stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

De begrippen 'Country' & 'Western' zijn al lange tijd niet meer per definitie samengesmolten, laat staan onafscheidelijk, maar ze staan nog wel voor de twee genres die ik als mijn favoriete beschouw; de eerste als het gaat om muziek, de tweede voor wat betreft beeld en geschrift. Het lijkt me geen vreemde wens bij je favoriete genres op de hoogte zijn van het beste wat daarbinnen te vinden valt. Op gebied van muziek streef ik er daarom naar de 100 beste countryalbums eens goed te (her)beluisteren. Rolling Stone heeft hiervoor een mooie geschikte lijst samengesteld en vandaag staat nummer 100 daaruit in de spotlight.

#100 - Kenny Chesney - No Shirt, No Shoes, No Problem (2002) - 5,4/10,0

De artiest

Op 26 maart 1968 kwam Kenneth Arnold Chesney ter wereld in Knoxville, Tennessee. Hij groeide op in het nabij gelegen Luttrell, waar zijn oorspronkelijk uit Engeland en Ierland afkomstige familie zich uiteindelijk had gevestigd. Nadat hij tijdens zijn jeugd eens op een gelukkige kerstdag een muzikaal presentje ontving en hij zich de trotse eigenaar mocht weten van een gitaar, begon hij zichzelf aan te leren hoe hij daar op kon spelen en bleek hij al gauw een hoop plezier te halen uit het maken van muziek.

Rond zijn twintigste levensjaar maakte hij al aardig wat furore met zijn gitaar- en zangkunsten en door wat geld bij elkaar te vergaren middels een kleinschalige publicatie van een demoalbum kon hij zichzelf een mooie nieuwe gitaar veroorloven. Niet veel later trok hij naar Nashville, waar hij het niet onaardig deed en al gauw een reputatie opbouwde die hem richting het sterrendom bracht. Tijdens de jaren negentig werd het steeds onwaarschijnlijker dat hij ooit nog zou hoeven sparen voor nieuwe gitaren en sinds het begin van dit millennium kan en mag hij zich een van de populairste artiesten uit het genre noemen.

De plaat

Het door Rolling Stone indirect tot beste Chesney-album bestempelde 'No Shoes, No Shirt, No Problems' kwam uit in 2002, tijdens de hoogtijdagen van zijn carrière. Het kwam uit bij BNA Records en was als nummer 1 van Billboard's albumhitlijst een groot succes. Producenten waren Norro Wilson, Buddy Cannon en Kenny Chesney. De opnames vonden plaats onder begeleiding van Billy Sherrill en Kevin Beamish in verschillende studio's, te weten: Emerald Sound, Seventeen Grand, Sound Stage en Sound Shop; alle te Nashville, Tennessee. Jason Piske, Tony Green, Emil Shapak, Chris Scherbak en Eric Bickel verleenden daarbij assistentie.

De nodige bewerkingen werden verricht door Chris Rowe en Denny Purcell 'masterde' de boel. Dit alles met Shannon Finnegan als coördinator van de productie. Beth Lee was van de 'artistieke directie' en S. Wade Hunt van de vormgeving. De fotografie die met de plaat gemoeid ging, mag op het conto worden geschreven van Peter Nash en Jennifer Kemp leverde een noemenswaardige bijdrage als stilist. De vele muzikanten die voor de verscheidene opnamesessies kwamen opdraven waren in dusdanig groten getale dat het vermelden daarvan deze toch al vrij droge en saaie opsomming uit de hand zouden laten lopen, maar de geïnteresseerden kunnen hun namen uiteraard op de bijbehorende Wikipedia-pagina achterhalen.

De sound

Het geluid dat op 'No Shoes, No Shirts, No Problems' te horen is, lijkt me representatief voor wat rond de meest recente eeuwwisseling de norm was. Als ik aan countrymuziek uit de jaren '90 denk, zou de sound zoals die op dit album te bespeuren valt ongeveer het eerste zijn waaraan ik denk. Waar het 'm precies in zit, is als leek moeilijk te duiden, maar gevoelsmatig is daarin een hoofdrol weggelegd voor elektrische gitaren. Er is op zich weinig mis met dit tijdperk binnen de country, maar het is voor mij bewust een periode waarvan ik weinig weet heb, want hetgeen waarmee ik kennis heb gemaakt nodigt niet direct uit tot een diepgaand onderzoek.

