Ik kan Eminem voor een groot deel volgen waarom hij dit deel 2 van zijn meest ingenieuze album heeft genoemd. Ik voel op bepaalde tracks dezelfde emoties die hij tentoonstelde op deel 1. Op sommige nummers klinkt hij zelfs als persoon veel puurder, met zelfreflectie en zelfspot.

Maar ik ontkom er op hetzelfde moment ook niet aan om me enorm te irriteren aan de halfbakken, slechte refreinen, met als tranentrekkende dieptepunt Stronger Than I Was (come on....really???). Er is gekozen voor een té poppy approach, waardoor Eminem de plank soms volledig, en soms half misslaat. Zonde, want de goede nummers zijn gelijk van een erg hoog niveau. Dan denk ik vooral aan Love Game, Rhyme or Reason en Rap God.

Productioneel gezien neemt hij een groot risico, waarvoor credits, maar het klinkt soms echt amateuristisch. Misschien zijn we te verwend met Dr. Dre producties geweest?

Al met al een aardig album, maar zeker geen memorabel album, wat toch wel zonde is gezien de titel. Ik zet Marshall Mathers LP nog maar eens op denk ik.

Sinds Joe Budden in 2009 met Padded Room kwam wachtte ik met smart op zijn volgende album. Het is een rapper met een unieke persoonlijkheid en iemand die een interessant verhaal te vertellen heeft. Dat vond ik ook altijd één van zijn sterke punten; een persoonlijk verhaal overbrengen.

Dan kom ik gelijk op het gemis van dit album: dit doet hij eigenlijk nergens. Dat betekent dat Joe Budden (in ieder geval op deze cd) zijn pluspunt kwijt is, waardoor hij in het rijtje past van de gastartiesten die meedoen op dit album. Lil Wayne, Fabolous, Juicy J en Lloyd Banks.

Het enige positieve aan deze plaat is beide Slaughterhouse tracks (All in My Head en Skeletons), waarop naast de gastartiesten ook Joe Budden zelf goed uit de verf komt. Voor de rest zijn het dertien-in-een-dozijn-raps, snel in elkaar geflanste poppy beats en een groot aantal 'love songs'. Dit stoort me enorm. De R&B-refreintjes (vaak ook nog eens van een bedenkelijk niveau), de corny verses (bitches en hoes komen vaker voorbij dan een goede punchline); ik blijf als luiteraar met een negatief gevoel achter.

Nee Joe Budden, er is wel Love Lost, je hebt wat goed te maken met je volgende!

Laat ik mijn eerste bericht op Musicmeter maar gelijk goed beginnen. Deze plaat heeft me geïnspireerd tot het aanmaken van een Musicmeter account, want ik kreeg na alle hype en commotie de behoefte om mijn stem ook te laten horen.

Ik ben een fervent hiphopliefhebber en ik kreeg van meerdere kanten, eigenlijk al sinds Section.80 uit 2011, het advies Good Kid, Maad City eens te luisteren. Nu vond ik Section.80 een waardeloos stuk vuil, totaal niet mijn kopje thee. Net zoals de hele 'Black Hippy Movement' niet in diezelfde thee-kan zit. Maar ik hoorde ook dat Good Kid, Maad City anders zou zijn. Iets in me heeft lang volgehouden om mijn tijd hier niet aan te besteden. Deels heb ik spijt van het niet luisteren naar dit gevoel.

Natuurlijk is het voor een artiest onmogelijk om na zoveel hype en publicity alles waar te maken. En natuurlijk is dit geen wanproduct, er zit een goede gedachte achter en het hele concept is uitzonderlijk professioneel aan elkaar gebreid. Dat laatste mag ook wel, als je ziet dat dit uitgebracht is onder Aftermath. Maar al met al vind ik het enorm tegenvallen. Zijn verhaal werd eind jaren '80 al veel krachtiger verwoord door N.W.A. en later in mindere mate door groepen als CMW. Ironisch genoeg doet van die laatste groep juist een lid (MC Eiht) mee op deze plaat...
Maar een boodschap kan ook subtieler gebracht worden dan Fuck Tha Police

Het is daarom enorm jammer dat al gelijk na een goed begin het verhaal de grond in wordt gestampt door het enorm irritante Bitch Don't Kill My Vibe. Pas bij The Act of Peer Pressure begint mijn interesse weer wat groter te worden, waarna de plaat een uitstekend midden kent. Nummers als Good Kid, Poetic Justice en Maad City zijn pareltjes. Sterke producties en teksten die daadwerkelijk wat toevoegen aan de kwaliteit van de muziek.

Helaas komt dan Swimming Pools om de hoek kijken... Dit nummer is te hitgevoelig gemaakt naar mijn mening. De productie klinkt meer als iets wat Young Jeezy zou gebruiken. Daarnaast is de hook ronduit vervelend.

Na deze misser maakt Kendrick Lamar het nog enigszins goed met het gevoelige Sing About Me, I'm Dying of Thirst, wat een geslaagd meesterwerkje is. Real is vervolgens een aardig vervolg hierop. De afsluiter is niet slecht, maar is wel weer erg on-origineel voor een conceptalbum (waar originaliteit veelbepalend is).

De hoogtepunten van de plaat wegen zeker op tegen de mindere tracks, maar al met al staan er voor mij teveel net-niet-nummers op om dit echt een goed cijfer toe te kennen. Volgens Kendrick Lamar is dit een short story. Nou, dit was dan een vermakelijke film, maar wel ééntje die ik niet snel nog ga opzetten.

Tof album, wat wel een beetje gedateerd klinkt anno 2014. Maar zeker de moeite waard om te checken als hiphop-liefhebber. Rick Rubin laat horen erg goed in staat te zijn om rauwe, ritmische producties neer te leggen en LL Cool J vult dit perfect aan met zijn brag & boast stijl. Ik twijfel nog tussen deze en zijn opvolger over LL's beste plaat, het is in ieder geval een close call.

De openingstrack knalt al uit je speakers voor je het weet en zet de toon voor de rest van het album. Het fijne is dat deze plaat niet (te) lang is, waardoor het fris blijft. Van de 11 tracks staan er toch wel 2 à 3 op die ik minder vind, wat voor mij de beoordeling beïnvloedt. Iedere hiphopfanaat moet in ieder geval I Can't Live Without My Radio en Rock the Bells checken, verplichte kost.

Ik heb dit album vandeweek 'herontdekt'. Destijds deed ik het te gemakkelijk af, maar nadat Oxymoron me tegenviel (na alle hype en verwachtingen), ben ik Setbacks en Habits & Contradictions opnieuw gaan beluisteren. Dit is een goede keuze geweest, want ik kan met name Setbacks nu veel meer waarderen.

De rauwe raps van ScHoolboy Q in combinatie met de strak uitgevoerde producties maken dit tot een meer dan redelijk album. Ik blijf ScHoolboy Q een redelijk beperkte rapper vinden en met name de content van de nummers wordt me op den duur wat te eentonig, maar er staan hier zeker een aantal parels op. Vooral What's the Word, To the Beat (F'ed Up), Phenomenon, I'm Good en Birdz & The Beez springen er in positieve zin uit.

Figg Get Tha Money en Fantasy zijn daarentegen tergend irritant, maargoed dan houd je alsnog meer dan genoeg sterke tracks over. Prima plaat!