Coldplay - Mylo Xyloto (2011)

De twee singles van dit album vond ik al zeer matig. Maar heb nu de helft van dit album gehoord...maar kan het bijna niet aanhoren. Alleen Us Against the World kan me nog enigzins bekoren. En dan Princess of China...neem een andere zangeres en het blijft een vreselijk slecht nummer.

En wat is dat toch met dat ge-oohoohooooh continue?

Stemmen ga ik pas doen als ik het album écht helemaal gehoord heb. Maar heb nu al medelijden met de echte Coldplay-fans: Sorry jongens

Ja, ik vind dit tot nu toe het beste album van ze, maar dat zou nog kunnen veranderen. Ik zal ze binnenkort nog is alle 5 achter elkaar beluisteren.
Toen Coldplay bekend werd, konden de hits mij weinig boeien. Snapte niet zo goed wat er nou zo bijzonder aan was. Pas vanaf X&Y begonnen zij mijn interesse te wekken. Ook Viva La Vida or Death and All His Friends beviel mij goed. Nu met het nieuwe album, hebben ze naar mijn mening geen enkel slecht nummer gemaakt. Terwijl er bij de andere cd's altijd wel een paar nummers zaten waar ik niet helemaal tevreden mee was. Ik ben echt blij met de nieuwe cd van hun.

Ik wilde dat ik het zo goed kon verwoorden als 'aERodynamIC', want zijn post slaat de plank volledig raak (al heb ik Viva La Vida wél hoog zitten) !
Mylo Xyloto laat een compleet andere Coldplay horen, en de twee eerste singles zijn (helaas) representatief voor het merendeel van het album: dit is pure pop. Eerlijk is eerlijk, het steekt goed in elkaar, echt slecht wordt het nooit (op Princess of China na dan!), en ik juich het toe dat de band wil blijven vernieuwen, maar de gekozen koers was niet die die ik gehoopt had. Dit is inderdaad zoals senseisyl al zei: Coldplay 2.0

Uitschieters zijn de nummers waarvan ik dit al bij voorbaat had verwacht gezien de live-uitvoeringen die ik had gehoord. Dit zijn Charlie Brown en Major Minus. En met Us Against the World en U.F.O. laten ze horen dat ze nog absoluut nummers kunnen maken in de stijl van hun debuut. Helaas staan er te weinig van deze nummers op MX. Ook Up with the Birds en Up in Flames zijn prima dus ik ben niet compleet teleurgesteld, maar wel meer dan gehoopt.

En Princess of China nomineer ik bij deze tot slechtste Coldplay nummer ooit. Wat een draak.
Had dit gewoon als soloplaat uitgebracht Chris Martin!

Aiaiai, hier trap je toch wel op mijn lange tenen ivm Sigur Rós. Hoe kan je in godsnaam Coldplay vergelijken met Sigur Rós? Ik wil niet als een purist klinken, maar de sfeer die Martin en co hier weten te scheppen komt misschien in de buurt van de laatste SR, maar had daar toch nooit of te nimmer bij gepast.

Maar goed; even on topic misschien. Best vermakelijk en niet wereldschokkend, perfect in de lijn der verwachtingen dus.

Al met al vind ik het album niet slecht in elkaar steken. Toch doet de nieuwe coldplay me helemaal niets. Het pakt me niet zoals de eerste 2 dat deden. Ook kan deze niet tippen aan X&Y/Viva La Vida. Dit wordt me eigenlijk wel allemaal te simpel. Ik mis wat diepgang. Het klinkt allemaal zo gemakkelijk.

De mooie piano stukken.... WEG
Gitaar...zo goed als weg.
Fatsoendelijke lyrics... zo goed als weg.

Edit: ook doet zijn stem me hier veel minder dan normaal.

Ik vind het nergens heel slecht. Maar dat bijzondere wat coldplay altijd onderscheide dat is verdwenen. Simpel popplaatje gemaakt voor het grote publiek. De meeste coldplay fans van het eerste uur zullen dit echter minder kunnen waarderen. Waaronder ikzelf...