Ook dit album is wat mij betreft niet per se overweldigende reclame voor het genre. Het heeft zijn charme en klinkt verre van saai, maar echt beklijvend is het ook allemaal niet. Vooral de rustigere nummers komen niet helemaal lekker uit de verf en maken op mij niet de indruk die ze zouden kunnen maken. Chesney komt beter tot zijn recht als er wat meer vaart in komt en daar waar de rock-invloeden de boventoon voeren werpt dat wel enigszins zijn vruchten af. Al denk ik niet dat er in muzikaal opzicht veel bij me zal blijven hangen waardoor ik geneigd ben dit album binnenkort nog een paar maal op te zetten. Tsja, als achtergrondmuziek misschien, maar muziek die ik daarvoor geschikt acht staat bij mij niet al te hoog in de pikorde.

De teksten

'A Lot of Things Different' is muzikaal gezien misschien wel het meest tegenvallende nummer van het album, maar heeft een van de meest treffende teksten. Dat mag ook geen verrassing zijn als je de liedschrijvers er op naslaat, want Bill Anderson en Dean Dillon hebben wel meer juweeltjes binnen het genre op hun naam staan. De rest van het album is overigens ook niet zonder boodschap en de meeste nummers hebben wel een bepaalde zeggingskracht. Thema's als 'nostalgie', 'romantiek' en 'geluk' passeren stuk voor stuk de revue en dragen allemaal bij aan de positieve 'vibe' die de plaat voor het grootste gedeelte heeft.

De titelsong biedt wellicht het beste voorbeeld van die positiviteit. Die richt zich immers op het zorgeloze bestaan dat eenieder wenst te leven. Als die zorgeloosheid niet dag in dag uit werkelijkheid is, kan die in elk geval voor heel even worden ervaren, al is het maar tijdens het luisteren naar dat liedje. Die relativering lijkt me wel een van de meest aangename aspecten die Chesney met zijn muziek (of in ieder geval dit album) weet te bieden. Van overdreven poëtische teksten hoeft hij het niet te hebben, want de klare taal die hij bezigt blijkt overtuigend genoeg.

De conclusie

Mijn verwachtingen van dit album waren niet bijster hoog, maar alsnog heeft helaas geen van de nummers me zo positief verrast dat-ie me lang zal bijblijven. Veel pijn en moeite heeft het me niet gekost het album een maal of drie à vier rustig te beluisteren, maar opvallend veel plezier heb ik er ook niet echt uit kunnen halen. Niet zo veel als ik stiekem gehoopt had ten minste, want een album dat tot een van de honderd besten uit een genre is uitgeroepen, zou best wel wat meer indruk mogen maken dan het in dit geval gedaan heeft.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Begin dit jaar doorlas ik al handenwrijvend het bericht dat Jason Isbell voornemens was dit jaar een plaat uit te brengen die wel eens heel goed in mijn straatje zou kunnen passen. Hij had 'm 'akoestisch' opgenomen – zonder al te veel poespas dus – en de aandacht zou daarmee vast en zeker komen te liggen op de hoofdpersoon zelf, zijn gitaarspel en vooral zijn teksten. Voor de aardigheid somde ik vluchtig op wat mijn favoriete liedjes waren uit zijn repertoire en glimlachend constateerde ik dat die in de meeste gevallen verre van bombastisch waren en het vaak niet van een breed instrumentarium of een uitvoerig productieproces moesten hebben.

