Grappig dat juist ik mijn mening over deze plaat uit. "Call Me Maybe" krijgt van mij de troon meest irritante single 2012. En oké, ik geef toe, ook ik kan hem mee zingen. Vind je het gek als je er mee wordt dood gegooid?

Nu zit ik hier toch achter de laptop met de plaat van Carly voor mijn neus. Tweede single "This Kiss" heeft ervoor gezorgd dat ik het album toch in huis heb gehaald. Een heerlijk pop nummer zoals pop hoort te zijn en ooit terug in de tijd is geweest. Geen overbodige dubstep breaks, geen overgeproduceerde euro-pop/dance beats. Nee, gewoon een lekker in het gehoor liggende pop plaat. Verrassend als je nagaat dat een van de mannen van het verschrikkelijke LMFAO hier achter zit.

De rest van het album is eigenlijk vergelijkbaar materiaal. Vond je "Call Me Maybe", "Good Time" en "This Kiss" lekker? Dan kun je zonder zorgen dit album kopen. Bubble gum pop op zijn best. En als we "Call Me Maybe" snel overslaan en vergeten is het hele album goed te doen!

Haar eerste album klinkt voor mij nog steeds alsof het gisteren is uitgekomen. Heerlijke nummers met goede en unieke producties. Ik krijg er geen genoeg van. Toch ben ik blij dat ik "Bright Lights" even kan vergeten om plaats te maken voor "Halcyon".

Wat was ik blij toen ik eerste single "Anything Could Happen" voor het eerst hoorde. Een plaat die gelijk je hoofd in kruipt en er de rest van de dag niet meer uit gaat. Kippenvel waar je het hebben kan. Geniaal nummer en zeker mijn favoriet van 2012 tot nu toe. Het wachten op het album duurde dan ook lang.

Het wachten is echter niet voor niets. Met "Don't Say A Word" doe ik gelijk wat het nummer me opdraagt. In alle stilte wordt ik meegesleept het album in. Ellie weet me vast te houden tot het midden van het album. Aangekomen bij "Explosions" heb ik het idee nog maar 5 minuten te hebben geluisterd. Niet omdat het eentonig is, in tegendeel, juist omdat het zo lekker in het gehoor ligt en je echt wordt meegesleept. Hierna verliest ze me echter wel even, de balladen weten me niet te pakken. Vreemd aangezien Ellie's stem er een is die zich goed leent voor rustige nummers. Misschien even wennen? Na wat tracks te hebben geskipt komen we bij de bonus nummers van de deluxe editie. Hierop wordt ik nog even getrakteerd op wat nummers die doen denken aan het debuut album.

Of dit album een aanrader is? Tja, als jij net zoals ik houdt van een plaat met variatie op zijn best, stevige beats die aan niets doen denken in de top 40, lyrics waar je u tegen zegt en dit overgoten met de heerlijke ruwe stem van Ellie Goudling dan is het antwoord zeker ja!

Toen ik zeven jaar geleden fan werd van Rihanna was dat om haar eigen stemgeluid. Bij sommige mag dit misschien 'zeurderig' of 'als een geit' klinken, ik vind het heerlijk. Ook live brengt ze haar nummers prima tot leven, soms heeft ze het voor een handje een luie zangeres te zijn door zinnen niet af te maken of voor het gemak haar achtergrondzangeressen/publiek alles te laten zingen, maar dat mag de pret niet drukken. Wanneer ze er voor de volle 100% staat klinkt het geweldig. Na zeven jaar ben ik nog steeds groot fan, dat ze weer met een nieuw album op de planken komt is voor elke fan natuurlijk een traktatie. Al komt deze traktatie voor mij wel iets te snel na het matige Talk That Talk...

Dat Rihanna meer bekend staat als 'single-artiest' dan een 'album-artiest' weten we natuurlijk allemaal. Helaas is Rihanna er nu zelf ook achter gekomen. Met als resultaat een zeer slecht album met enkele goede nummers die, je raad het al, kunnen worden uitgebracht op single.

Unapologetic begint met een banger. "Fresh Of The Runway" ligt lekker in het gehoor, niets wat we niet eerder hebben gehoord, maar zeker niet vervelend. De wereldhit "Diamonds" volgt hier gelijk op. Wat mijn mening over deze dikke hit is laat ik achterwege, het nummer heeft zich tenslotte al meer dan bewezen. Van nummer drie t/m acht is Rihanna me helemaal kwijt. Gek, want als die-hard fan zou ik toch zeker de eerste helft van het album moeten volhouden. Helaas is niets minder waar en skip ik iedere track. Rihanna zou zich met name moeten schamen voor "Jump". Ten eerste moet ze met haar handjes van "Pony" afblijven, maar om er dan ook nog dubstep op het niveau van K3 achteraan te gooien gaat echt te ver. Om over de samenwerking met David Guetta en Ester Dean nog maar te zwijgen...

Gelukkig is daar "Stay", de samenwerking met nieuwkomer Mikky Ekko. Wat een heerlijke ballad! Een dikke hit als je het mij vraagt. Grappig is dat dit nummer helemaal leunt op de vocalen van zowel Rihanna als Mikky i.p.v. de instrumental van het nummer. Gelijk hierna volgt nog een hoogtepunt op het album: de samenwerking met Chris Brown. Pop perfectie! Aanstekelijk en ook hitwaardig. "Love Without Tragedy" is een heerlijk mid-tempo nummer met goede lyrics helaas verlies ik mijn aandacht zodra "Mother Mary" even bezig is. Mijn hoop op nog een goed nummer op dit album lijkt beantwoord te zijn met "No Love Allowed". Helaas ligt de nadruk op 'lijkt'. Het nummer heeft een heerlijke beat maar wanneer er na 1.30 minuut nog steeds geen variatie is ga ik weer door met het album 'skippen'. "Half Of Me" zorgt gelukkig nog voor het vierde écht goede nummer van het album. Of het komt door de lyrics geschreven door Emeli Sandé of Rihanna's vocalen weet ik niet, maar deze is ook wel erg lekker!

Of ik dit album zou aanraden? Als ze een echte fan niet eens kan inpakken met haar album vraag ik me af of ze er wel fans mee kan winnen. Wat mij betreft haar slechtste album tot nog toe. Ik haal Good Girl Gone Bad weer uit de kast!

2*