Ik wacht even met stemmen. Viva La Vida had bij mij ook even nodig dus...

Dat je ergens Sigur Rós invloeden hoort in dat nummer lijkt me niet te ontkennen. Als je het mij vraagt is de laatste Sigur Rós hier trouwens degelijk mee te vergelijken. Luister eens naar Vio spilum endalaust.

Wat een onzin. Sorry maar daar kan ik me ook totaal niet in vinden. Niet omdat ik een SR-fan ben, maar ik kan dit absoluut niet vergelijken!

Dat kun je niet zeggen. Áls er iets is ontwikkeld zijn het de lyrics wel. Parachutes had dodelijk simpele teksten...nu heb je Us against the World dat veel dieper gaat.

Vreemd, want ik vond de vergelijking al na 2 seconden van DLIBYH. Iemand anders?

Ik kan in sommige nummers ook stukjes Sigur Rós halen. Als je luistert naar de overgang van U.F.O. naar Princess Of China, dan hoor ik daar zeker de intro van het album Takk..

Het enige wat je enigsinds mag vergelijken met sigur ros zijn de korte interludes... Maar de ''normale'' nummers toch niet...?


Ohh man wat is ''princess of china'' slecht. Wat een k-tnummer...

Heel knap!

Ik ben Princess of China ook steeds meer aan het haten.

Maarjah ieder zijn eigen oor he. Ik hoor ook vaak dingen en dan zeggen mensen; ''hoe kom je erbij''. Dat komt ook omdat iedereen anders naar muziek luisterd.

Ik ga stoppen met luisteren en het morgen nog eens proberen. Ik vind het te zwak om het album te blijven luiteren.. Jammer, ik had me hier stiekem toch wel een beetje op verheugd.

Die overgang van Mylo Xyloto naar Hurts Like Heaven vind ik echt briljant!

Ik ben al een paar jaar coldplay-fan en dit is toch wat mij betreft geen 'coldplay'-geluid meer. De muziek die ze maakten op Parachutes en AROBTH was prachtig en op Viva la Vida en óók op X&Y was dit terug te horen zij het in mindere mate.

Maar op Mylo Xyloto is het duidelijk dat Coldplay de 'top40-weg' ingeslagen is. Hurts Like Heaven, Charlie Brown, Major Minus en Us Against The World zijn nog redelijk goede nummers maar de rest heb ik het gevoel dat ze het bij een aantal nummers (Up in the Flames en Don't Let It Break Your Heart) wel willen proberen maar dat het er niet uit komt. Vooral Princess of China kan wat mij betreft het dieptepunt van Coldplay genoemd worden.

Ik hoop dat ze nog verder gaan en nog ooit een keer met een goed album komen, maar ik ben bang dat de wegen tussen mij en Coldplay zich zullen scheiden.

Wat ik er tot nu toe van heb gehoord, vond ik eigenlijk ook helemaal niet zo beroerd. Voor mij maakt deze band op Parachutes en wat nummers na sowieso niks anders dan vermakelijke (althans, soms niet) pop, alleen is dit in een ietwat ander jasje. Ik begreep dan ook al die ophef niet, al ben ik ook weer niet razend benieuwd naar het album. Vorige album had ook niet zo'n lage houdbaarheidsdatum voor mij.

Catchy, populair, hitgevoelig, massaproduct voor de massa, stadionknallers en radiohits. Dit album staat voor de plek die coldplay vandaag de dag in de popmuziek inneemt en ze doen dat naar mijn mening briljant! Maak geen vergelijkingen met de eerste twee studioalbums, want je komt van een koude kermis thuis. Beschouw je het album als een album dan vind je een eerste dansbare coldplayplaat die -op een enkel moment na- klopt als een bus. Verrassend en interessant van begin tot eind en vragend om een replay.

