Na twee conceptalbums werd het tijd voor een album zonder samenhangend verhaal. Het is wel weer een dubbelaar geworden. De vrijgegeven singles zijn beter dan vaak bij Neal morse het geval is (denk aan Momentum, The Grand experiment, Agenda en The great Adventure). Het album klinkt fris en de band klinkt nog meer als een band in plaats van Neal Morse met wat sessiemuzikanten. Dit is mede te danken aan de vocale bijdragen van de andere bandleden. Het album is een vooruitgang ten opzichte van de vorige dubbelaar, The Great Adventure, waarbij de tweede helft van de tweede cd inderdaad een muzikaal hoogtepunt is maar het album op zichzelf is een zwakkere herhaling van zetten van The Similtude of a Dream.
Maar terug naar deze cd. Hij bevat eindelijk (sinds The Grand Experiment) weer epics en zoals gewoonlijk bij Neal zijn dat de betere nummers. Dat is ook hier het geval. Beyond the years verveelt niet, maar had wel wat korter gekund. Zo bevat het gedeelten die opzich wel lekker klinken, maar aan het nummer niet zoveel toevoegen waardoor het soms fragmentarisch aandoet. Ik ben benieuwd hoe het album was geworden als de kortere nummers en de epics wat meer gemixt waren in plaats van 1 cd met kortere nummers en 1 met epics of dat het geheel was teruggebracht tot een enkele cd, waarbij Beyond the Years 5 minuten was ingekort en er 1 of meer kortere nummers waren gesneuveld. Bridge over troubled water doet bijvoorbeeld wat vreemd aan en vind ik meer een bonusnummer. Dan was het wellicht een nog sterker album geworden. Omdat het geen conceptalbum is waarbij beide cd's op elkaar voortgaan, ben ik toch meer geneigd 1 van de 2 cd's op te zetten, waarbij de tweede cd vaker mijn voorkeur verdient.

The Grand Experiment vond ik een stap vooruit na twee goede maar weinig memorabele albums. Dit kwam vooral door de toevoeging van twee nieuwe bandleden, met name op het gebied van zang en de meer prominente aanwezigheid van gitaar ipv toetsen. Met dit nieuwe album bewijst Morse dat hij de meester is in het maken van conceptalbums. Natuurlijk is de muziek typisch Morse, maar op sommige momenten word ik toch verrast. Voor mij het beste album van het jaar!

Beste album van U2 na Achtung Baby vind ik. Met knallers als 'Magnificent' en 'Breath'. Rustpuntjes zijn 'White as Snow en 'Cedars of Lebanon' Moment of Surrender vind ik een prachtig lied vol emotie.
Unknow Caller zou zo op War kunnen staan.
Enigste minpuntje is inderdaad Get on your Boots.
De 'overproducing' waar sommigen het over hebben is voor mij juist een voordeel omdat het goed klinkt en helder geluid heeft.