King Crimson - In the Court of the Crimson King (1969)

Ik hoor dat scherpe randje hier ook niet, voor mij kabbelt het maar een beetje naar het einde toe... opener en hoes zijn geweldig, afsluiter had voor mij de helft korter gemogen, is voor de rest wel een mooie song... maar hoeveel beter bevalt mij 3 luik Larks Starless en Red.... daar vind ik King Crimson toch wel een stel geweldenaren....

Deze muziek heeft buiten de opener inderdaad geen scherp randje. Dat zou ook helemaal niet bij de unieke sfeer passen. 'I Talk to the Wind' met overdrive? No way!

Eveningguard had het volgens mij over de band, het hele oeuvre dus, en hoewel hij zijn opmerking bij dit album plaatste heeft hij het volgens mij niet alleen over In The Court. Mijn reactie is ook van toepassing op de band en niet alleen op In The Court.

Ik heb 'm al een tijdje niet gehoord, luister veel vaker naar opvolger In The Wake Of Poseidon, dus ik zal 'm binnenkort weer eens draaien met "voortkabbelen" en "geen scherp randje" in mijn achterhoofd. Ik kan me echt niet voorstellen dat deze kwalificaties van toepassing zijn op In The Court.

Nee ik ook niet zo. Op Moonchild wellicht, maar op Epitaph toch zeker niet. Die tekst alleen al gaat door merg en been. En Greg Lake zong nimmer met zoveel overgave als daar.

Afgezien van het openingsnummer is het mij ook wat te gezapig en dus geen rockalbum (in theorie wel). Moonchild is een afwisseling, maar wat mij betreft een heel vervelende , anderen kunnen dit misschien/waarschijnlijk wel pruimen. De opener vind ik het beste nog , nummers 3 en 5 zijn oké maar mij wat te lang in hun soort (wat Freakey ook zegt). Wel een gezichtsbepalend album uit die tijd.

De schoonheid van I Talk to the Wind komt pas goed naar voren als je je concentreert op de bijdrage van McDonald en de rest even laat voor wat het is. Hij speelt best lange, ingewikkelde passages - gemixt met mellotron. Ik ben er pas op gaan letten na het lezen van het boek van Sid Smith. Sindsdien heb ik dat nummer helemaal omarmt. Later ook nog demo versies (eentje met zangeres!!) gehoord, samen met Epitaph mijn twee favoriete nummers.

Nog even over dat voortkabbelen, heb 'm net weer eens geluisterd namelijk.... Ik kan alleen Moonchild betrappen op voortkabbelen, die 12 minuten duren inderdaad best lang. De overige nummers, inclusief I Talk To The Wind (zou Air hiernaar geluisterd hebben ten tijde van hun debuut?), zijn dan wel niet geweldig uptempo, maar van voortkabbelen is wat mij betreft echt geen sprake. Epitaph en The Court of the Crimson King zijn toch ekker zwaar aangezette nummers met veel mellotron. Dan kun je alles wat geen speed- of trashmetal is wel voortkabbelende muziek noemen.

Zo, nou snel In The Wake of Poseidon in de speler...

Vind King Crimson vooral wat steviger en wat meer Body hebben dat de gemiddelde progband. Van voortkabbelen is wat mij betreft niet echt sprake.

Deze klassieker bevalt me sterk. Het 'gepiel' in Moonchild duurt me iets te lang, maar in het geheel gaat het nummer wel. Voor de rest zeer consistent en Epitaph is mijn favoriet.

Uit de LP-hoes concludeer ik overigens dat ik de cover écht niet moet.

Ik vind het anders een meesterwerk die heel uitnodigend is om de plaat te beluisteren. Ik heb al mooie hoezen gezien, maar zelden zulk meesterwerk. Komt er überhaupt iets in de beurt?

Tja, smaak enzo.

Deze staat al een paar maanden op mijn bureaublad te prijken;
Helker

Nog twee favorieten;
To the Metal!
Angra - Aqua

...en vele anderen!

Ik mag hopen van niet......

Ik vind dit zelf ook een prachtige hoesfoto. Sowieso zijn de hoezen bij KC vaak goed verzorgd.

Tsja, smaken en zo, maar vind je dit serieus mooi ? Ik ken de andere hoezen van ze niet, zal ik eens bekijken. Overigens, als visualisatie van de openingstitel kan ik me er iets bij voorstellen.

Gave hoes dit, maar die van In The Wake of Poseidon is nog mooier, net als de muziek op dat album net iets mooier is...

Wat mij betreft is dit toch wel één van de beste hoezen die ik ken. Prachtige afbeelding en past ook perfect bij de muziek op het album. De hoes heeft mij overigens verleid de muziek te luisteren.

Net zoals de hoes is dit album gewoon beter, dus laat je niks wijs maken

Ik zou zeggen nog slechter......maar goed , over smaal valt te twisten . Ik vind dit één van de vreselijkste hoezen van markante albums uit de rockgeschiedenis, maar gelukkig is de muziek wel beter.

Ik ben trouwens benieuwd naar dat ene 'strafpunt' van Orbit voor dit album; ik zou gokken voor Moonchild, gezien zijn afkeer van 'gepiel'.

Hm bij Orbit zou ik juist een serretje verwachten bij Moonchild en een kruisje bij I Talk to the Wind.

Zou ook kunnen (of half om half).

