Supertramp - Even in the Quietest Moments... (1977)

ja, en dan is Meat Loaf toch wel even een koude douche

Fantastisch nummer inderdaad, Fool's Overture, maar de cd als geheel pakt me nog niet zo. Met een begin als Give a Little Bit (en in iets mindere mate Lover Boy) heb ik er ook moeite mee om dit album in zijn geheel op te zetten... maar als ik het doe dan is de beloning aan het eind met Fool's Overture dus erg groot.

Ik begrijp je mening, echter m.b.t. de genoemde nummers heb ik dan weer geen moeite om op 5 uit te komen. Wel was "Lover Boy" eerder ook een struikelblok.
"Fool's Overture" trok de waardering voor dit album over de streep.

Uitgebalanceerd album van Supertramp, degelijk, niet hoogstaand, maar ook geen echt zwakke broeders. 'Fools Overture' is natuurlijk een 10 minuten pakkend geheel. Heel mooi nummer.

Sterk album van Supertramp, al vind ik niet alle songs geslaagd (Lover Boy is vrij vervelend en Babaji klinkt mij te theatraal). De hit Give a Little Bit is wel vaak gedraaid maar is tenslotte erg catchy. Uitstekend vind ik de titelsong en From Now On, de schitterend opgebouwde afsluiter Fool's Overture vind ik het hoogtepunt op dit album waardoor de score wordt opgetrokken tot 4*.

Ik kan mij echt volledig vinden in de review van dit album door LucM hierboven mij.

Ook dit is een geweldig album en doet zeker niet (veel) onder voor Crime of the Century. Een lekkere opener is Give a Little Bit en een geweldig slot met From Now On en Fool's Overture.

Supertramp hoort bij de grote namen uit de jaren zeventig, al zou het alleen al zijn om het magnifieke Fool's Overture. Maar ook het gemoedelijke van Give a little bit, mag er zijn.
Verders zijn Even in the Quietest Moments en Babaji nummers waar de kwaliteit van Hodgson en Davies naar voren komen.
From Now On is ook een bekende onder de liefhebbers van Supertramp. Die in verhouding niet zo veel hits hebben gehad, maar wel een groep is, waar veel nummers ervan bekend zijn.
Lover Boy en Downstream vallen in aanwezigheid van zoveel kwaliteit wat minder op.
Goeie plaat.

Beste Supertramp album met het absolute topnummer van hun "Fool's Overture"!! Dat nummer zorgt ervoor dat een commercieel deuntje als "Give a little bit" ook het luisteren waard blijft. De andere 5 nummers zorgen voor een zeer aangename 43 minuten!!!!!

Fools Overture is Hodgson's meesterwerk . Echt een topper van jewelste . Het juweel van een plaat die er mag zijn , maar wat mij betreft niet tot hun sterkste behoort .

Ook hier val ik je bij. Er wordt altijd maar afgerekend op sterren maar ik zou ook wel eens iets willen zeggen over afspelen. Ik draai ...Even in the quietest moments eigenlijk nog maar zelden.

Met Free as a bird is het één van mijn minst gedraaide albums van Supertramp terwijl ik aan de andere kant vier sterren toch wel gerechtvaardigd vind.

Misschien de tegenstrijdige combinatie prachtig gemaakt, goede songs en dodelijk saai?

Of prachtig gemaakt, goede songs maar ze hebben betere albums?

Ja, geloof het of niet, de voorganger is nog veel beter!

Beste uitvoering van Fool's Overture: YouTube - Supertramp - Fool's Overture (Live in Munich '83) HD

Hele sfeervolle plaat met een prachtige passende titel. Hoewel dit als geheel niet Supertramp's beste plaat is, bevat het wel 3 adembenemende songs die tot het allerbeste van de band behoren. (titeltrack, From now on en natuurlijk het machtige Fool's Overture). Daarnaast ook 2 mindere songs (Babaji en Lover Boy)

Schitterende hoes en een heerlijke productie. Enige nadeel is dat mijn cd-boekje niet compleet is. Iemand enig idee of ik hier nog aan kan komen?

4*

Fool's Overture vind ik altijd véél te kort duren. Het is tien minuten pure pracht en dan stopt het ineens.

Sinds ik Crime of the Century ben gaan luisteren heb ik deze ook maar eens tevoorschijn gehaald, en deze bevalt me eigenlijk nog beter. Het weergaloze titelnummer, Babaji en natuurlijk het welbesproken Fool's Overture, maar vergeet niet From Now On, Lover Boy of het luchtige Give a Little Bit. Ik zie hier eigenlijk geen nummer in die me tegenstaat. Geweldig album!

