Sufjan Stevens - Carrie & Lowell (2015)

Dat hoor ik niet. Op wat voor manier doet het jou dan aan hem denken, bikkel2?!

Ik vind zijn stem hier en daar wat weg hebben van Drake. Het was bij de 1e luisterbeurt ook de 1e referentiekader.
Sufjan's stem lijkt soms wat vervormd.
Alleen met acoustische gitaar vind ik het qua sfeer wat weg hebben van Nick Drake.

Sta ik hier alleen in ? ...............

Mij deed het eerst denken aan Elliott Smith maar die is ook duidelijk beïnvloed door Nick Drake.

De muziek van Sufjan wilde bij mij tot nu toe niet beklijven.
Maar in deze ingetogen en melancholische stijl vind ik hem weergaloos.
Nu ook maar weer terug naar zijn eerdere albums

Nope. Sorry, niet mijn ding.
Misschien af en toe een of twee nummers, maar zo'n hele CD achter elkaar is wat te saai voor mij.
Al kun je in de productie wel de verschillende nuances horen lijkt het geheel voor mij toch wel te veel op elkaar.

Wanneer je een album is zijn geheel een keer of 10 in 3 dagen luistert dan zou 5 sterren een niet overdreven hoge beoordeling zijn. Ik geef het nog wat ruimte en hou het bij 4.5.
Prachtige subtiele kleine liedjes, mooie teksten en begeleiding. Death with dignity, all of me wants all of you en 4th of July hoogtepunten, maar eigenlijk is het hoogtepunt het gehele album. Kijk erg uit naar september als hij in Carré staat..

Prachtig album. Ben pas vanaf dit album naar Sufjan Stevens beginnen luisteren, en ik besef bijgevolg nu pas dat ik al heel wat moois heb gemist. Gelukkig is dat niet het geval bij dit album.

Ik ben vooral gefascineerd van de wijze hoe hij zijn emoties in de nummers weet te brengen, nog maar zelden gehoord. Bovendien voelt het ook als een perfect geheel waarbij hij geen enkel steekje laat vallen.

Waarom toch (voorlopig) 'maar' een 4: ik ben streng, maar vooral: ik ben ook bezeten van Illinoise. En die vind ik op zijn minst even geniaal.

Illinoise nog overtreffen, je moet het maar doen.
Dit persoonlijke album raakt me tot op het bot. Het verhaal van zijn overleden moeder kennen we ondertussen allemaal, maar het gaat veel verder dan dat. Het is een plaat over vergankelijkheid en sterfelijkheid, op een manier gebracht die ik niet voor mogelijk hield.

Toen Joni Mitchell Blue uitbracht, zeiden haar collega's 'Oh Joni, save something of yourself'. Dit is van hetzelfde kaliber.

Wat een geweldig album van Sufjan. Ik vond hem eerst wat eentonig maar na een tiental keer luisteren onder andere tijdens het hardlopen gaat hij voorlopig niet van m'n speler af. Of hij 'Illinoise' gaat inhalen weet ik niet maar hij komt nu al erg dichtbij!

Ik ben deze plaat al een geruime maand intensief aan het beluisteren. Geen gemakkelijke plaat. Ook nu nog niet echt. Hoewel ik toch al 4 sterren zou durven geven. Toch een hele belevenis. Tekstueel zoals altijd dik in orde. Hopelijk valt de rest snel.

Zo'n fantastisch album!
Heb met deze, Illinoise en Seven Swans wel het beste in huis tenzij iemand mij ervan kan overtuigen dat er nog meer pareltjes van hem zijn!

All Delighted People - een EP van een uur, met enkele prachtige breekbare pareltjes en rijk gearrangeerde nummers. Een mooie mix van wat Sufjan zoal in zijn mars heeft!

Ik zou in ieder geval nog even verdergaan met Michigan.

Persoonlijk vind ik Age of Adz ook tot zijn beste werk behoren, maar de meningen daarover zijn gemixt. Het lijkt erop dat je Age of Adz geweldig vindt OF vreselijk.

Klinkt gek, maar de eerste keer dat ik het instrumentale stukje hoorde halverwege The only thing, werd ik ineens zo geraakt dat de tranen in m'n ogen sprongen. Nog steeds een van m'n lievelingen op dit prachtige album.

Eens

Dank Rudi voor je aanvulling wat betreft mijn mening over dit album. Echt super, hier kan ik wat mee!

Eens

Fluweel van een plaat van een echte vakman en natuurtalent welke het niveau van vrijwel iedere andere singer songwriter met gemak ontstijgt. Melancholische zanglijnen over breekbare gitaartokkels met de capo op 6 (met ook banjo achtige geluiden). Hier en daar een muzikale aanvulling met ander instrumentarium . Maar verder o zo puur. En zoet. Sufjan komt er gemakkelijk mee weg. De vorige plaat was er een uit een ander vaatje, wat hem als artiest interessant maakt. Maar dit is back to basic, wonderschoon. Na Illinois een gelijkwaardig album op de planken leggen, das knap. Of het een klassieker wordt; de tijd zal het leren.

Voorlopige favoriet: The Only Thing. Maar eigenlijk is het album akelig stabiel.

[/quote]

Inderdaad. Heb eigenlijk zelden tot nooit een album gehoord wat van het eerste tot het laatste nummer zo mooi is zonder zwakke plekken die je even verder spoelt. Ik blijf me er over verbazen dat ik het elke keer dat ik luister, het album mooier en mooier ga vinden. 5 sterren dus, en Stevens heeft met Carrie & Lowell een zeer speciale plek in mijn muzikale top verkregen.



[quote]

Dat is het nu al.

Fourth of July is nu al een van mijn favoriete nummers van dit decennium. Zeldzaam intens in zijn triestheid. En dan die tekst... Een gesprek met zijn stervende moeder.

"Well you do enough talk
My little hawk, why do you cry?
Tell me what did you learn from the Tillamook burn?
Or the Fourth of July?
We’re all gonna die"

Een ongelooflijk mooi lied.

Ik zie John My Beloved onderaan staan in de lijst met stemmen.. Hij heeft mijn stem gekregen hoor! Wat een ongelofelijk mooi nummer.

De mijne ook! Bijzonder intens nummer!

No Shade in the Shadow of the Cross vind ik de uitschieter op dit album. Dat nummer komt echt hard binnen, prachtige tekst en dito zang.

Verder weer een prachtig album van Sufjan, zoals al eerder beschreven erg spaarzaam met instrumentatie, maar dat maakt het niet minder indrukwekkend. Een paar mindere momentjes (het titelnummer zegt mij bijvoorbeeld wat minder) maar heb net gezien dat de afgelopen week 60% van mijn luistertijd naar dit album is gegaan, dat wil wel iets zeggen. 4*

dank voor deze inhoudelijke reactie, dat wekt mijn interesse. In tegenstelling tot alle andere nonsens hier

whahaha, je doet je nick wel eer aan

nou, Frenz, dat was verbitterd geschreven van mij. Ik gebruik de recensies graag om te beoordelen of ik het album ga luisteren, of het iets voor mij is. Er zijn meerdere reacties geweest over 'wat je zoal kan verwachten van het album', maar die was de beste, dus props voor Misterfool eigenlijk, die overigens vaak goed onderbouwde recensies schrijft .

Illinois lag niet in mijn straatje. Melancholie, synths en akoestische gitaarpartijen klinkt goed, dus deze 'gaat ik zeker beluisteren'.

Ben ik het volkomen mee eens.

Thanks .