menu

Electric Light Orchestra - Eldorado (1974)

Alternatieve titel: A Symphony by the Electric Light Orchestra

mijn stem
3,98 (335)
335 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: United Artists

  1. Eldorado Overture (2:12)
  2. Can't Get It Out of My Head (4:21)
  3. Boy Blue (5:19)
  4. Laredo Tornado (5:29)
  5. Poor Boy (The Greenwood) (2:57)
  6. Mister Kingdom (5:29)
  7. Nobody's Child (3:56)
  8. Illusions in G Major (2:37)
  9. Eldorado (5:17)
  10. Eldorado Finale (1:34)
  11. Eldorado Instrumental Medley * (7:56)
  12. Dark City * (0:46)
toon 2 bonustracks
totale tijdsduur: 39:11 (47:53)
zoeken in:
5,0
In mijn 'mening', elders op deze site, beschrijf ik de stoffige sound van dit album. Dit wil ik nuanceren: de sound onderscheidt zich van rommelig en rammelend tot zeer geraffineerd. Er zijn passages, die zo geproduceerd en gearrangeerd zijn, dat je op het ene moment persoonlijk in contact bent met Jeff, de piano, het koor, maar direct daarop staat er een band met orkest en koor een heel auditorium te bespelen. De diverse zeer indrukwekkende en indringende soli worden onherroepelijk teruggefloten door de bombast van drums en strijkers. Prachtig! Orchestraal, intiem, kitsch en barok, lichte rock en uitstekende pop, het is waarempel een symphonie.

Fedde
Duidelijk verhaal joemoe. Indrukwekkende plaat inderdaad. (Trouwens: welkom op de site!) Ook wel wat overhellend naar bombast. Ik kom er daarom maar niet toe er een juiste waardering aan te geven. Vreemd genoeg is Jeff Lynne later wat afstand gaan nemen tot het album. Hij zei eens dat hij met het album aan zijn vader wou bewijzen dat hij ook iets moois kon maken.

avatar van muziekobsessie
4,0
probeer ook is dit ondergewaardeerde meesterwerk van jeff Lynne bandje voor elo, zwaar beinvloed door sgt pepper maar origineel genoeg
The Idle Race - The Birthday Party (1968)

4,5
Mijn kennismaking met deze groep die een synthese vond tussen rock en klassieke muziek.
Blind de Lp gekocht destijds gevolgd door die andere toppers tot en met de dubbelaar Out of the Blue. Daarna vond ik het niveau van hn afzakken en nam ook min interesse af.
Maar dit is en blijft - voor mij - een hoogtepunt in de popgeschiedenis

avatar van bawimeko
5,0
muziekobsessie schreef:
probeer ook is dit ondergewaardeerde meesterwerk van jeff Lynne bandje voor elo, zwaar beinvloed door sgt pepper maar origineel genoeg
The Idle Race - The Birthday Party (1968)


Dank voor de tip! Lynne maakte al in de jaren '60 grappige muziek!

avatar van Tony
5,0
Wel naar gezocht, nooit gevonden helaas, The Idle Race. Alleen op You Tube, beetje Beatles, beetje Kinks, grappig, niet veel meer dan dat.

avatar van muziekobsessie
4,0
bawimeko schreef:

Dank voor de tip! Lynne maakte al in de jaren '60 grappige muziek!


nou grappig zou ik t niet noemen eerder bloedmooi of geniaal! Of 10x beter dan ELO!!!!!

avatar van Tony
5,0
ELO 2 en het bescheiden succes van hitsingle Roll over Beethoven had de platenmaatschappij gesterkt in de aanname dat ze met ELO iets moois in handen hadden. Ondanks het vertrek van Roy Wood en de onzekerheid over de toekomst van de band, ging het budget omhoog. En zodoende kon Jeff voor het eerst een echt orkest gebruiken om de symfonische strijkerpassages in te spelen, zoals de Moody Blues al in 1967 hadden gedaan. En dat Jeff hier blij mee was is te horen op Eldorado. Een onbetwist hoogtepunt uit het oeuvre van ELO, in al zijn over the top bombastische pracht.

Het eerste ELO ‘concept’album ook, hoewel ik het een flinterdun concept vind; De hoofdpersoon lijdt/leidt een miserabel leven als bankmedewerker en vlucht in een droomwereld, waar hij de gevierde, geliefde en gewilde held is.

“The dreamer, the unwoken fool. In dreams no pain will kiss the brow.”

Opener "El Dorado Overture" is bizar, beangstigend en symfonisch. Jeff trekt na de vocoderstem meteen alle registers open en integreert het symfonisch orkest meteen volledig in de ELO sound. Indrukwekkend, ook hoe de overgang naar "Can't Get It Out My Head" verloopt. Een nummer zoals de Beatles graag gemaakt zouden hebben als ze nog hadden bestaan. Prachtig, melancholisch, romantisch, verhalend over hoe de droom zich langzaam ontvouwt, een dagdroom wellicht, het schemergebied tussen bewustzijn en slaaptoestand.

“Boy Blue” laat vervolgens prachtige arrangementen van piano en violen horen, afgewisseld met uptempo elektrische gitaar. De ideale combinatie van klassiek en rock.

“Laredo Tornado” is een nostalgisch nummer over de dagen dat de wereld nog niet bedekt was met plaveisel en betonnen skylines. Een prominente rol voor de synthesizer in dit nummer. Met een dramatische stem van Jeff Lynne om het verlies van ongereptheid te benadrukken. Mooi.

Op “Poor Boy” is een prominte rol weggelegd voor de piano en strijkers. De typische engelachtige backing vocals die later op bijvoorbeeld Out of the Blue prominent aanwezig zijn, lijken hier voor het eerst hun intrede te doen. De afsluiting van het nummer is magistraal, met het orkest dat op volle snelheid naar het einde van kant 1 dendert.

“Mister Kingdom” wordt vaak afgeschilderd als een rip-off van Across the Universe, maar Jeff Lynne heeft de Beatles altijd met respect gequote, zo ook hier. Het nummer is een beetje loom en zwaar geokestreerd, verhaalt verder over wat er in een droom allemaal mogelijk is en wat er aan het eind van de regenboog te vinden is, het beloofde land Eldorado.

“Nobody’s Child” klinkt als een nachtcluboptreden. Zwoel, zwaar, het ELO koortje is ook hier weer te horen en de jongeman droomt dat ie door een wat oudere vrouw wordt verleid.

De titel “Illusions in G Minor” is misleidend, want heeft niks met het klassieke thema te maken, het is een rock ’n roll kraker die Jerry Lee Lewis opgenomen zou kunnen hebben. Het minste nummer van dit album voor mij.

In afsluiter “Eldorado” wordt het album behoorlijk triest, wanhopig en dramatisch afgesloten, met een Jeff Lynne die de 3 tenoren naar de kroon lijkt te willen steken. Een van zijn meest dramatische zangprestaties in zijn hele ELO carriere. Ook symfonisch wordt nog even alles uit de kan gehaald. Aan het eind wordt onze hoofdpersoon wakker uit zijn mooie droom, ervaart de sombere realiteit en zijn onbeduidende rol in het geheel als nog deprimerender dan aan het begin van het album en zoals ik de afsluitende tekstregel interpreteer, verkiest hij de eeuwigheid van de mooie droom in Eldorado boven het aardse bestaan.

"The dreamer, the unwoken fool, high on a hill in Eldorado".

Pfff, 5 sterren

Fedde
Uitstekend verhaal, Tony !
Ik ben het met je eens dat het concept, evenals bij Time, flinterdun is. Jeff Lynne kan beter een sfeer neerzetten dan een doordacht verhaal. En sfeer heeft dit album: zwaar soms, romantisch, donker en sprookjesachtig. Later zou hij een hoop gedonder krijgen over de vermeende backward-messages op dit album. Tot Lynne's wanhoop hoorden sommige 'fundamentalisten' hier duivelse teksten in. Rubbish natuurlijk en later goed weerlegd voor de rechtbank.
Het vioolorkest op dit album is zwaar, op latere album werden die bijdragen een stuk lichtvoetiger.

avatar van Tony
5,0
Dank je!

Op Out of the Blue heeft 'ie een aantal verstopte boodschappen gezet om terug te pesten en hij zou er nog later een heel album aan wijden. Heeft 'm echt behoorlijk dwarsgezeten die valse aantijgingen. Had 'ie ook wel een beetje aan zichzelf te danken; Een man die altijd een zonnebril draagt en nooit iemand in zijn ogen laat kijken, moet wel iets duisters te verbergen hebben.

Zwaarder en donkerder dan dit Eldorado zou het inderdaad niet meer worden met ELO. Misschien ook niet beter, hoewel ik de opvolger en A World Record ook behoorlijk hoog heb zitten.

4,5
Tony schreef:
Dank je!

Op Out of the Blue heeft 'ie een aantal verstopte boodschappen gezet om terug te pesten en hij zou er nog later een heel album aan wijden. Heeft 'm echt behoorlijk dwarsgezeten die valse aantijgingen. Had 'ie ook wel een beetje aan zichzelf te danken; Een man die altijd een zonnebril draagt en nooit iemand in zijn ogen laat kijken, moet wel iets duisters te verbergen hebben.

Zwaarder en donkerder dan dit Eldorado zou het inderdaad niet meer worden met ELO. Misschien ook niet beter, hoewel ik de opvolger en A World Record ook behoorlijk hoog heb zitten.



Hier nog eentje

avatar van bawimeko
5,0
Na Eldorado maakten Lynne en de zijnen erg fijne popmuziek, maar de ''magie'' van ELO zit het toch het meest in dit album; symfonische thema's en het niet schuwen van wat bombastischer momenten. Hoogtepunt; het pompeuze ouverture die als een soort donderbui plaats maakt voor de serene akkoorden van Can't Get It Out Of My Head.

4,5
bawinenko A Worl Record doet echt niet veel onder voor Eldorado

avatar van bawimeko
5,0
Neal Peart schreef:
bawinenko A Worl Record doet echt niet veel onder voor Eldorado

Nee, klopt, maar, zoals ik al zei; het mist de magie! Ik denk dat A New World Record als verzameling liedjes pakkender is, maar ik vind het over the top-aspect van Eldorado juist zo geweldig. Er waren in die tijd meer dan genoeg bands-met-orkest, maar zelden zo meeslepend als ELO....

avatar van henk01
4,5
BAM 4,5*

avatar van bikkel2
4,5
Hier ook nog maar eens een berichtje achter laten.
Blijft een fraai uitgewerkte plaat. Tikje wollig na al die tijd, maar de combi pop/ rock / orchestraal is nog altijd bijzonder.
Natuurlijk opereerde E.L.O niet in het straatje van acts als E.L.P, Genesis of Yes.
Ik zou qua insteek eerder The Moody Blues noemen.
Ook geen band van grote virtuositeit, maar wel met een groot geluid en gevoel voor melodieusheid.
The Beatles ( Lynne's grote voorbeeld) sijpelen ook wat door, maar wat is dit knap gebracht.
Warm, emotioneel en door de orchestraties krijgt het een extra impact.
Geen album die ik regelmatig draai en dat hoeft ook niet, maar het blijft een feest der herkenning.
Een plaat die vrij constant van nivo is.
De albums die volgen blijken wat luchtiger en dan blijkt dat voorman Lynne zijn hand niet om draait voor de heersende trend.

WPE
Ik had het album beter verwacht. Secret Messages, A New World Record, en als absolute hoogtepunt Out of the Blue vind ik stukken beter. Maar...ik heb altijd een zwak gehad voor de prachtige melancholische stem van Jeff...en bijna alle albums en nummers zijn van een constant niveau en bijzonder melodieus.

avatar van LucM
5,0
Secret Messages beter?
Het is een donker en wat minder toegankelijk album dan de opvolgers maar het is een uiterst sterk uitgewerkt thematisch waarin emotie en bombast in de juiste balans staan. Out of the Blue vind ik even sterk en ook een meesterwerk.

avatar van Tony
5,0
Secret Messages wordt niet altijd even hoog aangeslagen. Onterecht wat mij betreft. Nee, niet 'beter' dan Eldorado, dat gaat me ook wat te ver, maar wat mij betreft even perfect passend in het tijdsbeeld van het moment van verschijnen. Wat dat betreft doet SM voor mij dus niet veel onder voor Eldorado.

avatar van adri1982
4,5
Prachtig album! Veel mooier en beter dan hun bekendste album: Out of the Blue, dat 3 jaar later (in '77) verscheen. Eldorado kocht ik al in 2009 of 2010 op LP in een kringloopwinkel, maar toen ik dit album afgelopen weekend (voor 5 Euro) op cd in de Mediamarkt zag liggen, besloot ik om die (samen met Never Mind the Bollocks van The Sex Pistols) ook maar mee te nemen.

