menu

King Crimson - In the Court of the Crimson King (1969)

Alternatieve titel: An Observation by King Crimson

mijn stem
4,16 (854)
854 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Island

  1. 21st Century Schizoid Man (7:24)
  2. I Talk to the Wind (6:00)
  3. Epitaph (8:52)
  4. Moonchild (12:15)
  5. The Court of the Crimson King (9:20)
  6. Moonchild [Full Version] * (12:13)
  7. I Talk to the Wind [Duo Version] * (4:54)
  8. I Talk to the Wind [Alternate Mix] * (6:34)
  9. Epitaph (Backing Track) * (9:02)
  10. Wind Session * (4:28)
toon 5 bonustracks
totale tijdsduur: 43:51 (1:21:02)
zoeken in:
avatar van dumb_helicopter
4,0
Eén van de betere progalbums die ik al gehoord heb. Soms zitten er nog wat typische progfoutjes zoals het doelloos uitwijden in Moonchild. Maar daarnaast weet het ook te beklijven, je te raken en mee te nemen. Vooral Epitaph is van begin tot eind zeer sterk.

avatar van i.Ron S.
5,0
dumb_helicopter schreef:
Soms zitten er nog wat typische progfoutjes zoals het doelloos uitwijden in Moonchild.

Veel progrockgroepen van die tijd gaan veel verder in dit soort dingen dan King Crimson.
En ook vind ik dit stuk eerder free jazz dan progrock.
En is het fout? Het zal zeker weloverwogen zijn destijds met al die muzikale genialiteit binnen die groep.
Ik hoor zelf ook liever de korte versie gebruikt in bvb. de film "Buffalo 66" van Vincent Gallo.
Maar als ik dit op LP draai laat ik het doen en is het wel een heel mooie intro van het laatste nummer.

avatar van Tonio
5,0
Stel dat je een progrockliefhebber bent en deze plaat werd niet in 1969, maar in 2020 uitgebracht. Zou het dan nog zoveel indruk maken, zou het dan nog zo vernieuwend zijn?

Ik denk van wel! Na 50 jaar nog altijd een onovertroffen meesterwerk.

avatar van Mssr Renard
4,5
Liever uitweiden dan geen lef hebben en een nummer uitfaden.

Ik wou dat bands van nu wat vaker weer lef toonden. Gelukkig zijn die bands er wel, maar niemand kent ze, want uitwijden is fout, en popliedjes van 3 minuten de norm!

avatar van heartofsoul
4,0
Mssr Renard schreef:
Liever uitwijden dan geen lef hebben en een nummer uitfaden.

Ik wou dat bands van nu wat vaker weer lef toonden. Gelukkig zijn die bands er wel, maar niemand kent ze, want uitwijden is fout, en popliedjes van 3 minuten de norm!


Interessante discussie. Het goede woord is (hier) echter uitweiden.

Uitweiden of uitwijden? Wat is het verschil? | Mevrouw Alfabet - mevrouwalfabet.nl

avatar van Mssr Renard
4,5
heartofsoul schreef:
(quote)


Interessante discussie. Het goede woord is (hier) echter uitweiden.

Uitweiden of uitwijden? Wat is het verschil? | Mevrouw Alfabet - mevrouwalfabet.nl


Gelukkig heb ik dit mogen aanpassen, maar ik weet niet of mevr. Alfabet gelijk heeft. Ik hen namelijk geleerd dat beide mag. Gelukkig zitten we trouwens niet op Taalmeter hier.

avatar van heartofsoul
4,0
Mssr Renard
Je hebt gelijk, dit is een muzieksite, maar taalgebruik is (uiteraard) niet onbelangrijk als je je gezichtspunt wil toelichten. Ik constateer echter, en niet alleen op MuMe, een grote slordigheid in dat taalgebruik. Sommige berichten (niet die van jou, haast ik me te benadrukken) zijn daardoor bijna onleesbaar.
Ik geloof je als je denkt dat zowel uitweiden als uitwijden in dit bericht is toegestaan, maar ik twijfel wel of het klopt.
Dit lijkt mij een goede bron: uitwijden / uitweiden | Genootschap Onze Taal | Onze Taal - onzetaal.nl

Wat het muzikale aspect van je opmerking betreft: muzikale uitweidingen kunnen natuurlijk verrukkelijk zijn, als de spanning maar niet verloren gaat. John Coltrane die minutenlang soleert bijvoorbeeld, of zo'n prachtige symfonie van Schubert met al die herhalingen. Een beknopt liedje, waarin in 2 of 3 minuten de muzikale boodschap wordt afgeleverd, mag ik echter ook zeer graag horen.

avatar van Mssr Renard
4,5
Daar ben ik het helemaal mee eens.

Een band als Queen grossierde bijvoorbeeld in korte, krachte songs. Heerlijk. Maar Thick as a Brick van 45 minuten is mij nog te kort. Er is voor mij geen gouden regel voor wat wel kan en wat niet kan. Dus ik zou nooit zeggen dat het fout is om een nummer lang uit te rekken.

Dat gezegd hebbende, is het natuurlijk wel een valkuil van jewelste. Ik ken zat jambands die verzanden in te lange jams en de luisteraar afhaakt of progbands die lange nummers niet boeiend kunnen houden.

