Alleeh, een aanvulling op mijn wel erg korte vorig oordeel. Iets meer diepgang nu?

Zelden, nee nog nooit zo'n gevarieerd rap-album onder de naald gelegd. Wat heet rap. Veel dikke funky grooves met contra bas geluiden en wah-gitaren acterend in de voorste linie. Maar ook Tibetaanse mediterende monniken , film-tune-achtige-substanties , needle ge-scratch en worn-wax-loops, en (ook mooi) Jimmy Smith himself wordt zelfs uit de spreekwoordelijke kast (inmiddels (zeer helaas) kist) getrokken. Zelfs de fijne Franse taal -Aló? Aaaaló?!?- wordt niet geschuwd in een der vele afwisselende intro-talks. Aangevuld met enkele gruizige punk songs. En uiteraard de afwisseling van de rap(kwa)jongens, schreeuwerig in de juiste dosering en mooi gevarieerd door de effecten hierop. Een geraffineerd geheel, dikwijls in een ietwat rommelig jasje gestoken hetgeen (voor mij) de duurzaamheid tot in de eeuwen der eeuwen garandeert.
Zelfs de clip van Sabotage zou heden ten dagen nog steeds aanspreken. 25 jaar oud bijna, en nog steeds niet ingehaald. Beastieër werd het niet meer. En wordt het ook nooit meer.

Smaken verschillen, maar waar vraag je hier die zesde ster aan?

Fluweel van een plaat van een echte vakman en natuurtalent welke het niveau van vrijwel iedere andere singer songwriter met gemak ontstijgt. Melancholische zanglijnen over breekbare gitaartokkels met de capo op 6 (met ook banjo achtige geluiden). Hier en daar een muzikale aanvulling met ander instrumentarium . Maar verder o zo puur. En zoet. Sufjan komt er gemakkelijk mee weg. De vorige plaat was er een uit een ander vaatje, wat hem als artiest interessant maakt. Maar dit is back to basic, wonderschoon. Na Illinois een gelijkwaardig album op de planken leggen, das knap. Of het een klassieker wordt; de tijd zal het leren.

Voorlopige favoriet: The Only Thing. Maar eigenlijk is het album akelig stabiel.