Best een leuk album van de piepstemband. Fool's Overture is erg mooi, maar ook Give A Little Bit heb ik (gelukkig) nog niet te vaak gehoord.

Midden in de veertig ben ik nu. In het bezit van een muziekinstallatie die het mogelijk maakt om op LP's en CD's hele nieuwe dimensies te ontdekken. Soms een avond helemaal voor mezelf, mijn muziek en mijn herinneringen aan de jaren dat ik muziek op LP kocht, zoals zovelen hier: met krantenwijk, schoonmaken en vakkenvullen bij elkaar verdiend.

Soms ga ik op zo'n avond de confrontatie aan met mijn muzikale smaak van toen, die ik niet altijd meer kan volgen. De emotie, de herinnering aan dat eerste moment van horen ligt door de muziek meteen weer voor het grijpen, maar de jaren hebben me muzikaal doen weggroeien van wat ik toen mooi en spannend vond. Zo heb ik er net een kleine 3 kwartier op zitten met Even in the Quietest Moments van Supertramp. Die band had nooit mijn speciale belangstelling, maar deze plaat vond ik als 14 jarige, want zo oud was ik toen hij uitkwam, tamelijk geweldig. Met zo'n klassieke Senheiser koptelefoon (gele kussens) op een Philips draaitafel-versterker combinatie aangesloten was ik gegrepen door het concept-album idee wat de plaat uitademde, en vooral overdonderd door Fools Overture. Nooit meer naar geluisterd sinds pakweg 1980.
En juist Fools Ouverture irriteert me. Van wat ik me herinner als een onbegrijpelijk en revolutionair mozaik van klank, stemmen, iel synthesizer geluid, waarschijnlijk vanuit een diepzinnigheid geconcipieerd die ik niet kon bevatten, blijft nu een fletse indruk over. Jammer toch, dat gebrek aan keuze, aan personality. Het begint steeds maar niet, of het zet niet door...

De rest van het album blijkt gewoon een aardige pop-plaat te zijn die nergens in uitblinkt. Platte composities, vakkundig gemaakt, dat wel, maar het raakt me niet. Vooral de kikkerachtige zang van Rick Davies is ontluisterend. Ik had het liever bij de herinnering van de 14 jarige gelaten. Sommige genialiteit is toch erg beperkt houdbaar.

En welkom op Musicmeter! Je eerste bericht toch?

@musician: ja, dank je. Ik zal van me laten horen!

Doesbrand .

Hoi Doesbrand , welkom op Music Meter .

Een opmerkelijke reactie van jou over Fools Overture . Toch algemeen beschouwd als 1 der kunsttukjes van de groep .
Het is een typische epos en dat betekent een minder compacte song dat het resterende songmateriaal van dit album .
Het is een ( zeker voor Supertramp's doen ) een hoogdravend stuk , maar ik vind het een magistraal stuk muziek waar flink uitgepakt wordt .

Maar zo zie je maar dat we niet allemaal v/h zelfde houden .
Ik vind dit trouwens lang niet het sterkste album van de groep .

Aldus mijn “recensie” bij dit album. Dat kan niet, dus doen we dat even over.

Supertramp was een jaar of 10 geleden een onbekende band voor mij. Supertramp, Toto en Genesis was het altijd als ik aan de muzieksmaak van mijn vader dacht. Toto pikte ik al gauw op. Nog steeds behoren Africa en Hold the Line tot mijn all-time favorites en veel nummers heb ik erg hoog zitten. Ook Genesis kon je niet omheen, weliswaar niet de 70s-Genesis, maar de hitmachine met nummers als Jesus He Knows Me en Mama. Met deze band heb ik dan weer een stuk minder. Maar Supertramp bleef altijd “die band met die rare naam”. Wanneer het begonnen is, weet ik niet. Halverwege 2008 vond ik de bovenste 1000 van de top 2000 van 2007 op het internet. Destijds nog in 128 kbps :’). Urenlang struinde ik die lijst langs in mijn toen al eeuwige honger naar nieuwe muziek om te ontdekken. Dat moet tevens mijn begin zijn geweest van mijn interesse in bands als Dire Straits en Eagles. Later moet daar Supertramp bij gekomen zijn. Wellicht door School, maar dat kan evengoed zijn geweest door The Logical Song of Breakfast in America. Maakt het wat uit?

Hoe het ook zij, in mijn “Best Of”-tijd, vond ik Supertramp - The Very Best of Supertramp (1990) en Supertramp - The Very Best of Supertramp 2 (1992). Grappig genoeg bleken bijna al mijn favorieten van Crime of the Century en Even in the Quietest Moments te komen. Wat ook resulteerde in het feit dat deze twee destijds veruit mijn favorieten waren (nu is daar Breakfast in America bij gekomen). Vandaar dat elk nummer op dit album al tientallen keren langsgekomen is hier. Toch schrijf ik dit terwijl het album opstaat, want dat schrijft toch wel erg lekker.
Behalve Lover Boy, die is op geen van beide albums te vinden. Evenals Asylum van Crime of the Century.