De uitblinkers dusver: 1. 'Charlie Brown', 2. 'Us Against The World', 3. 'Don't Let It Break Your Heart'(gevolgd door 'Up With the Birds' Coldplay's beste albumafsluiting.), 4. 'Hurts Like Heaven'.

Intro van Up In Flames is gewoon effe gepikt van Massive Attack. Major Minus is gewoon effe U2 nadoen, Princess of China had leuk gestaan op een plaat van Rhianna, maar niet op een plaat van Coldplay. Verder zal het wel een goed gemixte plaat zijn, maar de ziel is er helemaal uit geproduceerd. 3 nummers zijn gewoon intro's van de volgende nummers dus blijven er maar 11 echte nummers over.

Het zullen wel leuke nummers zijn voor de nieuwe generatie om in een stadion mee te brullen, maar ik denk dat het voor Coldplay zeer moeilijk gaat worden om deze nummers zonder orkestbanden live te spelen. Ik heb wel het gevoel dat dit de laatste Coldplay plaat gaat worden. Alleen Up With The Birds is nog redelijk om aan te horen. Succes ermee.

Kom op zeg. De enige mensen die dit album met argusogen bekijken zijn toch de fans van het eerste uur. De rest vind het allemaal prachtig.
Zelfs mijn neefjes en nichtjes die zo braaf met Justin B. dwepen en hun schouders op halen bij het beluisteren van A Rush of Blood vinden dit geweldig.
Een teken aan de wand.

De gladde productie en afgestompte mix doet al vermoeden dat het op de radio tof moet klinken.
En radio luister ik al een poosje niet meer.

Ik heb een paar dagen geleden een hele uiteenzetting geschreven over het nummer Speed of Sound van Coldplay. Het heeft bijgedragen aan mijn muzikale ontwikkeling in die zin dat het me deed beseffen dat er meer muziek bestond dan de top-40. Nu is het zover, het vijfde studioalbum van Coldplay is te luisteren. De eerste twee singles beloofden alleen niet zoveel goeds.

Ik startte het album voor het eerst met de verwachting dat het niet zoveel zou worden zoals veel mensen. De singles Paradise met die vreselijke R&B-beat en het ronduit irritante Every Teardrop Is A Waterfall droegen hier aan bij. Door het feit dat deze nummers zo enorm teleurstelden had ik zeer lage verwachtingen bij het hele album. Daar komt nog bij dat Rihanna op Princess of China meedoet. Dat kan alleen maar ellende betekenen.

Nou denk ik dat het feit dat ik zulke lage verwachtingen had ervoor heeft gezorgd dat Hurts Like Heaven me erg meevalt. Dit is gewoon wel leuk gedaan. Zeker niet hoogdravend zoals in de beginperiode, maar het kan zich toch wel meten met een nummer op Viva La Vida. Hetzelfde geldt voor Charlie Brown. Chris Martin had in dat nummer zijn zang echter beter achterwege kunnen laten. Het klinkt geforceerd, het lijkt of hij heel veel moeite heeft om geluid uit zijn strot te persen.

Ook Us Against the World kan ik redelijk goed verteren. Het is alleen zo ontzettend voorspelbaar. Het is een ballad zonder ook maar enig spektakel. Het is echter wel een enorm aantal niveaus beter dan Every Teardrop Is A Waterfall. Ik kan er niet bij dat het met Coldplay ooit zover heeft kunnen komen. Een vreselijk irritante gitaarrif, een stampende beat en een hoog "Owoehooo-gehalte". Ik weet niet hoe snel ik de skip-knop moet indrukken om weer toe te komen aan een lichte verademing: Major Minus.

Major Minus was al te vinden op de al eerder uitgebrachte EP. Deze doet het een stuk beter dan die vreselijke single. Het is echter eeuwig zonde voor de band dat ze dat andere nummer van die EP er niet op hebben gezet. De kwaliteit van dat nummer, Moving To Mars, heb ik op dit album nog niet gehoord. Het hieropvolgende U.F.O. vind ik ook niet heel slecht gevonden. Lekker standaard natuurlijk, maar zeker niet vervelend om te luisteren. Een kort en welkom rustig tussendoortje na het tragische geweld van Every Teardrop Is A Waterfall en het fijne Major Minus.

