Dat veel mensen niet begrijpen waarom dit album nou zo goed dan denk ik dat ze nooit het volledige album achter elkaar hebben geluisterd. Want wat een ervaring is dat zeg!
Alles klopt met elkaar en dan zit je ook echt in een Awesome Wave. Ook al betekent de titel iets anders, voor mij is dit de betekenis ervan.

Iedereen die het album niet kan bekoren: luister het volledig, in één keer, achter elkaar. Desnoods geef je het een herkansing. Want dit album is magisch en hoort wat mij betreft nu tot de beste albums ooit gemaakt!

We zijn inmiddels meerdere maanden verder nadat Tranquility Base Hotel + Casino is uitgekomen en mijn mening is in die tijd meerdere keren flink aangepast. Uiteindelijk moet ik toch tot de conclusie komen dat dit een absoluut meesterwerk is van de Arctic Monkeys (jawel de hele band, niet alleen Alex Turner).

Het concept is eigenlijk al geniaal. De liedjes worden beschreven vanuit een fictief hotel gelegen op Tranquility Base, waar in 1969 de maanlanding plaatsvond. Vanuit daar worden verschillende onderwerpen besproken zoals Amerikaanse politiek, technologische ontwikkelingen en bijvoorbeeld ook het monetaire beleid Quanitative Easing (waar ik toevallig mijn masterthesis over schrijf). Een keer een album met niet alleen maar liefdesliedjes, maar totaal andere onderwerpen vanuit de originele invalshoek met het hotel op de maan.

Dan is het muzikaal gezien al helemaal een huzarenstukje dat is afgeleverd. De songs hebben een soort lounge sound meegekregen, waarin de piano wat meer overheerst. Toch is elk nummer ontzettend rijk aan instrumenten en verborgen geluidjes, wat je normaal vooral bij bands als Radiohead aantreft. Daar komt ook duidelijk de bijdragen van de andere bandleden naar voren. Nick O'Malley levert heerlijke bass loopjes af, Matt Helders drumt precies op de manier die bij de nummers hoort (een dienende rol) en Jamie Cook stijgt boven zichzelf uit met de onderliggende gitaarriffjes.

Er wordt met alle wetten van de muziektheorie gespot, waar bijvoorbeeld de brug in Four out of Five een mooi voorbeeld van is. Vrijwel nergens wordt de normale structuur van couplet en refrein gebruikt en begint bijvoorbeeld One Point Perspective met het laatste akkoord van Star Treatment.

Toegegeven, nummers als Golden Trunks en She Looks Like Fun behoren niet tot de beste Monkeys songs uit hun oeuvre. Maar ze passen uiteindelijk goed binnen de stijl als onderdeel van een conceptalbum dat zowel op muzikaal als textueel gezien als een meesterwerk kan worden gezien. Five out of Five nu voor mij, waar het voor mij bij de eerste luisterbeurt nog zeer tegenviel.

Ik ben al een paar jaar coldplay-fan en dit is toch wat mij betreft geen 'coldplay'-geluid meer. De muziek die ze maakten op Parachutes en AROBTH was prachtig en op Viva la Vida en óók op X&Y was dit terug te horen zij het in mindere mate.

Maar op Mylo Xyloto is het duidelijk dat Coldplay de 'top40-weg' ingeslagen is. Hurts Like Heaven, Charlie Brown, Major Minus en Us Against The World zijn nog redelijk goede nummers maar de rest heb ik het gevoel dat ze het bij een aantal nummers (Up in the Flames en Don't Let It Break Your Heart) wel willen proberen maar dat het er niet uit komt. Vooral Princess of China kan wat mij betreft het dieptepunt van Coldplay genoemd worden.

Ik hoop dat ze nog verder gaan en nog ooit een keer met een goed album komen, maar ik ben bang dat de wegen tussen mij en Coldplay zich zullen scheiden.