Supertramp - Even in the Quietest Moments... (1977)

Klopt gaucho. Ben wel benieuwd wat Neal Peart van het debuutalbum vindt. De sound is totaal anders, maar de zang van Hodgson heel herkenbaar!

Het lukt me niet om echt waarderen te kweken voor dit album. Even In The Quietest Moments begint heel sterk met Give A Little Bit. Niet dat ik altijd groot fan ben geweest van dit nummer, maar ik vond het altijd wel leuk om te horen als het voorbij kwam als de radio aan stond. Ik kan me de blazers alleen niet herinneren, dus wellicht dat er verschillende versies zijn.

Daarna zakt het niveau dramatisch; van ijzersterk tot middenmoot. Eerlijk gezegd volgt er niets meer dat mijn aandacht zo grijpt als de opener. De titeltrack. Babaji en Fool's Overture overtuigen me nog om voor 3,5* te gaan, maar ik mis echt een hoop visie en kwaliteit hier. Ook de drie genoemde songs bulken wat mij betreft niet van de kwaliteit, maar het is hier bovengemiddeld aardig. Het is me inmiddels ook opgevallen dat ik de stem van Hodgson een stuk liever hoor dan die van Davies. Hodgson doet me wederom aan Pink Floyd denken en de manier waarop de piano gebruikt wordt, lijkt wel erg Savatage.


Tussenstand:
1. Crime Of The Century
2. Crisis? What Crisis?
3. Supertramp
4. Even In The Quietest Moments
5. Indelibly Stamped

Nou ..RuudC...niet bulken van kwaliteit ...bovengemiddeld aardig
Over dit album zijn de meningen verdeeld en.... dat mag natuurlijk
Maar over een Supertra(mp)ck hierop zijn de meeste het wel eens en hoewel je Fool's Overture nooit op een Supertramp>Best Off aantreft, (wss vanwege de 11 min lengte) i.m.o (en vele met mij) vind ik toch dat Fool's Overture samen met het album Crime Of The Century hun Magnum opus is en echt meer dan bovengemiddeld

Hij staat in fool eh... volle glorie op Supertramp - The Very Best Of, 2 (1992). Daarop ontdekte ik destijds waar de tune van Veronica's concertagenda vandaan kwam.

Dat mag je vinden hoor. Daar heb ik geen enkel probleem mee. Ik word er alleen niet warm van.

Inderdaad...oke ik wist niet beter dat Fool's Overture enkel en alleen op dit regulier album te vinden was
Weer wat wijzer

Ik vind dat album dus niks. Met Crime begon het voor mij en daar is geen album van Supertramp mee te vergelijken. Ook de navolgende albums winnen het gemakkelijk van hun debuut m.i.

Aardig album waarvan Give a Little Bit me nu toch wel de neus uitkomt .De twee prijsbeesten zitten aan het eind en ook het titelstuk is prima. Ik vermaak me altijd wel met Supertramp omdat het altijd wel verzorgd en degelijk is . Nooit echte uitschieters naar beneden en das ook een kwaliteit. 3 sterren voor deze .

Hoor hem nu voor het eerst en dat komt ook meteen bij me op. 1 van de mindere Hodgson nummers die ik ken. Met Davies heb ik sowieso al weinig, maar als Hodgson een keer tegenvalt heeft dat grote consequenties voor de eindscore

Ooit ingestapt bij breakfast, dat gebeurde in een periode waarin ik zeer ontvankelijk was voor, in mijn ogen kwaliteitsmuziek, wat dat dan ook mag zijn.
Waar ik het toen nodig vond om met terugwerkende kracht muziek van allerlei artiesten/bands te verzamelen , heb ik dat met Supertramp nooit nodig gevonden, ondanks dat ik veel van de nummers echte toppers vind. Op Paris staan veel van deze nummers in een onberispelijke uitvoering ,ik vond dat genoeg, onlangs gewaagd aan Crime of the Century, een album dat als een warme deken om me heen gleed, datzelfde geld in iets mindere mate voor deze eitqm, ooit gezien in toppop met Give a Little bit, Hodgson stond daar in zijn cccp shirt, op de een of andere manier heb ik destijds altijd gedacht dat het Russen waren, ach ja, net van de lagere school neem je allerlei dingen heel naïef voor waarheid aan.

