menu

Hier kun je zien welke berichten LuukRamaker als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Colter Wall - Colter Wall (2017)

4,5
Hier zowaar al te beluisteren: Colter Wall's Timeless Storytelling Will Make You Want to Hop a Freight Train - Noisey - noisey.vice.com

Gitaarspel à la Townes van Zandt (wederom incl. cover), bijzonder sterke teksten, een heerlijk rauwe stem en gelukkig niet te veel toeters en bellen (met dank toch zeker aan Dave Cobb). Minpunt is "W.B.'s Talkin" dat eigenlijk alleen maar een vervelende onderbreking is zo vlak voor het omdraaien van de plaat. Dat gebrabbel tussendoor komt de sfeer van het album niet ten goede, al doet het anderzijds gelukkig niets af aan de kwaliteit van de rest van de nummers, want die zijn stuk voor stuk nagenoeg perfect.

Colter Wall - Songs of the Plains (2018)

4,5
Er wordt vandaag de dag binnen het country-/roots-/folkgenre een heel hoop goede muziek gemaakt maar voor mijn part tipt niemand aan de schrijf- en performkunsten van Colter Wall. Heb je een zware stem en wordt je countryartiest genoemd dan wordt je al gauw vergeleken met Johnny Cash, maar Wall is zoveel meer dan dat. Hij is Marty Robbins, Woody Guthrie, Ramblin' Jack Elliott. Hij is Colter Wall, een cowboytroubadour van hetzelfde kaliber.

Je hoeft de muziek maar een beetje op je te laten inwerken en je waant je op de prairie, tussen een aantal cowboykameraden aan een kampvuur. De plaat is doordrenkt met nostalgie zonder gedateerd over te komen. Muziek van alle tijden, met teksten uit het hedendaagse leven en over vervlogen dagen. Vandaag de dag gewoonweg ongeëvenaard. Colter Wall is pas net iets ouder dan (bijvoorbeeld) Buddy Holly ooit geworden is maar wat mij betreft nu al even onsterfelijk.

Colter Wall - Western Swing & Waltzes and Other Punchy Songs (2020)

4,5
Het is maar goed dat muziek maken geen wedstrijd is; Colter Wall zou de concurrentie moedeloos laten. De man is groot in het klein houden van zijn muziek en weet er op bedrieglijke wijze voor te zorgen dat een nummer gemakkelijk en simpel in het gehoor ligt, zonder de moraal van het verhaal teniet te doen. Dit weet hij klaar te spelen wanneer hij nieuw leven blaast in gerenommeerde, traditionele liederen en klassiekers, maar komt des te meer naar voren uit de door hem zelf geschreven nummers, die zowaar naadloos op deze haast onaantastbare parels uit het verleden weten aan te sluiten. Precies de helft van de plaat komt volledig van de hand van de albumartiest zelf en de andere helft (de covers die hij daartussen een eervol plaatsje geeft) weet eveneens een belangrijke bijdrage te leveren aan de eigen stijl die hij langzamerhand creëert. Een stijl die meer is dan een ode: in plaats van een nostalgische herinnering aan het verleden, brengt hij nieuw leven in wat met recht een combinatie tussen Country & Western genoemd mag worden (en laten we ons daarbij vooral niet te veel aantrekken van de verbasterde clichématigheden die daaraan kleven maar vooral het intrigerende aspect ervan omarmen).

Courtney Patton - So This Is Life (2015)

4,0
Inmiddels opnieuw beluisterd en ook van mij maar vier sterren dan
Dit is gewoon erg sterke muziek en het klinkt allemaal zo simpel en makkelijk dat het bijna niet opvalt hoe goed het is. Toch jammer dat de teksten nog wel eens aan me voorbij gaan op de een of andere manier, want als je daar op gaat letten komt de muziek pas echt goed tot leven en valt pas op hoe goed dit album in elkaar steekt. Zo raak ik overigens meteen weer voor een paar uur op YouTube verzeild, want daar staan toch wel een aantal fijne live-optredens op.