Een paar maanden later kwam vorige week, in navolging van een tweetal voorproefjes, het complete album uit. Zeker in deze periode, waarin mijn interesse voor vinyl en platenspelers weer hoogtij viert, bestond er weinig twijfel over het feit dat ik deze rond de uitkomstdatum zo gauw mogelijk een eerste draaibeurt zou geven en het mag voor zich spreken dat het dat eerste weekend niet bij die ene eerste maal gebleven is. In tijden van platen die tot in den treure worden overgeproduceerd – waarbij zelfs wordt gewikt en gewogen over de vorm die de puntjes op de 'i' gaan krijgen – is het verfrissend een album te horen dat terug naar de kern gaat. Nu is het zo dat iedere artiest die normaliter zijn of haar muziek in een florissant jasje steekt de interesse wekt zodra dat jasje wordt uitgetrokken, maar als Jason Isbell dat doet ga ik toch nog net even wat meer met gespitste oren zitten dan wanneer menig andere muzikant dat doet.

Gauw genoeg werd dan ook duidelijk: de uitdaging om op deze wijze een interessant geheel te creëren, kun je een singer-songwriter van dit kaliber gerust aan laten gaan. Dat geldt zeker als blijkt dat er een hoop is dat de kunstenaar in kwestie de afgelopen tijd in het dagelijks leven heeft beziggehouden. Wat door buitenstaanders aan informatie bijeen vergaard wordt over andermans privéleven is wat mij betreft te vaak waarde- of zinloos gebleken, maar des te interessanter wordt het wanneer iemand zijn ziel en zaligheid in zijn muziek legt en daarbij als het ware zelf met de billen bloot gaat.

Daarmee wordt in dit geval (logischerwijs) slechts één zijde van bepaalde delicate kwesties of voorvallen belicht, maar dan wel door iemand waarop die direct betrekking hebben. Dat kan dan alsnog gepaard gaan met een bewonderenswaardige openheid, zo blijkt wel uit menig nummer op dit album. Zelf gaf Isbell in een interview te kennen dat hij altijd met enige gêne of schrik wenst terug te kijken op wat hij in de studio zoal heeft prijsgegeven en in hoeverre hij open kaart speelde, want zo'n inkijkje in de ziel ziet hij als het grootste goed wanneer het aankomt op zijn artistieke uitingen.

Het begint bijna cliché te worden Isbell te prijzen om zijn tekstschrijverskunsten, want op dat gebied maakt hij al langere tijd een vaak overweldigende indruk. Toch is het mooi om dat bij ieder album dat hij uitbrengt weer te kunnen concluderen. Ook 'Foxes in the Snow' staat immers weer vol met rake formuleringen en treffende metaforen. Zonder al te vaag te worden, weet hij op unieke wijze woorden te geven aan gebeurtenissen of gevoelens die zomaar op veel alledaagsere (en daarmee minder interessante) wijze aan het licht hadden kunnen worden gebracht. Laat het maar aan hem over een invalshoek te kiezen die niet voor de hand ligt en juist daarom erg tot de verbeelding spreekt.

Rest de vraag of het nou echt nodig was deze pareltjes zonder verdere opsmuk in de etalage te zetten. Nou nee, 'nodig' is misschien niet echt het woord, want het had heus wel iets uitbundiger gekund, maar toepasselijk is de muzikale naaktheid wat mij betreft wel, want die komt de open- en oprechtheid waarnaar gestreefd werd absoluut ten goede. Toegegeven: wat vioolspel hier of daar had niet heel veel kwaad gekund, maar dat dat ontbreekt is juist wel weer toepasselijk, gezien de relatiebreuk met Amanda Shires, zijn voormalig echtgenoot en violiste. Wat hem dan wel weer mooi is gelukt, is het op de voorgrond plaatsen van zijn eigen gitaarkunsten en het mocht ook wel weer eens duidelijk hoorbaar zijn dat die ten onrechte altijd wat onderbelicht zijn gebleven.

Dat de meningen over dit album wat verdeeld zijn valt absoluut te begrijpen, want dit album is binnen het oeuvre van de artiest op z'n zachts gezegd uniek, maar daarmee is nog niet gezegd dat het het luisteren niet waard is, want hoewel het niet iedereen zal kunnen smaken, valt het op z'n minst te prijzen dat Isbell zijn artistieke visie niet laat beïnvloeden door publieke verwachtingen. En dat terwijl hij in de kern nog altijd niet heel erg is veranderd en zijn voornaamste kwaliteiten op dit album nog altijd net zo goed naar voren komen als op zijn eerdere werk.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst