menu

Hier kun je zien welke berichten Aproxis als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Frost* - Day and Age (2021)

4,5
pffff staat al bijna hele dag op repeat. Wat is dit opeens ingeslagen als een bom. Mooi gevarieerd album en zelfs het laatste nummer, dat ik eerder nog wat vervelend vond, ligt inmiddels goed in het gehoor. Ik hoor er echt van alles in. Sommige nummers hebben een vleugje van Peter Gabriel, maar het blijft overal zijn eigen sound houden. Nergens wordt het echt progressief geneuzel om het geneuzel en toch is het album een van de progressievere acts van de afgelopen jaren. De popinvloeden lopen ook niet achter en lopen eerder voor op wat we tegenwoordig veel horen. Ik ben om, halfje erbij en wie weet nog meer in de toekomst.

King Crimson - In the Court of the Crimson King (1969)

Alternatieve titel: An Observation by King Crimson

4,0
Het begon eigenlijk allemaal op de middelbare school voor mij. Zonder bewust te zijn van de vele meesterwerken die op de zolder lagen, de platen van mijn vader. Ik had er in eerste instantie een ander doel voor, en wel mijn muur ermee bekleden. Ik had dat ergens gezien en vond dat er mooi uitzien. Zodoende mijn vader gevraagd of ik zijn platen daarvoor mocht gebruiken, het mocht. En daar hingen er dan een stuk of 12 aan mijn muur. Met van dat soort Kukident, maar dan voor posters. Ik was verbaast hoe goed ze nog bleven hangen. Tussen die 12 platen hing ook deze, hoe kon hij ook ontbreken met zo'n weergaloze cover.

Ik was die tijd nog niet echt bezig met het ontwikkelen van mijn muzikale smaak. Ik luisterde nog naar punk en was meer met het hele opstandige bezig. Pas op mijn 16e kwam er verandering in. Ik kwam via school notabene bij een workshop gitaar spelen terecht, ik vond het zo leuk dat ik daar toen mee begonnen ben. Je gaat je vanaf dat moment meer orienteren in de muziek wereld en gaat je eigen smaak ontwikkelen. Al heel snel kwam ik erachter dat mijn smaak eigenlijk helemaal niet zo simpel was. Ik kon me bijvoorbeeld heel erg vinden in het eerste album van pink floyd. De jaren 60, was ik toen maar geboren besefte ik me.

Zodoende kwamen de platen van mijn vader weer goed van pas. Alleen hadden we geen platenspeler meer. Meeste platen waren niet op cd te bemachtigen die tijd, of ja, je kon ze bestellen maar dan kon het zo zijn dat het een domper was. Ik kocht een platenspeler, met een kleine investering had ik opeens een heel grote collectie aan platen. Bijna alles wat er tussen zat kon ik wel waarderen of vond ik zelfs enorm goed. King Crimson hing nog aan mijn muur dus was ik in eerste instantie vergeten. Maar wat was dat opeens een kers op de taart toen ik daar op het eind mee in aanraking kwam.

Het eerste nummer, zoals hier al vaker gezegd werd, is eigenlijk het enige rock nummer. En wat voor één! 21st Century Shizoid man, wat een verschikkelijk goede gitaar riff. Alles klopt ook aan het nummer. De versnellingen voelen goed. De drummer is waanzinnig, geen enkele drumroffel is hetzelfde. Het nummer is spannend qua opzet en er gebeurd van alles.

I talk to the wind is dan opeens heerlijk rustig, als een stilte in een hevige storm. Je vaart lekker mee op de zwevende geluiden. Is dit nog steeds King Crimson waar ik naar luister? Zeker na het chaotische eind van het nummer daarvoor.

Dan voor mij een van de fijnste nummers ooit. Wat een geweldige opbouw in dit nummer. En ook is het nummer met een geweldige emotie gebracht. Epitaph, Een pareltje dit.

Moonchild is eigenlijk 3 nummers in een. Als je je ogen sluit dan kun je je er een hele reis bij voorstellen. En dat is dan ook zo lekker aan het nummer. Het stuurt je niet per se ergens heen, iedereen kan iets anders inbeelden.

Het laatste nummer, genoemd naar de titel van het album is voor mij een verlengstuk van het gevoel dat ik krijg bij Epitaph. Wederom een geweldige opbouw. Geweldige harmony met die stemmen die je in de climax van het nummer hoor. Drumroffels die je nog nooit gehoord hebt. Het orgeltje dat je in het nummer hoort maakt het dan weer heel speels, een fractie later klinkt het weer heel somber.

Het is voor lastig om een favoriet nummer te kiezen op het album. Ik kan ook geen nummer los luisteren. Het is voor mij elke keer een zitting van het begin tot het eind en wens dan ook niet gestoord te worden tijdens mijn luisterbeurt.

Voor mij 5* met een gouden randje. Ik hoop dat ik van jullie nog meer suggesties kan ontvangen van bands die dit evenaren. Ik ken ze niet.

New Trolls - Concerto Grosso Per I New Trolls (1971)

3,5
Geweldig album. Waan je in een mix van Moody Blues, Jimi Hendrix, deep purple en Jethro Tull. Dat bij elkaar dan heb je ongeveer dit album. Met het 4e nummer werkelijk een ode aan Jimi, een stuk van hemzelf. De nummers met het orkest erbij zijn wat mij betreft wel het mooist. Net geen 5 sterren dit album door wisselende opname kwaliteit op het album, maar ik doe het lekker toch. Als je iets erg mooi vindt, moet je het altijd naar boven afronden.