Ik heb er helemaal geen spijt van. Het is zo ongeveer van het begin tot het einde mooi. De Overture is al meteen een wonderbaarlijke klassieke opener (Naar Jeff Lynn's zeggen zou dit zijn eerste opname met een Orkest), en gaat magnefique over in Can't get it out of my Head, E.L.O.'s mooiste nummer ooit, wat mij betreft. Ook de Orchestrale knip ervan in de exclusieve Eldorado Instrumental Medley, die op mijn cd-versie staat, is geweldig.
Boy Blue vind ik ook behoorlijk goed, wel wat minder, maar daarna volgt Laredo Tornado, met een heel mooi gitaarsolo erin.

De beste nummers op de B-kant van de LP/ nr 6-10 van de cd vind ik zonder twijfel: Mister Kingdom, waarin het vioolwerk langzaam wordt opgevoerd, alsof het steeds heviger wordt, en natuurlijk de voorlaatste track Eldorado.

Dit album verdient van mij (minstens) een 4,5*.

avatar van teus
4,0
adri1982 schreef:
Prachtig album! Veel mooier en beter dan hun bekendste album: Out of the Blue, dat 3 jaar later (in '77) verscheen.

Dit album verdient van mij (minstens) een 4,5*.


Mee eens
Ben in bezit van al het werk van E.L.O. ,waarvan 2 albums bij mij de 4.5 * halen ,en die kan ik Out of the Blue (nog) net niet geven,heeft wss ook met de totale tijdsduur te maken,dus totaal gehoord meestal kans op wat zwakkere tracks ,zoals ook op Out of the Blue,maar wat zeker ook een knap album is
Eldorado komt in zijn geheel inhoudelijk sterker over,maar wat vind je dan van A New World Record ? ('76) wel weer van ander karakter maar minstens van het zelfde niveau ,als ik een E.L.O bui heb luister ik deze 2 het liefst,waarvan het Eldorado album mss het mooiste meesterwerk van Lynn is
Ben ook met je eens dat Can't Get It Out My Head een van de mooiste E.L.O songs is ,maar wat mij betreft ook Livin' Thing en van geheel andere koek .....de10538 Overture ('71)

avatar van musician
4,0
Zou die orchestrale aanpak, met echte strijkers, een cello etc. tijdgebonden zijn geweest? Zou er nog een rockband bestaan die zo werkt?

Ik herinner me tot de jaren '80 nog een vergelijkbare (aanvankelijke) aanpak door het Alan Parsons Project. Maar net als bij Lynne kwam alles vanaf de jaren '80 uit de elektronisch trukendoos, werd de inbreng sowieso verminderd, de leden van het orkest de wacht aangezet, het geluid anders. Klassieke elementen die tot Out of the Blue werden toegevoegd, verdwenen.

En ik kan mij niet herinneren, dat het stokje werd overgenomen door een andere band. Dat maakt achteraf gezien de sound van Eldorado (de jaren '70 albums van ELO) vrij uniek.

avatar van bikkel2
4,5
Ik denk dat E.L.O ( Jeff Lynne) zeker iets unieks heeft neergezet.
Helemaal nieuw was de opzet niet, want The Moody Blues, Yes, Procol Harum en hardrockers als Deep Purple namen al een plaat op met orkest.
Maar dit is toch anders. Bij E.L.O kwam het structueel terug op de 70's albums.
De leden die strijkers/viool/ cello speelden hoorden gewoon bij de band.
Op dit Elderado geeft het de songs wederom die warme deken, waardoor het iets heel vertrouwd en eigens krijgt.
Symfonische rock/pop is het label wat je hier met gemak kunt op hangen.
Net als The Moodies, waren Lynne en consorten overigens niet van moeilijkdoenerij.
Goed te volgen popmuziek die Beatlesque invloeden met zich mee draagt.
Niet verrassend dat Lynne uiteindelijk bemoeienissen met de 3 nog levende Beatles kreeg.
De naturele aanpak met levensechte strijkers/ cello/ viool, is volgens mij nooit helemaal weggeweest.
In de 80' was het een poosje not done.

avatar van DeWP
4,0
Een prachtig album, in een woord. En tjonge, tjonge...wat een prachtige melancholische stem heeft Jeff toch. Iedere keer weer een genot om naar te luisteren.