Eric Church - Desperate Man (2018)

3,5
Gaat weer verder waar hij bij The Outsiders gebleven was, zo lijk het. Wat neerkomt op een paar nummers waarbij hij lekker zijn gang gaat (zoals The Snake) en een paar waarmee-ie de luisteraars van country-radio tevreden houdt (Some Of It, Monsters e.d.). Niet een heel ideale mix maar lang niet gek.

Eric Church - The Outsiders (2014)

4,0
Ja, dat het anders dan anders zou zijn, had ie al ruimschoots van te voren aangekondigd maar als je naar dit album luistert, houd je het eigenlijk niet voor mogelijk dat deze beste man het nog zo goed doet bij de meute countryfans die vandaag de dag toch eigenlijk meer popmuziek gewent is. Dit album zal het in de countrylijsten waarschijnlijk ook niet zo goed doen als zijn singles. Die kiest hij namelijk zorgvuldig uit. Met de ietwat geliktere nummers houdt hij het grote publiek tevreden en maakt hij nieuwe fans. Fans die zich verdiepen in zijn albums raken, als ze maar vaak genoeg luisteren, dan vanzelf wel overtuigt van zijn excentrieke manier van muziek maken en zo zal ook dit album na het nog eens wat vaker te draaien waarschijnlijk vanzelf steeds beter worden.

Drie maanden geleden liet hij op de CMA's al weten dat hij het gewoon op zijn eigen manier doet en dat hij niet zomaar van zijn stuk te brengen is. Zijn eerste single, dat ook meteen het eerste nummer en de toepasselijke titel van het album is, geeft dan ook precies aan wat je kunt verwachten: van alles en nog wat. Met hele sterke rustige nummers (A Man Who Was Gonna Die Young, Like a Wrecking Ball) toont hij zo nu en dan zijn gevoelige kant, maar net zo graag laat hij even later zijn donkere (Dark Side) en eigenzinnigere kant (The Outsiders, That's Damn Rock & Roll) weer op een heel andere manier horen. Ook een verborgen ode(tje) aan een voormalig countrylegende en/of een (aantal) voormalige countryhit(s) komt, net als op zijn voorgaande albums, wel weer voorbij (Devil, Devil (Prelude: Princess of Darkness)).

Kortom, Eric Church doet het weer. Maar wel even net iets anders dan voorheen en net even een tikkeltje excentrieker en eigenzinniger, wat dit veelzijdige album met de luisterbeurt sterker en sterker maakt.

Jason Eady & Courtney Patton - Something Together (2016)

4,5
Inmiddels op Spotify en gelijk maar weer eens gedraaid. Individueel hebben ze natuurlijk beiden hun sporen verdiend maar met hun krachten gebundeld is het helemaal een genot om naar te luisteren. Zowel wanneer ze er een duet van maken als wanneer ze elkaar afwisselen spat de kwaliteit er vanaf. Eady weet het goed te verwoorden als hij zingt (in 'Waiting to Shine', een nummer dat niet voor dit album is opgenomen): "Words are like diamonds: the best ones are the hardest to find. Buried in the bottom of the coal, just waiting to shine." Wat dat betreft zijn ze twee mijnwerkers die het opvallend goed lukt om diamanten te vinden.

Jason James - Jason James (2015)

4,0
Honky-tonk van de bovenste plank.

Zoals in eerder gemelde artikel al genoemd wordt, is dit een erg fijne mix van o.a. George Jones en Johnn Paycheck. Jason James treedt met dit album dan ook eigenlijk een beetje in de voetsporen van de overleden Jones en zou met dit album erg graag Sturgill Simpson achterna willen. De kwaliteit heeft hij daar zeker voor en de steun die hij heeft gekregen van bijv. Jim Lauderdale en Robert Ellis is ook niet niks. Bovendien heeft ie het voor mekaar gekregen zijn album uit te brengen bij een label dat toch wel voor kwaliteit garant staat.

