[quote]Doesbrand schreef:
Bonnie Raitt met haar debuut in 1971. Het album is, zoals Bonnie in de begeleidende tekst schrjft, in een volkomen ontspannen setting opgenomen, live op een 4-sporenrecorde. En inderdaad, het geeft je de indruk alsof je er zelf bij had kunnen zijn, nee, bent, op een zondagmiddag op de veranda, instrumenten uitpakken, kinderen spelen in de boomgaard verderop, hier is het accoordenschema, biertje opentrekken, spelen maar....alles in één keer erop, de hele boel naluisteren in het avondzonnetje met een boel eten erbij en constateren dat het goed is zo.
Door de bewust on-professionele setting waarin de boel is opgenomen klinkt het album als geheel Slordig, ja. Met hoofdletter. De piano was vorig jaar nog gestemd, de dwarsfluit heeft een rammelende d-klep en de snare drum rammelt met alles mee. Het tempo zwabbert en de balans is soms zoek. Maakt het wat uit? Ja, juist daardoor pakt deze muziek me. Het is vanaf maat 1 muzikaal, doelbewust, krachtig en eigenzinnig. Die fabuleuze stem van Bonnie, van pure bluesvezel gemaakt. De prettige fretloze bas van Freebo. De instrumentaties, die zo losjes klinken, en toch is alles op z'n plek...
Luister naar "I aint blue" en voel alle stress van de 21e eeuw van je afglijden. Gitaar, bas, theekopje, plastic stok op emmer. That's it.

Midden in de veertig ben ik nu. In het bezit van een muziekinstallatie die het mogelijk maakt om op LP's en CD's hele nieuwe dimensies te ontdekken. Soms een avond helemaal voor mezelf, mijn muziek en mijn herinneringen aan de jaren dat ik muziek op LP kocht, zoals zovelen hier: met krantenwijk, schoonmaken en vakkenvullen bij elkaar verdiend.

Soms ga ik op zo'n avond de confrontatie aan met mijn muzikale smaak van toen, die ik niet altijd meer kan volgen. De emotie, de herinnering aan dat eerste moment van horen ligt door de muziek meteen weer voor het grijpen, maar de jaren hebben me muzikaal doen weggroeien van wat ik toen mooi en spannend vond. Zo heb ik er net een kleine 3 kwartier op zitten met Even in the Quietest Moments van Supertramp. Die band had nooit mijn speciale belangstelling, maar deze plaat vond ik als 14 jarige, want zo oud was ik toen hij uitkwam, tamelijk geweldig. Met zo'n klassieke Senheiser koptelefoon (gele kussens) op een Philips draaitafel-versterker combinatie aangesloten was ik gegrepen door het concept-album idee wat de plaat uitademde, en vooral overdonderd door Fools Overture. Nooit meer naar geluisterd sinds pakweg 1980.
En juist Fools Ouverture irriteert me. Van wat ik me herinner als een onbegrijpelijk en revolutionair mozaik van klank, stemmen, iel synthesizer geluid, waarschijnlijk vanuit een diepzinnigheid geconcipieerd die ik niet kon bevatten, blijft nu een fletse indruk over. Jammer toch, dat gebrek aan keuze, aan personality. Het begint steeds maar niet, of het zet niet door...

De rest van het album blijkt gewoon een aardige pop-plaat te zijn die nergens in uitblinkt. Platte composities, vakkundig gemaakt, dat wel, maar het raakt me niet. Vooral de kikkerachtige zang van Rick Davies is ontluisterend. Ik had het liever bij de herinnering van de 14 jarige gelaten. Sommige genialiteit is toch erg beperkt houdbaar.