4,0
Kor
Soms zit ik zomaar wat in de comentaren te lezen, en soms zoals bij dit album slaat de nostalgie dan toe. Na jaren deze plaat weer eens opgezet, en nu: " I can't het it out of my head"!
Inderdaad heeft deze plaat magie, misschien technisch gezien hebben ze later betere songs gemaakt, maar ik kan me herinneren dat El Dorado er bij mij destijds behoorlijk inhakte. Somber, donker, overweldigend door de bombastische productie. Nu na jaren weer beluisterd, en ik wist natuurlijk wat er kwam, maar toch had ik weer bijna de ervaring van toen, ik voelde me klein en verwonderd. Soms moet je een album een lange tijd laten liggen, en dan zomaar ineens weer n's opzetten. Vooral niet "grijs" draaien. Pareltjes die zo nu en dan uit het doosje mogen.

avatar van gigage
Lynne hoort niet bij de beste zangers ter wereld en klinkt vaak alleen indrukwekkend als er een hoop echo op zijn stem wordt gegooid of zoals later in een overdub modus. Het wordt wat schrijnend als hij zijn John Lennon imitatie doet bij Mister Kingdom. ( tevens het zwakste nummer van het album) . Je zult hem dan als zanger dan ook niet vaak terugzien in de toplijsten. Is dat erg? Nee, niet bepaald maar het valt wel op. Waar hij wel meester in is is in het schrijven van pakkende melodieën en arrangementen. Op dit album is er een mooie afwisseling tussen het melodramatische georchestreerde deel en de rockers. Zo wordt de aandacht van de luisteraar prima vastgehouden. Het koor wat zo nu en dan terugkomt blijf ik wel één van de meest effectieve dramatisch effect toevoeging vinden die E.L.O ooit introduceerde maar had voor mij nog wel een iets prominentere rol mogen spelen (zoals in mr blue sky) En voor je het weet is het plaatje weer voorbij. Knap gemaakt.

avatar van lennert
3,5
Ik durf het gezien de scores bijna niet te zeggen, maar ik vind El Dorado persoonlijk een beetje saai. Can't Get It Out Of My Head kende ik wel en dat vind ik oprecht een heel mooi nummer en voor de rest is het ook nergens slecht. Nee, het is zelfs allemaal best mooi. Maar toch vind ik de productie erg wollig en het algehele sfeertje veel te mellow en weinig afwisselend om echt heel intrigerend te zijn. Laredo Tornado heeft wel een fijne gitaarsound, maar de boogiewoogie/rock n roll van Illusions In G Major vind ik vooral saai. Zeker niet verkeerd, maar voor een van de hoogst scorende platen van deze groep had ik iets meer vuurwerk verwacht.

Voorlopige tussenstand:
1. Electric Light Orchestra II
2. The Electric Light Orchestra
3. El Dorado
4. On the Third Day

avatar van bikkel2
4,5
Dat wollige herken ik ook wel Lennert.
Het is wel echt een plaat van toen.
Mooi is het inderdaad, maar weinig scherpe randjes.
Ik vind het desalnietemin wel een heel stabiele plaat met de orchestraties mooi gearrangeerd.
Niet een album die ik veel luister, maar altijd weer een feest der herkenning als ie op staat.

avatar van RuudC
3,0
Hier sluit ik me weer bij Lennert aan. Eldorado is een weinig spectaculaire plaat. Dat is te wijten aan de productie, maar ook het songmateriaal zelf is wat vlak en saai. Dit album heb ik nu een paar keer gehoord en iedere keer weer gaat het redelijk geruisloos aan me voorbij. Er zijn weinig spannende momenten. Daar waar het interessanter klinkt, blijft de climax alsnog uit. Ik blijf de indruk hebben dat de heren beter kunnen, maar zich inhouden om een groter publiek voor zich te winnen. Het is geen slechte rockopera, maar er had veel meer in gezeten.

