menu

Tame Impala - The Slow Rush (2020)

mijn stem
3,39 (291)
291 stemmen

Australiƫ
Electronic / Pop
Label: Interscope

  1. One More Year (5:22)
  2. Instant Destiny (3:13)
  3. Borderline (4:34)
  4. Posthumous Forgiveness (6:06)
  5. Breathe Deeper (6:12)
  6. Tomorrow's Dust (5:26)
  7. On Track (5:01)
  8. Lost in Yesterday (4:09)
  9. Is It True (3:58)
  10. It Might Be Time (4:33)
  11. Glimmer (2:08)
  12. One More Hour (7:13)
totale tijdsduur: 57:55
zoeken in:
avatar van AOVV
3,0
geplaatst:
Deze plaat staat bol van de goeie melodieën, maar wordt nergens echt geweldig of meeslepend. De plaat is ook wat langdradig, eerlijk gezegd; tien songs en drie kwartier had beter verteerbaar geweest voor mij. Ik ben meer fan van de oude Tame Impala, hoewel ik niet kan beweren dat dit dan weer slecht klinkt. Het luistert wel lekker weg, in ieder geval, maar doet me verder weinig.

3 sterren

4,5
geplaatst:
Tja, de hype is alvast gaan liggen eh. Aan de stemmen te zien. Dezer dagen lopen The Strokes met de aandacht weg.

3,5
geplaatst:
Singles zijn fijn. Posthumous Forgiveness en Is It True hadden halverwege hadden halverwege afgekapt mogen worden, dan had je twee pakkende toptracks gehad, nu gaan ze als een nachtkaars uit. De rest: mwehhhhh.

avatar van KJvelo01
4,0
geplaatst:
Deze plaat is ondertussen een maand of drie uit en ik draai hem nog steeds. Eigenlijk begin ik hem steeds lekkerder te vinden. Ik heb nu ook de vinyl versie en die is erg fijn.

avatar van nico1616
3,5
geplaatst:
Aanvankelijk was ik heel enthousiast maar zoals bij Currents zal ik deze plaat nog weinig opzetten. Het is allemaal best goed maar inderdaad weinig verrassend.
Lonerism en Innerspeaker draai ik nog regelmatig en voorlopig bereikten ze met die twee platen hun piek.

avatar van iHateDolphins
3,0
nico1616 schreef:
Aanvankelijk was ik heel enthousiast maar zoals bij Currents zal ik deze plaat nog weinig opzetten. Het is allemaal best goed maar inderdaad weinig verrassend.
Lonerism en Innerspeaker draai ik nog regelmatig en voorlopig bereikten ze met die twee platen hun piek.


Ik heb dit ook. Behalve voor die verdomde Let it happen, daarvoor zet ik currents nog wel eens op. Let it happen moet toch wel zo een beetje het beste nummer van de afgelopen 10 jaar zijn?

Ook een aantal nummers op dit album is gewoon heel aardig, maar over de hele linie is het album niet goed genoeg om naar terug te grijpen. Zonde. Ook lonerism en innerspeaker spreken mij meer aan.

avatar van deric raven
3,5
Tame Impala wist iedereen van de wijs te brengen toen ze na het goed ontvangen Lonerism hun psychedelische gitaarsound vervingen door een elektronisch gerichte aanpak. Al was die omschakeling reëel gezien niet eens zo gigantisch groot. De nadruk ligt nog steeds op het hallucinerende effect, alleen is de instrumentatie op Currents totaal veranderd.

De benadering is een stuk toegankelijker, en dat er een hitsingle in de geestverruimende lucht hing was overduidelijk. Die cultklassieker werd geschreven met Let It Happen, welke niet terug te vinden is in de commerciële lijstjes, maar wel door het alternatieve publiek de terechte waardering krijgt.

Voordat je het weet ben je alweer zo’n kleine vijf jaar verder als daar opeens het catchy clubdier Lost in Yesterday verschijnt. Met de heerlijke hoge zang van Kevin Parker en de funky elektronische beats passen ze perfect in die eighties revival die op dit moment heerst. Feitelijk is de aanpassing veel minder groot, maar na de stilte vergeet men al snel dat ze een aantal jaar geleden al verantwoordelijk waren voor dit geluid. Alleen toen was het een stuk vernieuwender, terwijl het nu voornamelijk mainstream is geworden.

Hierdoor wordt er veel verwacht van het nieuwe werk. Er is zelfs een driedeling waarneembaar bij de luisteraars. De die hards die stiekem hopen op de sixties druggy gitaarklanken van het debuut, de hedendaagse ravers die geheel los willen gaan op de meer dansbare Currents periode, en de net verworven luisteraars die vooral nieuwsgierig zijn geworden naar de band achter het lekker groovende Lost in Yesterday. Alle aandacht gaat in ieder geval uit naar The Slow Rush, waarmee al vrij snel in het begin van het jaar een van de grotere releases gepland staat.

De stotterende opstart problemen van One More Year krijgt een aangenaam mellow deephouse behandeling en wordt hier juichend ontvangen. Het onverwachte speelse element is gelukkig nog overduidelijk aanwezig. Die wordt echter bruut verstoord door de retro kopstem in Instant Destiny. Vanaf hier is het wel duidelijk dat Tame Impala niet meer gedistantieerd wil worden met hun eerste platen. Daarvoor in de plaats krijgen we de trage baggy begeleiding in Posthumous Forgiveness. Ook prima, maar zit ik hier echt op te wachten, nee dat niet.

Het is een feest der herkenning, want alles is al eerder gedaan. Helaas ook stukken beter. De veelzijdige kameleon is getransformeerd tot een hitmachine, waarbij de nadruk ligt op de kleurrijke discosound uit de vorige eeuw. Hier wordt duidelijk naar een rendabel pensioen toe gewerkt. De uitspattingen zijn te verwaarlozen, maar met The Slow Rush maken ze hoe dan ook wel een memorabele plaat, waar ieder een mening over heeft.

Wat valt er verder over te zeggen? Een Radler is lekker verfrissend in de zwoele zomerdagen, maar is zeker geen pittig biertje. Die saaie voorspelbaarheid domineert hier ook. Met enkel een paar swingende oplevingen als Is It True en het licht symfonische It Might Be Time red je het niet. Voorzichtig durf ik toch wel te concluderen dat Tame Impala mij aardig teleurgesteld heeft.

Tame Impala - The Slow Rush | Electronic | Written in Music - writteninmusic.com

Gast
geplaatst: vandaag om 21:17 uur

geplaatst: vandaag om 21:17 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.