Vanwaar jouw 3 sterren, Rudi ?

Tja ik vind Epitaph en Talk to the wind toch wat te zoet sappig.
De eerste en de laatste zijn erg sterk.

Daarnaast vind ik Wetton's stem nog al vlak, ook bij bv UK

King Crimson moet ik echt voor in de stemming zijn, maar dan krijg je ook iets.

Deze hoes vind ik ook niet echt geweldig, hetzelfde heb ik met de hoes van Red, vind ik ook maar niets.

Discipline vind ik 1 van hun mooiste hoezen.

Moonchild vind ik ook een minder nummer, het eerste en het laatste nummer zijn de 2 toppers op dit album.

Ik vind het een geniale hoes; direct herkenbaar en visueel fraai!

Als je dit 'één van de vreselijkste hoezen van markante albums uit de rockgeschiedenis' vindt, dan ben ik echt eens benieuwd wat je dan wel mooi vindt.

Hij is in ieder geval geen KNO arts

Kan ik niet aan beginnen;teveel om op te noemen.

Het is toch echt Greg Lake die zingt op dit album. Wetton zat hier nog niet bij de band.

De versie met de zangeres heb ik ook het staat op de plaat.
Dit nummer staat op de verzamelaar: Young persons guide...- Judy Dyble (Fairport Convention) zingt dit nummer.

Het begon eigenlijk allemaal op de middelbare school voor mij. Zonder bewust te zijn van de vele meesterwerken die op de zolder lagen, de platen van mijn vader. Ik had er in eerste instantie een ander doel voor, en wel mijn muur ermee bekleden. Ik had dat ergens gezien en vond dat er mooi uitzien. Zodoende mijn vader gevraagd of ik zijn platen daarvoor mocht gebruiken, het mocht. En daar hingen er dan een stuk of 12 aan mijn muur. Met van dat soort Kukident, maar dan voor posters. Ik was verbaast hoe goed ze nog bleven hangen. Tussen die 12 platen hing ook deze, hoe kon hij ook ontbreken met zo'n weergaloze cover.

Ik was die tijd nog niet echt bezig met het ontwikkelen van mijn muzikale smaak. Ik luisterde nog naar punk en was meer met het hele opstandige bezig. Pas op mijn 16e kwam er verandering in. Ik kwam via school notabene bij een workshop gitaar spelen terecht, ik vond het zo leuk dat ik daar toen mee begonnen ben. Je gaat je vanaf dat moment meer orienteren in de muziek wereld en gaat je eigen smaak ontwikkelen. Al heel snel kwam ik erachter dat mijn smaak eigenlijk helemaal niet zo simpel was. Ik kon me bijvoorbeeld heel erg vinden in het eerste album van pink floyd. De jaren 60, was ik toen maar geboren besefte ik me.

Zodoende kwamen de platen van mijn vader weer goed van pas. Alleen hadden we geen platenspeler meer. Meeste platen waren niet op cd te bemachtigen die tijd, of ja, je kon ze bestellen maar dan kon het zo zijn dat het een domper was. Ik kocht een platenspeler, met een kleine investering had ik opeens een heel grote collectie aan platen. Bijna alles wat er tussen zat kon ik wel waarderen of vond ik zelfs enorm goed. King Crimson hing nog aan mijn muur dus was ik in eerste instantie vergeten. Maar wat was dat opeens een kers op de taart toen ik daar op het eind mee in aanraking kwam.

Het eerste nummer, zoals hier al vaker gezegd werd, is eigenlijk het enige rock nummer. En wat voor één! 21st Century Shizoid man, wat een verschikkelijk goede gitaar riff. Alles klopt ook aan het nummer. De versnellingen voelen goed. De drummer is waanzinnig, geen enkele drumroffel is hetzelfde. Het nummer is spannend qua opzet en er gebeurd van alles.

I talk to the wind is dan opeens heerlijk rustig, als een stilte in een hevige storm. Je vaart lekker mee op de zwevende geluiden. Is dit nog steeds King Crimson waar ik naar luister? Zeker na het chaotische eind van het nummer daarvoor.

Dan voor mij een van de fijnste nummers ooit. Wat een geweldige opbouw in dit nummer. En ook is het nummer met een geweldige emotie gebracht. Epitaph, Een pareltje dit.

Moonchild is eigenlijk 3 nummers in een. Als je je ogen sluit dan kun je je er een hele reis bij voorstellen. En dat is dan ook zo lekker aan het nummer. Het stuurt je niet per se ergens heen, iedereen kan iets anders inbeelden.

Het laatste nummer, genoemd naar de titel van het album is voor mij een verlengstuk van het gevoel dat ik krijg bij Epitaph. Wederom een geweldige opbouw. Geweldige harmony met die stemmen die je in de climax van het nummer hoor. Drumroffels die je nog nooit gehoord hebt. Het orgeltje dat je in het nummer hoort maakt het dan weer heel speels, een fractie later klinkt het weer heel somber.

Het is voor lastig om een favoriet nummer te kiezen op het album. Ik kan ook geen nummer los luisteren. Het is voor mij elke keer een zitting van het begin tot het eind en wens dan ook niet gestoord te worden tijdens mijn luisterbeurt.

Voor mij 5* met een gouden randje. Ik hoop dat ik van jullie nog meer suggesties kan ontvangen van bands die dit evenaren. Ik ken ze niet.