1. On The Third Day
2. The Electric Light Orchestra
3. Electric Light Orchestra II
4. Eldorado

avatar van Koos R.
4,5
Wanneer ik aan de term symfonische rock denk, schiet mij altijd heel snel het album Eldorado te binnen. Als er een album is dat heel goed klassieke muziek in de rockmuziek verwerkt, dan is dat Eldorado. Diversen willen het nog wel eens vergeten: dit is niet een album waarin nummers worden gecoverd waarbij populair een orkest is gebruikt. Dit is een album waarin op originele wijze voor nieuwe nummers een compleet orkest 'ter ondersteuning' wordt gebruikt. De verwevenheid van klassieke muziek met de rockmuziek.

Het klinkt zo makkelijk. Gewoon klassieke muziek achter de rockmuziek 'plakken'. Je zult het maar 'in je hoofd' hebben gehad en het vervolgens stapsgewijs daadwerkelijk als muziek tot leven hebben gebracht. Probeer het zelf eens om te ontdekken hoe moelijk dat is.

De overture gaat heel mooi over in Cant' Get it out of my head. Deze ballade vind ik mooi, maar niet top. Het is alsof het nummer een heel klein beetje zeurderig wordt gezongen. Daar staat tegenover dat het een mooi dromerig, bijna sprookjesachtig sfeer lijkt te hebben. Die toon wordt heel goed voortgezet in Boy Blue. Het is alsof ik enthousiast naar een Middeleeuws Kasteel of Middeleeuws dorp wordt teruggeworpen. De boodschapper is weer teruggekeerd en hij heeft iets mooi te vertellen! Laat de hoorns klinken! Dat sfeertje komt heel goed naar voren.

De wat dromerige sfeer trekt zich door het hele album. Op het eind worden we via de rock 'n roll in Illusion in G Major nog even licht wakker geschud. Een uitstekend symfonische rock album.

avatar van Roxy6
4,5
Ook in 1974, toen dit album zijn release beleefde was het een verpletterende ervaring om het te horen.

Dit was het eerste album dat ik van de groep kocht...
Natuurlijk kende ik de oorsprong van de band ( Jeff Lynne > Roy Wood, The Move en Wizzard met de toen verpletterende single See my baby Jive) en het voorafgaande werk van het ELO, welk ik in een later stadium heb aangeschaft.

Maar Eldorado bleek al direct een album te zijn in de buitencategorie!
De ouverture ervaarde ik echt als knettervet, toen ik die voor het eerst hoorde en de grandioze single Can't get you out of my head, was niet uit mijn hoofd te branden. Nog steeds vind ke het een van de allermooiste ELO nummers, prachtig gezongen door Lynne Met zijn markante stem.

Het ''sort of'' concept album kent diverse sferen, van ingetogen tot opzwepend ....en de manier waarop hier de strijkers werden ingezet vormde de opmaat tot de bands beste jaren met A New World Record (de geweldige albumtitel die op twee manieren geïnterpreteerd kan worden) en Out of the Blue als hoogtepunten in de jaren zeventig.

Ik heb het album in het begin op vinyl letterlijk grijsgedraaid en toen ik 10-15 jaar later over was gegaan op cd, ook erg vaak. Het is een album wat toch ieder jaar weer te voorschijn komt. Een echte evergreen dus. (maar eigenlijk geldt dat voor het overgrote deel van het meesterlijke ELO oeuvre).

En natuurlijk extra bonus punten voor de briljante cover, een geweldige foto!

avatar van Marco van Lochem
4,5
In 1970 wilden twee leden van The Move, Jeff Lynne en Roy Wood, een band oprichten, die muziek zou gaan maken dat een combinatie was van pop en rock, vermengt met klassieke invloeden. Ze vonden dat niet bij de succesvolle Engelse band, waarvan Wood al sinds 1965 deel van uitmaakte en die hits scoorde als "I CAN HEAR THE GRASS GROW", "FLOWERS IN THE RAIN" en "BLACKBERRY WAY". Samen met de drummer van The Move, Bev Bevan, richten ze Electric Light Orchestra op.