Dan komt het nummer waar ik tegelijkertijd het meest bang voor, en nieuwsgierig naar was. Het duet met Rihanna: Princess of China. Na het intro zakt de moed me gelijk in de schoenen. Het intro vind ik veelbelovend, maar het eerste couplet van Chris Martin en het tweede couplet van Rihanna doen me besluiten om het maar af te schrijven. Vond ik Umbrella van Rihanna nog wel een goeie, deze 'grap' in samenwerking met Coldplay is niet grappig.

Van Up In Flames dat volgt op deze deceptie had ik dan weer wel redelijk hoge verwachtingen. Ik had een live-versie gehoord zonder de beat die op dit album wel te horen is. Laat het nou die beat zijn die me niet aanstaat. Denk de beat weg en je hebt een soort Lost 2.0. Een leuke pianoballad zou het dan zijn geweest. De beat neemt echter niet alle charme van het nummer weg. Het schaart zich bij Major Minus en U.F.O. als favorietje op dit album.

Denk je dat je alles wel gehad hebt aan stadionrock, "owoehooo-doses" en irritaties aan gitaarriffjes, krijg je Don't Let It Break Your Heart. Gelukkig vangt Up With the Birds het negatieve van de voorganger weer een beetje op.

Mylo Xyloto is minder tegengevallen dan ik had verwacht, de stromen aan negatieve reacties vind ik daarom ook wat overdreven. Dit wil echter niet zeggen dat er een aantal complete missers op staan. Die missers hebben het echter nog steeds niet voor elkaar kunnen krijgen om mij volledig af te laten haken bij Coldplay. Nummers als Major Minus, Hurts Like Heaven en Up in Flames (al prefereer ik bij die laatste de akoestische versie), zorgen er toch maar weer mooi voor dat ik ook een eventueel volgend album weer zal luisteren.

klik

Door mijn lage verwachtingen valt het album nog enigszins mee. Voor nu 3* , maar dat gaat niet dalen.

Ik heb gelukkig nog geen reactie gelezen met de strekking van "Dit is de beste plaat die Coldplay ooit gemaakt heeft".

Het is niet mijn gewoonte snel te beoordelen maar laat ik het toch maar doen, ik heb alle nummers beluisterd (de meeste kende ik reeds, sommigen in live-uitvoering).

Mylo Xyloto is een briljante intro van Hurts Like Heaven waarin Coldplay prima kan rocken, alleen mocht de zang van Chris Martin meer op de voorgrond.

De single Paradise is mij wat te banaal - vooral de tekst - en te overgeproduceerd.

Charlie Brown is duidelijk gemaakt met het oog op festivals zonder veel diepgang maar het heeft wel de nodige sfeer en aanstekelijkheid.

Met het sober begeleide Us Against the World sluit Coldplay aan bij hun eerste 2 albums. Mooi nummer maar haalt net niet dat niveau van weleer.

M.M.I.X. is dan weer een overgang naar Every Teardrop Is a Waterfall waarin Coldplay te nadrukkelijk van U2 kopieert maar van minder niveau. Om maar te zeggen dat alleen U2 U2 beter kan kopiëren.

Major Minus heeft ook wat weg van U2 maar kan evenmin overtuigen wegens gebrek aan een pakkende melodie.

U.F.O. vind ik een mooie akoestische song, wel wat te kort.

Princess of China is te overgeproduceerd met synthesizermuur en doet mij weinig maar zal wellicht een hit worden door Rihanna als gastartieste in te schakelen.

Up in Flames heeft een eentonige beat en Chris Martin zingt hier soms te hoog maar de song zelf mag er wezen.

