Een geweldige debuut, als niet, het allerbeste instrumental metal album (of djent, als je het zo wilt noemen) dat ik tot nu toe heb gehoord. Alle nummers zijn in ieder geval goed in elkaar gezet, dat alles met elkaar geleidelijk vloeit. Opmerkelijk is dat Tobin Abasi is een multi-instrumentalist is, wat hem ook nog goed lukt. On Impulse is mijn persoonlijke favoriete, het heeft een mix van melodie en shredding, wat ik zelf niet verwachtte dat het zo gecombineerd kon worden.

Zie niet echt de nut in

Hey Gary, je hebt al een tijdloze klassieker op je naam staan (Bonded by Blood), nou ja, je wilt het opnieuw opnemen met betere productie? Maar je hebt al een live album met 80% van deze nummers (Another Lesson in Violence)! Wat zei je? Er is ook een demo compilation van deze klassieker (Bonded by Baloff)?

Genoeg redenen om deze uitgemelkte koe uit te sluiten voor heropname. Nou niet dus, Exodus moest zonodig een vergoeding geven aan hun fans voor de middelmatige Atrocity Exhibition: Exhibit A die een jaar geleden uit kwam. Daarnaast had de nieuwe vocalist Dukes een slechte reputatie onder Exodus fans, maar dat had Zetro ook tijdens de dagen van Baloff, voornamelijk door zijn core-achtig gezang en machogedrag op het podium. Dus besloten de jongens all-in te spelen en Dukes een gewaagde risico te geven: een heropname van Bonded by Blood.

De eerste impressie viel tegen: Ja, het is ruiger en harder maar beter? Net niet, het is een hit-or-miss geval per nummer. Op sommige plaatsen is er zelfs zo erg geknoeid met de tempo dat het walgelijk is om aan te horen (Piranha, tweede deel van And Then There Were None). Sommige nummers zijn daarentegen verbeterd door het in een nieuwe jas te steken. Met name Strike of the Beast en Bonded by Blood klinken nog harder dan voorheen. Ook is er flink gepoetst aan nummers die voorheen niet waren heropgenomen, Metal Command is een goede voorbeeld hiervan: de solo-sectie klinkt subliem en er is zelfs sprake van harmonisering wat niet in de origineel uit 1985 aan toe kwam.

Over Dukes blijft mijn mening nogal neutraal: op sommige nummers verpest door zijn geschreeuw terwijl hij bij sommige nummers juist de stijl van Baloff volgt wat het origineel zo goed maakte.

Van mij mochten ze het verkorten tot 4 nummers (inclusief de bonus track: wat een beuker!) in de vorm van een EP in plaats van een dertien-in-een-dozijn album uit te brengen.

Heb mijn stem verhoogd naar een 4,0. Reden: deze album is heel strak qua uitvoering en ook de solos zijn subliem. Mijn complimenten voor Sanchez & Co.

Héérlijke death/thrash EP van eenentwintigeneenhalf, het is ook de eerste keer dat de band alles maar ook alles goed uitvoert. Geen fillers, geen rare momenten maar puur goed gestructureerde metal! Daarnaast zijn de zonodige smakelijke solos van Davidson & Co. aanwezig, wat tot een 5,0 leidt!

Aanbevolen tracks: Bound by Desire (ongelooflijke einde!) en Spurn the Outstretched Hand (super solo)