Eind 1971 verschijnt het titelloze debuutalbum met daarop de single "10538 OVERTURE". De stijl op dit album kun je omschrijven als symfonische rock met orchestrale invloeden. Dat gaat op het tweede album, "E.L.O. II", misschien nog wel een stapje verder. Roy Wood heeft de band inmiddels verlaten en zal Wizzard oprichten. Het geeft Jeff Lynne de mogelijkheid om de band geheel naar zijn hand te zetten. Het orkest is uitgebreid, onder andere toetsenist Richard Tandy is erbij gekomen en nadat ze een hit in begin 1973 scoren met de Chuck Berry cover "ROLL OVER BEETHOVEN", gaan ze aan de slag met het derde album, dat in november 1973 wordt uitgebracht met de toepasselijke titel "ON THE THIRD DAY". De pop invloeden zijn op dit schijfje al meer aanwezig en het is de opmaat naar de eerste E.L.O. klassieker, "ELDORADO".

Met de subtitel "A SYMPHONY BY THE ELECTRIC LIGHT ORCHESTRA" verschijnt "ELDORADO" op 28 september 1974 en laat een gedreven en uiterst creatieve band horen. Met de zevenkoppige band, inclusief twee cellisten en een violist, zoals het hoort bij een orkest, krijg je in 39 minuten tien geweldige songs voorgeschoteld. Overigens verliet bassist Mike de Albuquerque de band tijdens de opnames van het album en zou uiteindelijk vervangen worden door Kelly Groucutt, die ruim acht jaar deel uit zou maken van Electric Light Orchestra.

Maar eerst terug naar dit vierde album. Dat gaat van start met “ELDORADO OVERTURE”, een nummer van ruim twee minuten met een rustige opbouw en als dan het strijkers gedeelte los gaat, krijg je de melodie niet meer uit je hoofd. Het nummer is tevens de inleiding tot van de hoogtepunten uit het oeuvre van E.L.O., de ballad “CAN’T GET IT OUT OF MY HEAD”. Wat een prachtige melodie, schitterend gezongen en de arrangementen, qua instrumentatie en zang, is erg goed. Vier liedjes klokken boven de vijf minuten en “BOY BLUE” is de eerste. Orkestraal intro en als de drums invallen, volgt er een typisch Jeff Lynne nummer. Herkenbaar ritme, zanglijnen en Beatleske arrangementen. Lynne heeft nooit onder stoelen of banken gestoken dat hij een grote Beatles fan is en dat kun je regelmatig in zijn muziek terugvinden. Alle liedjes zijn door Lynne geschreven en dat geldt dus ook voor “LAREDO TORNADO”, een wat zwaarder nummer, mooie hoge zang in de refreinen en een gitaarsolo. Ook in dit nummer zijn de strijkers arrangementen indrukwekkend mooi. “POOR BOY (the greenwood)” is een heerlijke uptempo E.L.O. song. Samenzang, pakkend refrein en binnen drie minuten krijg je alles te horen wat deze band zo interessant maakt.

In “MISTER KINGDOM” gaat het tempo weer iets naar beneden, hoor je de synthesizers duidelijk en zijn de strijkers weer prominent te horen. Het laatste deel is van grote klasse, een beklemmend instrumentaal stuk dat overgaat in “NOBODY’S CHILD”. Geweldig gevonden en op een perfecte wijze uitgevoerd. Ook dit nummer is weer midtempo, iets waar E.L.O. het beste op gedijt. En ook dit nummer gaat weer over in de volgende, het meer in rock & roll stijl gespeelde “ILLUSIONS IN G MAJOR”. Ruim twee en een halve minuut laat de band horen ook deze stijl aan te kunnen, met mooie arrangementen en een lekker ritme en dito gitaarsolo. Het negende nummer van het album is het titelnummer en de tweede van de drie songs met Eldorado in de titel. Een rustig begin, prachtige zanglijnen, de strijkers arrangementen zijn weer van grote kwaliteit en de melodie in boeiend. Er zit een vorm van opbouw in het nummer, waardoor het iets extra’s heeft. Van “ELDORADO” gaat het over in “ELDORADO FINAL” waar het thema van het openingsnummer terug keert en het album een soort concept gevoel geeft.

