Was de nieuwe cd van Duffy een onverwachte tegenvaller, zo niet 21 van Adele. Met een nog betere stem dan op 19 laat ze horen dat soul niet aan kleur vastzit. De dampende bassen en droge dreunen van de drums op Rolling in the deep en Rumour has it laten onmiddellijk horen dat Adele uit een ander nog sterker gevuld vaatje tapt.
Daarna laat de jonge diva horen dat ballads haar speelveld is en iedereen die daar mee wil spelen moet van hele goede huize komen willen ze deze stemvirtuoos van dat speelveld zingen. Turning Tables en Take it all zijn tranentrekkers in de stijl van Hometown Glory zonder ook maar een moment de geloofwaardigheid te verliezen. Met achtergrondkoortjes als in de beste jaren van Elvis Presley laat Adele horen waar je gas geeft en waar niet. Gospel en pop verenigt alsof het nooit anders is geweest.
Het lijkt wel alsof heel Nederland Adele Someone like You bij Jools Holland - wat interviewt die man trouwens verschrikkelijk slecht - heeft horen zingen. Ja, ik ook. De intensiteit en pijnlijke rauwheid waarmee ze dat nummer daar zong vind je niet helemaal terug op deze cd, maar er staat nog steeds een nummer dat je kippenvel weet te bezorgen.
Ik heb maanden op deze cd zitten wachten en misschien niet eerlijk, maar je verwachtingen worden met de dag hoger. Ik heb de cd gewoon bij een lokale Plato gekocht voor 16.95 gekocht. Zeven euro meer dan de aanbieding van een winkelketen waar een cabaretier dagelijks vertelt dat het zijn winkel is, maar 21 is iedere eurocent en meer waard.
Helemaal geen kritiek? Ach, de strijkers hadden wat mij betreft wel achterwege mogen blijven en Set fire to the Rain is misschien wel erg poppy - de pounding drum maakt wel veel goed - en van Lovesong van The Cure had ze misschien beter kunnen afblijven, maar dit album wordt een standard en staat over tien jaar nog als een huis. Adele is een blijver en wanneer ze besluit om Boer daar ligt een kip in 't water op te nemen trek ik zo weer de knip open, want ook dat wordt een openbaring.

Madeleine Peyroux verrast met deze cd. Easy listening bij uitstek, maar wel degelijk met spannende randjes. Heerlijke baslijntjes en heel strak fantasievol slagwerk. Voor mij geen nummers die eruit springen. De nummers lopen bij wijze van spreken heel relaxt in elkaar over. Maar alles ver boven de middelmaat.
Inderdaad achtegrondmuziek, maar zonder ook een moment behang te worden. Standing on a rooftop is een cd die ongetwijfeld meerdere malen uit de kast komt om lekker bij weg te dromen zonder in slaap te vallen.
Hoe ze met deze nummers een grote zaal denkt te blijven boeien is voor mij wel de vraag. Zeker in Nederland waar het helaas een gewoonte aan het worden is om tijdens optredens het wel en wee van de dag met vrienden op luide toon te bespreken lijkt het mij een onmogelijke opgave.
Haal Standing on the rooftop 'savonds laat uit de kast en geniet. Om mijzelf dan toch maar tegen te spreken dat er geen nummers uiitspringen raad ik het nummer Love in Vain aan. Blues met de onvermijdelijke trein die het station verlaat. Maar wel op een heel nieuwe eigen manier.