Give a Little Bit staat in schril contrast met wat er volgen gaat. Het betekende internationaal hun doorbraak. In Nederland bereikte het zelfs bijna de nummer 1-positie. Welbekend van o.a. de Liga-reclame, maar ook daarvoor al talloze keren gebruikt in de media. Door een overkill wordt dit door (te) veel mensen uitgespuugd. Jammer, want dit nummer biedt toch meer dan alleen die lekkere meezinger. Nu kent iedereen het catchy akoestische gedeelte wel, maar luistert men ook wel eens naar de sublieme bas van Dougie Thomson? Ook het saxofoon-gedeelte van John Helliwell is een mooie voorbode van wat met name op Breakfast in America pas goed tot uiting komt.

Lover Boy zoals gezegd is het buitenbeetje voor mij. En dat komt vooral doordat dit het enige nummer is dat ik niet door en door ken. Waar het over gaat lijkt me wel duidelijk. Het is een nummer dat ik eigenlijk alleen opzet in het kader van dit album, maar het blijft een aangenaam verrassend nummer. Wel merk ik bij dit nummer dat ik toch meer naar Hodgson neig dan naar Davies

Het titelnummer geeft goed weer waar Supertramp ook voor staat. Ze hebben ook veel langzame, pianogeoriënteerde nummers gemaakt. Neem If Everybody Was Listening (Crime of the Century), Lord Is It Mine (Breakfast in America) of Two of Us (Crisis? What Crisis?). Een interessante post op het internet geeft wel goed weer dat er veel meer in schuilt (of kan schuilen) dan een simple liefdesliedje:
I think it refers to how, we let go of our cycle when we focus so much on our emotions and figuring out where we ahve to go, what we have to do, who we need to be with. 'dont let the sun fade away' may refer to how he urges not to let go of the simple truthful cycle of life.
Want zo is Hodgson wel.

Downstream is erg melancholisch en ik ben er ook minder gecharmeerd van. Dit heeft deels te maken met het feit dat Davies hier een wat saaie, monotone stem heeft, maar ook met de tekst. Vaak geroemd om hun scherpe, op het oog simpele, maar toch vrij geniale teksten, maar dit vind ik een erg matige tekst. Eigenlijk hou je dan weinig over. Downstream is dan ook de grote reden dat dit album niet de volle mep krijgt.
Took a boat Sunday
Down by the sea
It just felt so nice
You and me
We did'nt have a problem
Or a care on earth
And all around was silence
Everywhere.

Babaji, de eerste geflopte single, is een nummer welke ik zeker niet gelijk op waarde kon schatten. Niet dat het nu mijn favoriete nummer is (het zou mijn top 25 zeker niet halen), maar in de context van het album zie ik het niet als storende factor. De instrumenten werken samen en het is ook één van de meest bombastische nummers in de zin dat alle instrumenten meedoen. Alle andere nummers zijn vrij rustig en hebben veel rustmomenten, maar Babaji niet. Die is, na even op gang te moeten komen, een soort verademing tussen de slome nummers. Hier overigens wel een uitstekende tekst:
All of my life I felt that you were listening
Watching for ways to help me stay in tune
Lord of my dreams, although confusion
Keeps trying to decieve
What is it that makes me believe in you?

De tweede geflopte single is From Now On. Een echt kindje van Davies. Het pianoloopje aan het begin, de subtiele sax van Helliwell tussendoor, de heerlijke tekst en zo kan ik nog 10 dingen opnoemen die geweldig zijn aan dit nummer. Maar let ook weer hier vooral op de bas van Thomson. Zeer onderschat bassist. Het einde zou je wellicht zwak kunnen noemen, maar ik heb me er nooit aan gestoord. Ik vind het wel leuk. Het geeft ook precies aan waar het nummer voor staat: iemand die langzaam aan wegkwijnt in zijn of haar dagelijkse sleur.
Volgens iTunes was dit overigens de 100e keer dat ik dit nummer beluisterd heb.