En volgens mij is dat wat menig criticus vindt van Moonchild: het is over de gehele lengte niet altijd even spannend. Ik vind het persoonlijk niet erg, het is muzikale historie. Als King Crimson geen Moonchild had geschreven, had een ander het wel gedaan.

Ik persoonlijk juich de experimenten juist toe en zo zie ik symfoplaten uit die tijd ook een beetje. De korte, krachtige songs komen vanzelf wel richting de jaren 80 en 90. Dus ik ben blij dat er voor lange songs die wat doelloos lijken, toch nog teruggegrepen kan worden op die gouden tijden van de symfonische rock.

Het is zo een beetje als zeggen: jammer dat Pollock de fout maakte om zo expressief te schilderen. Misschien was het beter geweest als hij realistische landschappen had gemaakt.

avatar van overmars89
4,0
Oh man! De eerste keer dat ik in mijn leven een Prog Rock album heb opgezet en ik moet zeggen hier staan wel wat epische stukjes muziek op. Dat minimale gefreak wat je op zekere momenten hoort zijn niet echt aan mij besteed. Al mag ik niet ontkennen dit een stukje kwaliteit in onze muziekgeschiedenis is.

avatar van TornadoEF5
3,0
Eigenlijk best goed met momenten, maar de sfeer en samenhang wordt verpest door een draak van een nummer. Ook de andere nummers hebben stuk voor stuk vervelende momenten. Jammer, maar dan moet je streng zijn.

avatar van Jezla
5,0
dumb_helicopter schreef:
Eén van de betere progalbums die ik al gehoord heb. Soms zitten er nog wat typische progfoutjes zoals het doelloos uitwijden in Moonchild. Maar daarnaast weet het ook te beklijven, je te raken en mee te nemen. Vooral Epitaph is van begin tot eind zeer sterk.

Maar je kan niet ontkennen dat het uitwijden in Moonchild het des te beter maakt als de eerste noten van 'In the Court of the Crimson King' dan naar voren komen. Naar mijn mening dus toch zeker niet helemaal doelloos.

avatar van Droombolus
4,5
geplaatst:
Jezla schreef:
Maar je kan niet ontkennen dat het uitwijden in Moonchild het des te beter maakt als de eerste noten van 'In the Court of the Crimson King' dan naar voren komen. Naar mijn mening dus toch zeker niet helemaal doelloos.


De tranen van gevoel en dankbaarheid lopen spontaan over mijn wangen bij die eerste noten. Het gaat zelfs zo ver dat toen het nummer een keer in een film voorbij kwam ik ook spontaan volschoot !

avatar van jorro
4,5
geplaatst:
Vroeger veelvuldig gehoord want de zus van een vriend had dit album, Wij hebben het ook veel gedraaid op onze eerste platenspeler. Helaas is die vriend net overleden. Dan is het erg troostrijk om dit album weer te draaien. Voor mij is Epitaph het prijsnummer op het album, gevolgd door The Court of the Crimson King en Moonchild.
Met de Led Zeppelin I en II albums het beste uit 1969. Het staat op 8 in de Greatest Albums van dat jaar en zelfs op een tweede plaats in Best ever Albums.
4,5*

avatar van BoyOnHeavenHill
5,0
geplaatst:
Ik vind die discussie over wat nou de eerste “echte” progrock/symfo-plaat is best interessant, want hoewel we er nooit uit zullen komen is het wel een mooie aanleiding om te wroeten in de heksenketel van de beginjaren van de “progressieve” muziek. Maar belangrijker dan het al dan niet toekennen van dat epithet aan dit album, en nog veel indrukwekkender dan die eventuele eretitel, lijkt mij het feit dat In the court of the Crimson King al vanaf (bijna) de eerste noot zo volwassen klinkt, zo gefocust, alsof er hier een band bezig is die precies weet wat ze wil en die niet alleen nieuwe wegwijzers neerzet maar meteen ook maar een paar nieuwe wegen aanlegt (en dat dan op zodanige wijze dat elke navolger zich op het hoofd zal krabben hoe dit in godsnaam te verbeteren). Gitaar, mellotron, fluit en sax nemen om de beurt de hoofdrol op zich, er zit enorme variatie zowel in elk nummer als tussen de nummers onderling, diverse momenten rekken de muzikale grenzen op terwijl de speldiscipline toch steeds aanwezig blijft, en naast de gekte van bijvoorbeeld het openingsnummer durft de band in I talk to the wind ook ongegeneerd romantisch te zijn zonder de dwangmatige neiging om daar dan ook meteen een rare maatwisseling of een atonale solo in te gooien om die romantische insteek te ondergraven. En natuurlijk zijn die laatste tien minuten van Moonchild er een stuk of acht te veel, maar ach, de overige 33 minuten muziek zijn zó briljant dat ik die misser graag door de vingers zie. (Op de allereerste KC-compilatie op CD The compact King Crimson (1987) is Moonchild het enige nummer van In the court dat samensteller Fripp níét heeft opgenomen.) En dan heb ik het nog niet eens gehad over de intrigerende teksten en de uitstekende zang... Een halve eeuw later is dit nog steeds een opzienbarende plaat – wat hij aan impact qua vernieuwing misschien heeft ingeleverd heeft hij wat mij betreft aan onbetwistbare kwaliteit nog altijd behouden.

Gast
geplaatst: vandaag om 03:58 uur

geplaatst: vandaag om 03:58 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.