Neemt niet weg dat dit album een hoogvlieger is in het oeuvre van Supertramp, met als onberispelijke hoogtepunten from now on en fools overture, het Haagse kwartiertje van deze superband, een welverdiende 4.5.

Het vijfde album van Supertramp, het derde nadat de groep zijn definitieve samenstelling had gekregen, verscheen op 10 april 1977 en zou de band zijn eerste grote single hit opleveren, “GIVE A LITTLE BIT”. “EVEN IN THE QUIETEST MOMENTS” was de opvolger van “CRISES? WHAT CRISES” waarop de Engelsen probeerden het succes van “CRIME OF THE CENTURY” uit 1974 een vervolg te geven. Dat lukte qua verkoopcijfers misschien wel, artistiek scoort het album iets minder dan die klassieker uit het oeuvre van Supertramp. Dit album uit 1977 scoort artistiek weer beter, voornamelijk door de legendarische afsluiter, “FOOL’S OVERTURE”. Dit epos, geschreven en gezongen door Roger Hodgson is een hoogtepunt op het album, bij concerten en scoort ook hoog in de Top 2000. De 7 tracks zijn stuk voor stuk prachtige songs, te beginnen bij het commerciële “GIVE A LITTLE BIT”, dat in Nederland de tweede plaats in de Top 40 wist te bereiken. “LOVER BOY” is een typische Rick Davies song, somberder, zwaarder, maar met een aanstekelijke melodielijn en geweldige gitaarbijdragen van Hodgson. Het titelnummer is weer van Hodgson, liefelijk begin, mooie opbouw die toewerkt naar een climax, die niet echt komt. De saxofoonbijdragen van John Anthony Helliwel zijn smaakvol. “DOWNSTREAM” is een solo nummer van Davies, alleen piano en zang…prachtig. “BABAJI” is een opgewekte Hodgson track met een mooie symfonisch tussenstuk. “FROM NOW ON” is ook een klassieker geworden, die tijdens concerten vaak op de setlist stond. Een song in traditie van “BLOODY WELL RIGHT” en “AIN’T NOBODY BUT ME” van de voorgaande albums. Prachtige opbouw, mooie gitaarpartijen, melodielijn die in hoofd blijft zitten en een orkestraal outro. “FOOL’S OVERTURE” is zoals gemeld het hoogtepunt van het album, schitterende opbouw, prachtige keyboard en piano partijen en de saxofoonpartij tegen het einde geeft het nummer net dat beetje extra. Een klein deel van de toespraak van de Engelse premier Winston Churchill op 4 juni 1940 in het House Of Commons is verwerkt in dit nummer…”Never Surrender”. De ritmesectie Bob Siebenberg (drummer) en Dougie Thomson (bassist) zorgen voor een degelijke basis en ook voor het typerende Supertramp geluid. De band ging uitgebreid op tournee met dit album en kwamen pas 2 jaar later met de opvolger, “BREAKFAST IN AMERICA”, waarmee het commerciële succes zou worden vergroot. Artistiek blijft dit album wat mij betreft hoger scoren, waarmee het voor mij ook een klassieker is….en blijft!

Mooi geschreven Marco van Lochem Erg herkenbaar. Wat bij mij ook meespeelt is die iconische hoes die ik als beginnend muziekliefhebber fantastisch vond...en nog steeds vind. Heerlijk album.

Fraaie plaat van Supertramp met Give A Little Bit, het titelnummer & Fools Overture als beste songs.
Heeft voor mij net niet het niveau van voorganger Crime Of The Century of opvolger Breakfast In America maar vooral de Hodgson nummers springen er zoals altijd weer bovenuit, liggen wat mij betreft altijd beter in het gehoor dan de Davies composities.

De opvolger van Crime of the Century is, het in mijn ogen schromelijk ondergewaardeerde, Crisis? What Crisis?.