Wat moet je zeggen over het magnum opus van een wereldband waar al zoveel over gezegd is. Het is echt zo’n “luister en onderga het”-nummer, maar ik maak me er dan te makkelijk vanaf. Het openingspianoloopje, de langzame opbouw tot de speech van Churchill, de inzet van Hodgson, de synths (het zijn er maar liefst 3!) die dit nummer die magische lading geven, de rustige, doch zeer effectieve drums van Siebenberg en uiteraard de bas van Thomson die eigenlijk de opzet is tot de “uitbarstingen” - en daarna de rode draad. Het is een karige opsomming en staat in schril perspectief wat dit nummer te bieden heeft. Ik zou ook eenieder aanraden dit nummer live eens op te zoeken. Op YouTube zijn ze helaas schaars en het aantal uitvoeringen door Supertramp zelf al helemaal, maar probeer de DVD Bloody Well Right eens te bemachtigen. Zelf ben ik hem origineel nog niet tegengekomen, maar heb hem jaren geleden eens van internet afgehaald. Deze DVD bevat een concert in Münich uit 1983 (die versie van Fool’s Overture móét je gezien hebben!) en een concert in London uit 1977. Dat laatstgenoemde concert is een zeer welkome bonus (er staan ook nummers op die niet op het andere concert staan), maar zoek anders de DVD The Story So Far). Deze is nog wel in de omloop en bevat uitsluiten Münich ’83. Beluister en bekijk die uitvoering van Fool’s Overture en je zult verkocht zijn wat betreft Supertramp.

Nu Fool’s Overture is afgelopen vraag ik me toch af hoe een album als deze kan beginnen met Give a Little Bit. Het is net zo’n contrast als So Far Away - Brothers In Arms. Het klopt niet, het mag niet, maar het gebeurd en het klinkt perfect. Toch zitten er nog wel wat ogen en haken aan die er bij Crime of the Century niet zitten.

Crime Of The Century is de plaat die de groep op de kaart zette , in ieder geval artstiek . Ik meen dat het niet gelijk overal een daverend succes werd .
Vanaf die plaat is de groep grotendeels in dezelfde stijl blijven opereren . Century was echt verfrissend en nieuw .
Op dit album staan naar mijn idee liedjes die niet echt tot de hoogtepunten van de groep behoren .
Century en Breakfast In America bevatten songs van een constant hoog peil . Hier zakt het af en toe wat in . Babajii vind ik zelfs ronduit vervelend en dat heb ik niet snel bij songs van Hodgson .
Davies vind ik ook minder overtuigend . Loverboy is langdradig , Downstream vind ik erg aardig en From Now On is heel pakkend , maar ook wat stroperig .
Prijsnummers zijn wat mij betreft ; Give A Little Bit , de titelsong en natuurlijk Fools Overture . Uiteindelijk komt Hodgson met de beste liedjes hier .

De echte klapper kwam met deze plaat (met name door Give a Little Bit), maar Crime of the Century was toch 4e in de UK chart in 1975. Alleen Breakfast in America kwam hoger (3). Ik weet niet wat je precies bedoelt met "overal".

Mooie recensie, chevy!

Zelf heb ik geen problemen met Downstream, maar het nummer moet wel even op gang komen inderdaad. Wist zelf niet eens dat Babaji een, al dan niet geflopte, single was. Vind het een geweldig nummer, met die prachtige hoge uithalen van Hodgson.

Tot daar was ik het ineens roerend met je eens, in mijn ogen beide waardeloze openers die bij mij de totaalscore dermate omlaag halen dat een 4* er niet inzit. En dat terwijl er op beide platen een hoop moois staat en de afsluiter fenomenaal is.

Mooi verhaal verder chevy!

Chevy93 : Ik dacht mij te herinneren bij Crime of the century, dat het wat langer tijd nodig had om het grote publiek te bereiken . De Uk was wat sneller wakker . Maar in andere landen viel het kwartje wat later , waaronder Nederland . Dreamer werd ook geen echte hit .

Klopt, maar bij de meeste landen was dat na Crisis? What Crisis? wel gebeurd. Dit was meer de bevestiging dat de band het grote publiek echt geraakt had. Zo maak ik het op uit de informatie die ik in de loop der jaren over Supertramp gelezen heb. Wellicht dat jij (omdat je het bewust meegemaakt hebt?!?) het anders ervaart.

In Nederland haalde overigens geen van de albums de hitlijsten, maar Give a Little Bit haalde wel de 2e plek in de top 40. Toch wel raar, vind ik.

Give a little bit had wel iets radiovriendelijks en is nagenoeg tijdloos gebleken . En het instrumentale middenstuk van Fools Overture was natuurlijk jarenlang de tune van Veronica's Concertagenda . Het album moet dus wel opgepikt zijn .
In ieder geval werden vanaf deze plaat nummers hits voor Supertramp . Op Breakfast In America stonden er wel 4 geloof ik .

Ik moet dit even checken, maar volgens mij klopt het eerste deel van deze bewering niet.