In 1975 werd dit album opgevolgd door het prachtige “FACE THE MUSIC”, in 1976 gevolgd door de klassieker “A NEW WORLD RECORD” waarna “OUT OF THE BLUE” in 1977 de reeks albums met een echt orkest afsloot. Hierna ging Lynne verder met alleen drummer Bevan, toetsenist Tandy en bassist Groucutt en ging met “DISCOVERY” de meer disco kant op. “TIME” uit 1981 is voor mij een persoonlijk favoriet, doordat het album afwijkt van hetgeen daarvoor verschenen is. Tegenwoordig mag Jeff Lynne de naam Electric Light Orchestra niet gebruiken, vanwege een rechten kwestie, die hij uit heeft gevochten met Bevan. Met dit album, alles wat daarna verschenen is en wat hij momenteel doet met zijn Jeff Lynne’s E.L.O. is er maar één die de naam zou mogen gebruiken en dat is Lynne. Het grote succes begon in 1974 en eigenlijk is hij nog steeds razend populair, getuige de uitverkochte tournees die er zijn geweest. Dat begon dus met “ELDORADO”, een briljantje in het rijke oeuvre van Electric Light Orchestra.

avatar van BoyOnHeavenHill
5,0
ZeDit was de eerste plaat die ik indertijd van ELO kocht, en zeker niet de laatste: op een gegeven moment stonden er tien elpees van hen in de kast, maar Out of the blue en een heel middelmatig (en kort) concert in Ahoy' deden me al fronsen, en na Discovery hield ik het voor gezien. Eldorado is één van hun platen die al die jaren bij mij in de collectie is gebleven, niet alleen omdat je toch altijd een warm plekje in je hart blijft houden voor die ene plaat waarmee je een groep hebt leren kennen, maar ook en vooral omdat het een perfecte popplaat is die in de loop der jaren eigenlijk alleen maar beter lijkt te zijn geworden. Het geluid van de voorgaande studioplaten vond ik altijd enigszins "houterig" (ik kan er even geen beter woord voor verzinnen), en vanaf Turn to stone werd het voor mij te gelikt, maar bij Eldorado is het geluid precies goed en vol genoeg.
        Bovendien is dit één van de weinige platen waarbij ik het gevoel heb dat de orkestrale arrangementen echt een organisch onderdeel van de nummers en de totaalsound uitmaken in plaats van er achteraf aan te zijn toegevoegd. Op 11-1-2018 noemt bikkel2 al voorgangers als de Moody Blues, Procol Harum en Deep Purple (en, voeg ik daar aan toe, The Nice met Five bridges, 1970), en in latere jaren had je altijd wel artiesten die hun nummers nu eens niet met een band wilden uitvoeren maar zich door een orkest lieten begeleiden (Echo & the Bunnymen, Lloyd Cole), maar zo vanzelfsprekend in de muziek geïntegreerd klonk een orkest (en koor) voor mijn gevoel toch maar zelden. Het resultaat is een (niet wollige maar) warme totaalsound die ook perfect past bij de diverse historische en mythologische personages en situaties die in de teksten voorbijkomen (en bij de hoes, een "still" uit de verfilming van The wizard of Oz uit 1939).
        En natuurlijk, last but certainly not least, heeft Lynne hier een verzameling killer-melodieën bij elkaar geschreven – 's mans gevoel voor oorwurmen is toch wel een ijzersterke troef. Het enige mindere nummer vind ik Boy Blue, waarvan de eerste anderhalve minuut zeer afiwsselend en rijk is maar dat daarna verzinkt in een saaie melodie en een heel vervelende en veel te vaak herhaalde refreinregel ("Hey, Boy Blue is back..."). Gelukkig loopt dat direct over in één van de hoogtepunten van het album, het epische Laredo tornado. Wat ik als het andere hoogtepunt moet aanvinken weet ik eigenlijk niet precies, want Can't get it out of my head is en blijft een meesterwerk, maar de eenzaamheid en de bijna ondraaglijke melancholie van de laatste 45 seconden van Eldorado ("Sitting here on top of everywhere / What do I care?") is toch ook vrij onontkoombaar – uiteindelijk ben ikzelf toch ook wel een beetje een unwoken fool.

Gast
geplaatst: vandaag om 15:39 uur

geplaatst: vandaag om 15:39 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.