Ik werd ten tijde dat het werd gereleased door een vriend getipt. Ik heb toen Irreverence in huis gehaald. En werd overdonderd door het meer epische werk op dit album. In de loop van de tijd zijn de overige tracks ook waardevol gebleken, op een enkeling na. Mijn 1e favoriet is nu mijn minst favoriete track: drifting away.
Voor een debuutalbum is het een gewaagd en eigenzinnig produkt. De bekende singles van dit album zijn heerlijk om mee te spelen (mixen), wat ik dan ook veelvuldig heb gedaan.
Bovenaan blijft Insomnia, waarmee Faithless het recht van bestaan hebben verdiend, voor mij nummer 1. Direct daarop volgt Salva Mea. Van de niet-singles ben ik weg van Angeline, If Loving You Is Wrong en Baseball Cap

Sinds de aankoop van de lp in 1979 is het eigenlijk de enige lp/cd die ik van de eerste tot de laatste noot met een 5 waardeer. Dat is heel bijzonder. Het album klonk bij de eerste beluistering net 'als iemand die je voor het eerst ontmoet, maar eigenlijk al heel lang lijkt te kennen'. Wellicht zitten er gejatte elementen van de beatles, klassieke meesters en andere grootheden in die magistraal zijn omgewerkt, anders kan dat toch niet? De instrumentatie is gelikt, de sound echter niet. Wat stoffig, maar dat geeft het album nu juist zijn eigen sterke persoonlijkheid. De opbouw is fenomenaal, de omslag van de ene track naar de volgende, houdt je bij de les. Lynne heeft zichzelf niet meer overtroffen hierna, is mijn mening. Wel met enkele songs, maar met geen enkel album. En dan blijkt het hele ontwikkelings/opnameproces van belachelijk korte duur te zijn geweest.... Door de jaren heen trekken de diverse nummers onderling afwisselend hun aandacht. Dat houdt het album voor mij luisterbaar en maakt steeds weer nieuwsgierig. Hoe kan dat, denk ik dan.