Dit is eigenlijk het eerste album dat ik blind op vinyl heb aangeschaft voordat ik echt goed wist wat er zoal op staat. Daarmee is het de eerste plaat die ik voor het eerst op mijn nieuwe platenspeler hoor en het is er meteen een die het aanschaffen meer dan waard is. De heerlijke pure country die op deze plaat staat is hier nog lang niet voor het laatst door de speakers gekomen en James heeft er met mij een fan bij.

Kacey Musgraves - Pageant Material (2015)

4,0
"You can take me out of the country, but you can't take the country out of me."

Zo zong bijvoorbeeld Alabama en zo laat ook Kacey Musgraves weten op haar tweede noemenswaardige album. Ze maakt niet zozeer old school country, maar laat zich gelukkig ook niet volledig meesleuren in de verpopping van Nashville. Het ligt allemaal bijzonder fijn in het gehoor en tekstueel gezien is het ook nog eens behoorlijk boeiend.

De vergelijking met Brandy Clark is gauw gemaakt, zeker gezien ze de nodige nummers samen schreven. Zo schreef Musgraves op dit album ook zelf weer mee aan alle nummers en weet ze weer geweldig pakkende teksten uit de mouw te schudden. Mooi is bijvoorbeeld hoe ze in Dime Store Cowgirl (zingend over haar achtergrond) vermeldt hoe ze op de foto staat met Willie Nelson en vervolgens het album afsluit met een duet met de beste man.

Laat je dus vooral niet misleiden door de cover/titel-combinatie, want met Pageant Material borduurt ze gewoon op heel aardige wijze voort op haar vorige album.

Kacey Musgraves - Same Trailer Different Park (2013)

4,5
"Stupid, love is stupid, don't know why we allways do it."

Geen liefdesliedjes dus op dit album. Niet in de puurste vorm in elk geval. Nee, dan zingt Kacey Musgraves liever over alledaagse dingetjes die ze op haar manier prachtig heeft weten te verwoorden. Dit prachtige album bezorgde Kacey Musgraves een definitieve doorbraak binnen het country-genre en dat is allesbehalve onterecht. Van begin tot eind is het genieten van mooie teksten en het is allemaal erg fijn om naar te luisteren.

My House, Merry Go 'Round, Blowin' Smoke, Step Off en Follow Your Arrow zijn nummers die voor mij, ondanks het voortdurend hoge niveau, boven de rest uit steken. Dit album is nog niet voor het laatst gedraaid en ik kijk al weer uit naar haar volgende albums nu ze de lat zo enorm hoog heeft gelegd met dit prachtige album.

Mandolin Orange - Tides of a Teardrop (2019)

4,5
Ik heb er inmiddels al wat meer luisterbeurten opzitten en de hosannastemming blijft.

Mocht u nog niet met Mandolin Orange bekend zijn: het betreft hier een duo, en niet zomaar een paar, maar een echtpaar. En wat hen zo goed maakt is niet alleen de manier waarop ze elkaar aanvullen en het feit dat ze zo goed bij elkaar passen. Het mooie zit hem er immers ook in dat ze de wat moderne of elektrische sound niet schuwen en evenmin hun roots verloochenen. Juist de mix tussen de oude en moderne sound maakt het zo goed en uniek. Nummers als The Wolves en Lonely All the Time zijn op hun eigen manier prachtig. Eerstgenoemde zou volgens mij een doorgewinterde popluisteraar niet eens tegenstaan en laatstgenoemde nummer zou juist zomaar een cover kunnen zijn van een befaamde bluegrassgrootheid als Bill Monroe.

Het mooiste nummer, Suspended in Heaven, heb ik dan nog niet benoemd. Instant classic, zoals ze dat in het Engels zo mooi noemen. Ik denk niet dat er de eerst komende tijd zo’n mooi nummer zal worden uitgebracht, laat staan dat er dit jaar nog iemand in de buurt komt van de schoonheid van dit gehele album!

