Als groot fan sinds in1996 'Immortal' werd uitgebracht heeft Beth mij nooit (echt) teleurgesteld. Tuurlijk zijn er albums en nummers die net even iets minder 'pakken', maar gemiddeld waardeer ik het repertoire van Beth met 4 op een schaal van 5 punten. Dit inclusief hetgeen uit de samenwerking met Bonamassa is voortgekomen.
Met dit album maakt Beth mijn hooggespannen verwachtingen helemaal waar. De ballads bezorgen mij stuk voor stuk kippenvel. Rub Me For Luck zou zo als soundtrack voor een James Bond gebruikt kunnen worden.
Verder helemaal eens met het commentaar van 'blaauwtje'.

War in my mind staat sowieso in mijn top 3 van favoriete Beth Hart albums en op nummer 1 voor alles wat dit jaar is uitgekomen.

Na 3 keer luisteren volgenden 4, 5, 6 etc. Kan er niet genoeg van krijgen.
Voor mij kippenvel, maar het hoeft natuurlijk niet ieders smaak te zijn.

De sound mag dan dicht gesmeerd zijn maar hij klinkt erg goed. Hij kan loeihard en blijft goed klinken. Tja Sony opname, dan is het meestal goed.
Er staan eigenlijk geen slechte nummers op dit album. Wel een een aantal heel goede. Zoals het titelnummer, You love me back, You don't know...... en The letting go. The DVD bij de premium edition is ook de moeite waard, niet in de laatste plaats vanwege de (blonde) achtergrondzang(eres).
Voor mij 1 van de verrassingen van 2012 en daarom een verdiende 4.5.

Ben er na 3 x luisteren nog niet uit.
Het is wel de herkenbare en qua composities betere Marillion maar het pakt me niet. Dat ligt vooral (het is hier al meer gezegd) aan de vlakke, wat matte en te vol gepropte productie. Of er een gordijn voor hangt.
Vermoedelijk valt dit vooral op bij beluisteren via betere geluidsinstallaties.
Na de laatste keer naar AHBID te hebben geluisterd zette ik Love, Fear and the Tme Machine van Riverside op. Een wereld van verschil in het voordeel van Riverside. Waar bij Marillion alles achter de speakers gebeurt is dat bij Riverside er voor. Veel dynamischer en sprankelender.
Het is wat mij betreft onbegrijpelijk dat een doorgewinterde band als Marillion niet meer zorg aan de geluidsproductie van de opname besteedt. Of is dit bewust zodat ze over een paar jaar een geremasterde versie kunnen uitbrengen?
Laatste punt van kritiek betreft de thema's waarvoor gekozen is. Het is mij allemaal te woke.
Ga deze herfst wel naar het concert maar hoop dat ze AHBID dan niet niet in zijn geheel opvoeren.

Voor mij geen zwakke nummers op deze plaat, maar wel enkele erg sterke. Tot die laatste categorie behoren in elk geval 'The great beyond' en 'Love can only heal' (kippenvel). Grote kans dat ik dit lijstje binnenkort moet aanvullen....
Eerlijk gezeg had ik deze niet zien aankomen. D.w.z. dat ik niet had verwacht dat ik het solowerk van Kennedy qua zang en composities zoveel hoger zou waarderen dan zijn prestaties in Alter Bridge en in de samenwerking met Slash. Deze stijl spreekt mij simpelweg veel meer aan. Ook ben ik zeer onder de indruk van de gebruikte instrumenten waaronder banjo en mandoline.

En sorry Thenop, maar die drumsound bevalt mij juist heel erg goed. Dat geldt trouwens ook voor de totale productie van de plaat. Een zo goed geluid hoor je maar zelden bij artiesten uit de rockscene.

Wat mij betreft maakt Myles er zo nog meerdere. En die mogen dan zelfs nog wel wat donkerder uitpakken.
Een ding is zeker, dit werkje (ja, een fysieke schijf natuurlijk) zal de komende tijd regelmatig in mijn speler te vinden zijn.