Van dit album bestaat ook een 'Deluxe edition', waar een bonus CD aan toegevoegd is met een remix, B-sides en covers.
De nummer op deze CD zijn:

1. Indentity (5:03)
2. Young and Gay (3:31)
3. Energy (3:59)
4. Believe Me (3:29)
5. Trip (3:15)
6. Pianix (2:33)
7. Woodstock (3.23)
8. Crying (2:47)
9. Beat and the Pulse (M. Shawn Crahan [clown from Slipknot] Motion Remix) (7:13)

Totale speelduur: 35:13

Deze bonus-CD is zeker de moeite waard voor de 'echte Austra-liefhebber', (met name de nummers 1 t/m 6, de remix van 'Beat and pulse' had van mij niet gehoeven, de originele-versie is vele malen beter.)

Brian Eno zegt over 'Nerve net' oa dit in het CD-boekje:
“This record is:
Like paella
A self-contradictory mess
Off balance
Dissonant
Reckless
Far too vague
Too much
Not enough
Clearly the work of a mind in distress
Where-am-I music”

- Brian Eno (interview uit 1992):
“Er zijn veel elementen die wrijven. Op de één of andere manier heb ik dat ook niet tegenhouden, liet het zoals het was. Geluidstechnisch is de muziek een grotere wanorde dan alles wat ik tot nu toe heb gedaan. Sommige instrumenten zijn heel onbeleefd in de balans. Dan komt iets plotseling heel luid naar voren, harder dan het strikt genomen zou moeten. In het verleden zou ik zulke nummers opnieuw gemixt hebben, a bit more sensible. Maar ditmaal dacht ik: zo is het goed. Ik vind het wel mooi, zo onhandig. Clumsy.”

Ik vind het ook juist goed dat J.J. Cale iets anders probeert bij een nummer als 'Digital blues', terwijl hij niets van z'n eigen stijl inlevert, want het blijft duidelijk herkenbaar als een Cale-nummer.
Het 'moderne' vind ik niet overheersen of storen, maar past inhoudelijk bij het nummer. (Een weloverwogen artistieke keuze dus)
Die 'krioelende gitaar' (wat Hedges treffend opmerkte) maken het nummer bijzonder, ongrijpbaar en ietwat vervreemdend.
Favorite nummer van het album is voor mij echter 'Artificial Paradise'.

Melancholisch-mechanisch en nogal onheilspellend begint het album met 'Death of an Analogue' waarin een eenzame 'cyborg' met zijn robotachtige stem de vocalen voor zijn rekening neemt.
Het geluid is kil, maar weet me desondanks (of juist daardoor?) te boeien, en brengt me bijna in een staat van trance.
Het derde nummer; 'The Looper isn't a hooker', doet datzelfde met me, (maar dan zonder 'cyborg-stem') en vind ik het sterkste nummer van dit album.
'Weird Caravan' is misschien het meest 'optimistische' nummer, en bij
'Synthasy' lijkt het alsof je op een vreemde planeet bent terecht gekomen, het nummer begint voor mijn gevoel als een abstract-electronisch-hoorspel, waarbij je je eigen verhaal kunt maken, het kostte me wat tijd om dit avontuurlijke, experimentele nummer eigen te maken, want het is op sommige momenten nogal ontoegankelijk en langgerekt.
('Esoteric goody' ontbreekt helaas op mijn CD)
Ik vind het album iets heel eigens hebben, ("ouderwets-modern") en hier op de MM een beetje onderschat; een te laag gemiddelde hebben.

Van dit album bestaat ook een Special Edition met een bonus-CD.
Op de bonus-CD staan dan de nummers ‘Schwung’ en ‘Druck’ in een langzamere versie.
Men hanteert hierbij dan aan aanduiding die men ook bij elpees en (vinyl-)singels gebruikt: 33 1/3 rpm en 45 rpm.
Klaus Schulze zegt over deze editie dat hij de langzame versie veel beter vindt en dat hij er zeker van is dat zowel oude als nieuwe fans deze nieuwe versies goed zullen vinden, en ik kan hem daar zeker wel gelijk in geven.
Vooral ‘Schwung’ is er op vooruit gegaan in de langzamere versie, voor mijn gevoel klopt het ook zo veel beter, het lijkt ook wel of dit eigenlijk de originele versie had moeten zijn, maar het
originele (vinyl-)album schijnt destijds al uitgekomen te zijn met de mededeling dat men de elpee kon afspelen op de twee snelheden van de platenspeler: 45 dan wel 33½ toeren per minuut.
Hoe dan ook:
‘Schwung’ begint met een vervormde stem die (daardoor?) klinkt alsof deze van een kind afkomstig is, later is de stem er duidelijk eentje van een man, maar nog steeds zodanig vervormd dat je de tekst niet kunt verstaan, weer later is de stem verworden tot gefluister. Toch is het in ‘Schwung’ niet de zang, maar eerder de gitaar voor wie de hoofdrol lijkt te zijn weggelegd, soms is het gitaarspel ingehouden, dan weer wordt er stevig uitgepakt.
‘Druck’ is helemaal instrumentaal, een stuk rustiger, met minder heftig, maar uiterst beheerst gitaarspel. Op de licht weemoedige subtiliteit en de symbiose tussen gitaar en elektronica ligt hier de nadruk.
Beide nummers ben ik na vaker beluisterd te hebben steeds meer gaan waarderen, en ik luister er nog altijd met veel plezier naar.
Grote vraag blijft nog altijd van wie het pseudoniem Karl Wahnfried afkomstig is.
(Sommigen vermoeden Carlos Santana, maar of dat zo is? Klaus Schulze laat de vraag in ieder geval onbeantwoord)
Voor de volledigheid de nummers met hun speelduur:

CD 1 (45 rpm)
1. Schwung (17:01)
2. Druck (18: 33)

CD 2 (33 1/3 rpm)
1. Schwung (22:47)
2. Druck (24:27)

* De nummers ‘Angry Young Boys’ en ‘Rich Meets Max’ ontbreken op deze versie.