Mo Pitney - Ain't Lookin' Back (2020)

3,0
In YouTube-filmpjes waarin hij als 'man met zijn gitaar' zijn liedjes laat horen kan ik hem altijd wel waarderen, maar zodra deze Music Man, die vol overtuiging zingt over 'keeping it Plain and Simple', een van de vele Nashville-studio's intrekt gaat-ie mijns inziens iets te veel mee in de mainstream sound en productie. Jammer, want hij heeft een aantal aardige songs, maar laat deze te doorsnee klinken om zich echt te onderscheiden van zijn 'medestadsbewoners'. Old Home Place, bijvoorbeeld, zou mij veel beter bevallen met een (nog) puurder bluegrassgeluid en zo hadden eigenlijk diverse andere nummers van mij wat anders opgenomen mogen worden, want hij klinkt gewoon te nieuwerwets voor iemand die zijn klassiekers kent en (volgens YouTube) zijn ei het best kwijt lijkt te kunnen binnen de 'old school-afdeling' van de country.

Sturgill Simpson - Metamodern Sounds in Country Music (2014)

3,5
Mooi album, waarbij ik de zogenaamde metamoderne sound die (gelukkig slechts) hier en daar valt te bespeuren eigenlijk alleen maar storend vond. Een nummer als Long White Line sterft daardoor bijvoorbeeld nou niet bepaald in schoonheid als je het mij vraagt, en ook It Ain't The Light vind ik wat misplaatst. Nee, dit album moet het voor mij hebben van Simpsons fijne stem en het old school country sfeertje dat er tussen de korte (persoonlijke) irritatiemomenten inhangt. Doet vooral erg aan Waylon Jennings denken, zowel wat zijn stem als sommige songs betreft.

The Common Linnets - The Common Linnets (2014)

4,0
Erg mooi albumpje waar Ilse DeLange en Waylon al een tijdje mee bezig waren, maar waarvoor ze het Eurovisie Songfestival volgens mij toch wel erg goed hebben kunnen gebruiken. Ik vraag me namelijk af of dit album anders wel een succes was geworden. Hoe dan ook, het album is er nu, en het is een genot om naar te luisteren.

Zowel de samenzang, in nummers als Calm After the Storm, Still Loving After You en Time Has No Mercy, als de (meer) individueel uitgevoerde nummers klinken erg goed. Voorbeelden van die laatste zijn bijvoorbeeld het geweldig mooie Where Do I Go With Me, waarin Waylon zijn naam op een prachtige manier eer aandoet, en het even bijzondere Love Goes On, waarvan ik uit de ‘Making Of’-documentaire begrepen heb dat het DeLange's eerste volledig zelfgeschreven nummer is.

En zo staan er op The Common Linnets eigenlijk alleen maar mooie nummers. Ik vond het persoonlijk in elk geval een erg geslaagd album en hoop dat ze de komende jaren op dezelfde voet verder zullen gaan (of dat nu samen is of individueel) want dit klinkt toch eigenlijk te mooi om het bij een album te laten.

The Steel Woods - Old News (2019)

4,0
Beetje southern rock à la Blackberry Smoke, maar dan hier en daar nét even wat meer country. Dit album bevat covers van Black Sabbath, The Allman Brothers, Tom Petty, Townes van Zandt, Merle Haggard & Wayne Mills maar de nummers hebben over het algemeen een mooie (nieuwe) eigen sound (gekregen). Eentje die me zeer kan bekoren.

Turnpike Troubadours - The Turnpike Troubadours (2015)

4,5
Niets is zo fijn als een album waarnaar je al maanden uitkijkt dat aan alle verwachtingen voldoet. Dit is het vierde album van The Turnpike Troubadours en omdat er nog geen van de vorige drie vernoemd was naar de band zelf leek het tijd om eens een self-titled album uit te brengen. Het is een uitstekend album geworden dat zeer representatief is voor wat inmiddels toch wel mijn favoriete band van het moment genoemd mag worden.