Foutje bedankt, je hebt helemaal gelijk.

Oh jee.

Deze plaat begint natuurlijk met Give a Little Bit. Eigenlijk een nummer dat ik helemaal niet zo leuk vind. Ik ben geen top40-kenner, dus ik ken de hits niet, maar zelfs ik heb dit nummer te vaak gehoord.

Ik heb geen lyricsheet bij deze plaat, dus heb alleen de buitenhoes om naar te kijken. Maar dan ben je ook snel klaar.

Ooit wat Supertramp platen gekocht om mij collectie te vergroten en ook eens de bekende bandjes een kans te geven.

Ben bang dat het tussen mij en Supertramp nooit dikke verkering gaat worden. Het draait wel lekker op de achtergrond, maar dat is het dan ook.

Ik las dat iemand het met Pink Floyd vergeleek. Ik snap dat wel. De wat houterige drums en matte zang van Davies doen wel wat aan Floyd denken.

Maar compositorisch vind ik Floyd beter. Deze plaat sprankelt niet, heeft niet genoeg energie. Het is zo sloom en saai. Dat is het; ik vind Supertramp oersaai. Zelfs het alom geprezen Fool's Overture is saai.

En dat voor iemand die Barclay James Harvest draait. Snapt u het nog?

Is niet erg, er blijven liefhebbers genoeg over.

Het is bij mij vaak een bui. Ik heb de Supertramp-platen naar boven gebracht, en kwam daar Manfred Mann's Earth Band en Electric Light Orchestra tegen. Dus die naar beneden gehaald. Zo rouleren we iedere keer.

Ze kunnen best tegen een jaartje niet draaien, is mijn ervaring. Dan is een frisse draai wel weer eens lekker.

Van de vier meest aansprekende albums van Supertramp is dit n.m.m. duidelijk het minste album. Maar nog wel goed voor 3,5*. In 1977 in de Oor jaarlijst op een 37e plaats.
Favoriete nummer is Fool's Overture., gevolgd door Give a Little Bit. Babaji en From Now On zijn iets minder maar ook wel OK.
Veel gedraaid in het jeugdcentrum waar ik destijds begeleider was.

Een zwaarmoedig album, opgenomen hoog in de bergen van Colorado in de fameuze Caribou Ranch Studios. De hoesfoto van de vleugel in de sneeuw is zonder fotoshoppen op lokatie gemaakt.

In 1977 leefden we nog maar 32 jaar na de Tweede Wereldoorlog. Een vergelijkbare sprong in de tijd als van van nu naar de val van de Muur in 1989. Momenten die nog redelijk vers zijn in mijn herinnering. Die Trabantjes met huilende DDR-bewoners die ineens naar West konden doorrijden.
Fool's Overture gaat over de lessen die door Engeland geleerd zouden zijn van de Tweede Wereldoorlog. Winston Churchill wordt zelfs sprekend opgevoerd met zijn beroemde onverzettelijke uitspraak "we shall never surrender". Een imposant nummer van bijna 11 minuten, dat eerbiedig wordt uitgedraaid in de Top 2000. Dit jaar komt het nummer, met een redelijk stabiele notering en dus vaste aanhang uit op plaats 71.

Imposant nummer nog steeds, wel wat topzwaar door thematiek en de zware, bijna klassieke muziek. Even de lessen van WOII behandelen in een nummer, ook al duurt dat langer dan 10 minuten, het is ook wel een tikje pretentieus. Vooral als het dan ook nog de spirituele kant opgaat. Fijn, dank u jongemannen. Dat hadden we even nodig. Meer Hodgson dan Davies hoor ik hier.

Ik blijf het een prachtig nummer vinden, maar zoek er liever niets diepers in. Een eeuwige bewoner van de Hollandse Oudejaarslijst op Radio 2. Mét poedersuiker. Volgend jaar weer.

Als kind ooit "Breakfast in America" op LP gekocht toen die net uitkwam. Door dit album ben ik fan geworden van Supertramp.

Later dit album gekocht en voor mij zit er geen zwak nummer op.
Uiteraard is "Fool's Overture" behoorlijk bombastisch, maar dat stoort mij niet.
Ik vind het wel mooi dat na zes betrekkelijk ingetogen nummers Supertramp hiermee eindigt.
Voor mij een dikke 4,5 voor dit album.

Ha , grappig . Ook mijn eerste aanschaf was Breakfeast in America en ik was toen een jaar of 18 denk ik.
Net als jij, heb ik daarna hun andere albums ontdekt. Het blijft een legendarische band. Een van de weinige symfonische bands waarvan mij de singles absoluut niet storen.

Dat is inderdaad toevallig en grappig.
Ik was wel wat jonger toen ik hem kocht, zat nog op de lagere school. Zal we een jaar of twaalf zijn geweest.

Dankzij Supertramp is de liefde voor symfonische muziek ontstaan. En de singles van de band storen mij ook niet.

De eerste plaat die ik in dit kalenderjaar heb geluisterd. Een soort autistisch trekje dat ik het jaar graag wil beginnen met een goed aangeschreven plaat, en vaak belandt ik dan toch gewoon weer bij dit soort "oudere" werkjes. Nu moet ik eigenlijk ook wel toegeven dat dit een nastoot is van de prachtige TOP2000 die gisteren is afgesloten, en dan zit ik altijd nog in een bepaalde roes dat ik een maand lang dit soort muziek blijf luisteren, een bekend probleem hier, die elk jaar ook weer rustig terug kruipt.

Prachtige plaat overigens, ik wil Supertramp nog eens in het geheel luisteren (dus alle reguliere albums afgaan), al heb ik hun bekendere werkjes al wel gehoord. Ook deze plaat is echt prachtig. Toch mocht het van mij misschien soms iets sneller, iets meer pit. Het album is vrij rustig. Op zich ook niet erg na zo'n oudejaarsavond maar toch. Dan vind ik dit ook wel de mindere van wat ik tot dusverre heb gehoord van ze.

Desalniettemin zorgt Fool's Overture er voor dat ik overstag ga en toch mijn cijfer met een half puntje omhoog gooi. Dat nummer an sich is gewoon echt een meesterwerk. Later dit jaar de draad met deze band maar eens echt oppakken, en dan komt deze plaat vast nog wel een keer voorbij!

Heel toevallig is dit ook mijn eerste plaat van het jaar.

Fools Overture brengt mij dan ook weer even terug naar gisteren. Ik ben overigens nooit echt weg geweest van dat nummer. Ik vergelijk hem altijd een beetje met Child Of Vision, de afsluiter van Breakfast In America. Die vind ik een stuk sterker.

Het album wil bij mij toch niet echt blijven plakken. Vind de nummers van Davies wel iets beter dan op andere albums. Maar op de opener na beleef ik hier weinig hoogtepunten.

Supertramp maakt prima muziek maar voor mij is het typisch zo'n band waarbij een 'Best of' of 'Greatest hits' volstaat.

Het album voor het eerst sinds jaren weer eens gedraaid. In het verleden viel het me tegen. Nu niet meer. Met de ijzersterke single 'Give A Little Bit' aan de start, kan er al niet veel meer fout gaan. Alhoewel ik een sterke voorkeur heb voor de stem van Roger Hodgson, vallen Roger Davies' songs niet tegen. De tweede single, geen hit, is ook prima. Als er ergernis is, zoals hier boven aangestipt, ligt dat meer aan het wat infantiel klinkende "babaji" dan de melodie. Het eindigt allemaal met het onovertroffen 'Fool's Overture'. Er staan twee albums van Supertramp boven deze qua waardering, 'Crime' en 'Breakfast'. 'Crisis' zal ik binnenkort eens aanschaffen. Daar is het nooit van gekomen.

Daar ga je geen spijt van krijgen.

Hoe ouder ik word , hoe mooier ik Supertramp vindt.
Blijvend mijn top 5 artiest, die door niemand ooit in te halen is.
Het album waardeer ik met een 4,5.
5 is voor Crime.
Dit is dan ook een van de beste platen uit de popgeschiedenis.