook geen grunge, eerder iets in de stijl van Lemonheads, gitaarrock/pop. Mij doet het vooral denken aan de schitterende House of Freaks, maar dat zal niet veel belletjes doen rinkelen vrees ik.
Produced by Jim Dickinson, toch wel een referentie.

Starter “Put a tail on your kite” is meteen een voltreffer, een heerlijk laidback gitaarliedje.
Ook Down in the dark en 3 days behind zijn nummers met een refrein dat zich in het hoofd nestelt en daar met plezier een weekje asiel krijgt.
Big talk start wat ordinair, maar krijgt in aanloop van het refrein een prachtig riedeltje mee dat een mens instant met het leven en zelfs zijn medemensen verzoent.
The Killing frost is wat ernstiger en vertraagt het tempo wat, goede song maar iets te lang uitgesponnen (en de sax op t einde hoefde niet).
De droge klop van de drums in Stranded neemt je direct mee in een rockende song met een vaart waarvan je haar achterover slaat.
Song 7 op mijn schijf (de nummers staan op de achterkant van de cd blijkbaar in de verkeerde volgorde aangegeven) is Can I follow you. Mooi, met zalige Crowded House samenzang.
Ook nummer 8, Break my fall, ligt in die lijn en zorgt enkel voor good vibrations.
Little drops of water is weer meer rockend, een eerder routineuze song, weliswaar met knap gitaarwerk.
De plaat eindigt met Drinking days. When my drinking days are trough, I wil be true with you.

Meer dan de helft zijn schitterende songs, de rest is op zijn minst goed gemaakt. Een verdiende 4 * voor dit fraaie werk van het groepje van songschrijver en zanger Chris Maxwell.

Zeer onderschatte plaat van Rand the man. (Eat your heart out, Van Morrison lovers )

Dit was de eerste LP die ik kocht van Newman.
Beetje atypisch voor de rest van zijn oeuvre (enfin, voor wat betreft de bekendere nummers toch) maar een zeer afwisselende, originele, creatieve plaat.
I Love L.A is energetisch, oppeppend en zelfs dansbaar.
Christmas in Capetown, altijd leuk gevonden.
The blues met Paul Simon, de enige hit van deze plaat, zeer sterk nummer en feel good kickin ass.
Same girl is een mooie, wel typische Newman ballad.
Mickey s is de enige echte stinker, jammer. Enerverend zonder meer.
My life is good vond ik als 18 jarige die pas een tijdje daarvoor Springsteen had ontdekt fantastisch en keigrappig. Die belletjes wanneer hij die naam uitspreekt.. en dan....How would you like to be the boss for a while..? Heeeerlijk...

Ik moet toegeven, de B-kant van deze plaat heb ik minder gedraaid.
Enigszins terecht, blijkt 35 jaar later.

Miami, beetje in dezelfde stijl als My life.
Real emotional girl, net zoals dat andere meisje, of nee, datzelfde meisje op deze plaat (same girl ) éen typische melancholische Newman pianoballad.
Take me back, een nogal banaal rock n roll nummer. Enfin, zeer beluisterbaar maar allesbehalve memorabel.
There s a party. Zie Take me back. Met als extraatje een typische jaren 80 sax.
I m different Zalig typisch Newman nummertje, waar de ironie vanaf druipt. Volledig in de stijl van Short people. Als dit al niet gebruikt is in een film of serie (heb het gevoel van wel) dan wordt het dringend tijd.
I ain t saying I m better than you are
But maybe I am
I can say when I look in the mirror
I like the man (“I like the man, herhaalt het dames achtergrondkoortje )

Afsluiter is Song for the dead, een mooie ode aan de gesneuvelden van vele nutteloze oorlogen.

I'd like to explain
Why you fine young men had to be blown apart
To defend this mud hole
....
We'd like to express
Our deep admiration
For your courage under fire
And your willingness to die

However, ik eindig deze recensie liever met een fragmentje uit een ander nummer.

My life is good, you old bag!

Efkens 5* gegeven want deze plaat is zwaar ondergewaardeerd hier.
Het begint als een orkaan met drie fantastische nummers, dan even wat rust met 38 years, direct gevolgd door de hemelse intro van She didn’t t know, kippenvel!
Op mijn cd (1989) hoor je bij nr 6 hoe de plaat wordt omgedraaid en opgelegd…En dan hoor je Boots or hearts, een wat gewoner nummer dat door de stem van Downie toch weer de moeite wordt.
Dan weer de lekkere gitaren van Everytime you go, een song die me zowaar aan Green on Red doet denken (de koortjes in het refrein). When the weight comes down is warme swamp, met alweer die heerlijk vettige gitaren. Daarna is het genieten van de lekker strakke drumpartijen in Trickle Down, echt goed geproduceerd hoor, deze schijf! De gitaren op Another midnight zijn eerder sprankelend dan vettig, het nummer is meer dan degelijk maar geen hoogvlieger volgens TragicallyHipnormen. Dat is de afsluiter wél, Opiated, met de trillende stem van de betreurde Gordon Downie…

Inderdaad, dit is mss wat meer rock n roll dan hun opvolgers, maar dat vind ik er net zo goed aan…
Niet lang nadat dit uitkwam zag ik ze live in de Vooruit, voor 3 man en een paardenkop.
Een teletijdmachine graag, James, één!