Dan weer een intermezzo genaamd A Hopeful Transmission gevolgd door Don't Let It Break Your Heart, een redelijk rocknummer waar U2 weer niet ver weg is.

Up with the Birds is een waardig slotnummer, wellicht een groeiplaatje.

Mylo Xyloto bevat enkele nummers die de oude Coldplay-fans tevreden moeten stellen, enkele stadionrockers waarbij ze teveel leentjebuur spelen van U2 en enkele overgeproduceerde nummers die nadrukkelijk lonken naar het hitpubliek. Uiteindelijk krijg je een vrij wisselvallig album met een aantal behoorlijke tot sterke songs en enkele missers of net-niet-nummers.

Dat is hij ook zeker niet. Het is weer een andere Coldplay (ik wil absoluut niet direct zeggen, slecht). Deze zal even verteerd moeten worden. Maar voor mij weet ik in ieder geval al zeker dat deze rush, parachutes en viva niet zal overtreffen.

Die Oracle van Coldplay is best wel een leugenaar

Coldplay: Oracle

-1

Ik ben niet zo verbaasd over wat ze nu doen: dat zat er naar mijn mening al sinds X&Y aan te komen. En zelfs dan nog.... ik kan er niet mee zitten omdat ik deze band al lang niet meer aanvoel als tijdens de eerste twee albums. Dat wil niet zeggen dat ik ze niet meer volg, integendeel, maar ik vind dat mensen erg overtrokken reageren op a) een band die al eerder deze richting opsloeg dus zo verrassend is het allemaal niet b) het feit dat hun o-zo geweldige 'indiebandje' vies commercieel gaat doen, voor het grote geld zou gaan etc etc.
Als de mannen van Coldplay dit willen doen is dat toch best. Genoeg andere leuke nieuwe bandjes om te ontdekken. Teleurgesteld? Velen doen net of dit als donderslag bij heldere hemel komt. Ach en wee, klagerdeklaag. Jammer: de oude Coldplay is er niet meer maar zo nieuw is dat niet en het lijkt erop dat dat voor een aantal mensen wel het geval is. Als dit nu echt verrassend was kan ik het begrijpen.
Gun je kleine neefjes en nichtjes dan het plezier te luisteren naar de betere top 40 nummers, draai het debuut nog eens lekker en zoek wat anders. Er is genoeg

Ze zeggen wel eens dat je niet mag vergelijken met de oudere albums. Toch vind ik dat als ik hun eerdere albums bv een 4+ geef en dit dan vergelijk met dit... dan kan ik niet hoger geven dan een 2,5. Dit is nog niet half zo goed. Dit is (op een 3tal nummer na) gewoon slappe hap. Overgeproduceerde zeik wat ik wil vergeten. Geef mij de ouwe Coldplay maar. Nog niet 1 nummer wat in de buurt komt van het minste nummer op AROBTTH.

Misschien dat die nog wat gaat stijgen maar een 3,5* zal het nooit worden. Voorlopig een 2*.

Dit is geen geslaagd album. Het steekt misschien wel goed in elkaar maar het merendeel doet me helemaal niets. En dit zeg ik als CP liefhebber; dit is een mislukt album als je het mij vraagt.

Geef me de nieuwe Boxer Rebellion maar!

@Aerodynamic.Nou , ik kan me voorstellen dat je behoorlijk teleurgesteld bent als je ziet dat je favoriete band steeds meer de sound verliest waar je zo voor viel. Mijn favoriete bands zijn o.a Godspeed You! Black Emperor, Radiohead en Arcade Fire maar als die bv een duet gaan opnemen met laten we zeggen Katy Perry zou ik ook boos zijn. Als ze dan ook nog steeds meer 'crowdpleasers' gaan maken kan dit toch irritatie wekken? Waarschijnlijk hoopte de meeste dat Coldplay zou terugkeren met een geweldig album, dat zit er dus denk ik nu voor de meesten niet meer in dus reageren mensen zo, vrij begrijpelijk.