Op The Turnpike Troubadours staat country zoals dat door een band op het fijnst tot uitvoering kan worden gebracht. Van begin tot het eind waan je je tussen heerlijke fiddleklanken en prachtig gitaarspel. Daarbij worden met name door Evan Felker teksten uit de mouw geschut die de ene keer geweldig pakkend zijn of kippenvel bezorgen en de andere keer heerlijk relativeren. Wat wel opvallend is, is dat "Fall out of Love", het beste nummer van het album, geschreven is door R. C. Edwards:

...

You bet your heart on a diamond,
and I played the clubs in spades.
We gambled and lost, guess we both paid the cost.
Look what a mess I have made.
Well, how did we fall out of love?

...

How do you fall out of love?
How could you lose such a thing?
You try and hang on to what's already gone,
but how does a person just change?
Well, how do you fall out of love?

...


Wat ook nog wel leuk en noemenswaardig is, is dat voormalig bandlid John Fullbright - die inmiddels in zijn eentje toch ook wel behoorlijk furore maakt - voor dit album meeschreef aan het nummer Time of Day (al kan dat natuurlijk al enkele jaren geleden zijn geweest). Nu wil ik het niet meteen een van de betere nummers van het album noemen, maar mooi dat ie ook op dit album nog een nummer heeft staan en er nog eens met Evan Felker voor is gaan zitten. Felker zie ik overigens ook nog wel eens een singer-songwriterplaat van jewelste uitbrengen in de toekomst, want in deze band laat ie wel erg veel moois horen.

Met twee heropnames (Easton & Main en Bossier City) en een cover (Doreen) bevat dit album 9 nieuwe nummers en elk van die negen steekt uitzonderlijk goed in elkaar. Zowel tekstueel als melodieus is het niveau bijzonder hoog en na drie keer zing of neurie je de nummers al met gemak mee. Nu lees ik hier en daar wel eens iets over eindejaarslijstjes en dat een album daarvoor nogal eens voer voor wil wezen, maar dit album is toch wel een delicatesse voor het lijstje dat ik aan het eind van dit jaar zal opstellen.

Whitey Morgan and the 78's - Sonic Ranch (2015)

4,0
Erg fijne country. Whitey Morgan kan zo met Jamey Johnson en Chris Stapleton in het rijtje bearded outlaws dat vandaag de dag furore maakt in de wat onbekendere wereld van de echte countrymuziek. Je moet het maar durven: een cover van Townes van Zandt en een Waylon-cover (waarvan er ook al een op zijn vorige album stond) op hetzelfde album. Maar Morgan doet beide artiesten en nummers eer aan en slaagt er gewoon in het album met nummers aan te vullen die evengoed van bijzonder hoog niveau zijn.

Willie Watson - Folk Singer Vol.1 (2014)

4,0
Ik was totaal onbekend met de songs die Willie Watson voor dit album heeft opgenomen en wilde hem aanvankelijk nog prijzen als geweldige singer-songwriter, maar het schrijven van de songs is klaarblijkelijk niet helemaal gegaan zoals hij dat wilde toen hij er na jarenlange samenwerking in the Old Crow Medicine Show ineens alleen voor kwam te staan.

"I just found that I was happier singing these old songs, and it was more fun." zegt hij daar zelf over in een interview op nashvillescene.com. En dat heeft mijn inziens een alleraardigste plaat opgeleverd. Watson's vibrerende stem raakt je op een heel bijzondere manier en komt in zijn live performances misschien eigenlijk nog wel wat beter tot zijn recht dan op dit album. Maar ook in de studio kon ie gelukkig goed terecht (bij Dave Rawlings) en heeft hij een mooie sound weten te creëren.