Leuke ideeën, lekker op het eerste gehoor, maar: te lang en gaandeweg slaapverwekkend.
De oorzaak: geen progressie in songs die compleet zijn platgeproduceerd.
Ik heb het idee dat ik niet veel mis als ik skipsgewijs (tien seconden luisteren, half minuutje overslaan, tien seconden luisteren) door het album ga.

Borderline, Lost in Yesterday en Breathe Deeper zijn fijne liedjes, maar houden niet mijn aandacht over de hele lengte vast.

Oplossing: Geef de liedjes wat meer ademruimte en maak er radio-edits van, dan wordt het echt een lekker popplaatje.

Edit: The Less I Know The Better komt nu voorbij op de Spotify. Daar zit nou wél die dynamiek in die ik op The Slow Rush niet tegenkom.

Het lukt zo gemiddeld één album per jaar me bij de lurven te pakken en me te betoveren. Dit jaar is dat deze schijf. Origineel wellicht niet, maar warmer en sfeervoller heb ik een plaat misschien wel nooit eerder gehoord. Werkelijk elk liedje is een pareltje dat een grote glimlach op m'n gezicht doet verschijnen. Hoogtepunten te over.

OOR heeft derhalve zowaar groot gelijk.