menu

Tame Impala - The Slow Rush (2020)

mijn stem
3,40 (253)
253 stemmen

Australiƫ
Electronic / Pop
Label: Interscope

  1. One More Year (5:22)
  2. Instant Destiny (3:13)
  3. Borderline (4:34)
  4. Posthumous Forgiveness (6:06)
  5. Breathe Deeper (6:12)
  6. Tomorrow's Dust (5:26)
  7. On Track (5:01)
  8. Lost in Yesterday (4:09)
  9. Is It True (3:58)
  10. It Might Be Time (4:33)
  11. Glimmer (2:08)
  12. One More Hour (7:13)
totale tijdsduur: 57:55
zoeken in:
avatar van mr.oizo
3,0
VDB79 schreef:
(quote)


Kleur van de hoes?


Breath deeper vond ik vanaf het begin al een Simply Red vibe hebben.

Moet zeggen dat het album me steeds beter gaat bevallen. Vooral van Posthumous Forgiveness kan ik geen genoeg krijgen. Het is wel allemaal wat gladder en meer poppy dan de voorgaande albums. Persoonlijk geef ik toch iets meer de voorkeur aan de wat 'rauwere' eerste twee albums. Ik denk wel dat de toppers op dit album naadloos in een complete liveset passen.

avatar van LennartDG
4,0
Vind deze nieuwe plaat voorlopig zeker niet teleurstellend. Sommige delen lijken misschien wat "gewoontjes", maar de algemene stijl ligt me wel, de plaat bevat enkele sterke uitschieters (Borderline en Is It True bv.), en de "experimentele" stukken (vooral aan het einde van het album) vind ik geweldig. Volgens mij wordt dit zeker nog een groeiertje, maar ik ben nu al tevreden.

avatar van yorkethom
4,0
blur8 schreef:
Wat een Miserie rond dit album. onterecht. Dus even wat postiefs: Deze EP is kek:

Tame Impala - The Slow Rush (EP) (2020)
1. Borderline (4:34)
2 Lost in Yesterday (4:09)
3. It Might Be Time (4:33)
4. Posthumous Forgiveness (6:06)
5 Breathe Deeper (6:12)


Vind de opener/afsluiter van deze plaat (One More Year en One More Hour) echt de twee beste nummers van het album. En Borderline veruit de zwakste schakel...

avatar van jurado
1,5
Toch maar een halfje er af, zelfs de plat geproduceerde productie gaat mij tegen staan.
Van fijn zeer psychedelisch rockbandje naar saai synthpop gedrocht, zo jammer.

avatar van Obscure Thing
3,5
Jammer dat er zoveel mensen zijn die bij het ontbreken van een gitaar meteen afhaken, al was ik vroeger zelf ook zo.

avatar van jurado
1,5
Obscure Thing schreef:
Jammer dat er zoveel mensen zijn die bij het ontbreken van een gitaar meteen afhaken, al was ik vroeger zelf ook zo.
In mijn geval heeft dat niets te maken met het ontbreken van een gitaar.

avatar van zaaf
2,0
Als dat nou alles was dat ontbrak...

avatar van coldwarkids
1,5
Obscure Thing schreef:
Jammer dat er zoveel mensen zijn die bij het ontbreken van een gitaar meteen afhaken, al was ik vroeger zelf ook zo.


Het is juist het ontbreken van variatie en goed songwriting .

avatar van Obscure Thing
3,5
Ik mis ook de dynamiek van de voorgangers zoals ik al eerder zei. Maar ik doel meer op de mensen die alleen Innerspeaker en de eerste EP leuk vinden. Op het moment dat het niet meer rockt haken ze af.

avatar van erwinz
4,0
recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Tame Impala - The Slow Rush - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Tame Impala - The Slow Rush
Tame Impala heeft de neo-psychedelica van tien jaar geleden definitief verruild voor de popmuziek van nu en die klinkt op The Slow Rush werkelijk fantastisch

Na twee geniale albums leverde Tame Impala met Currents vijf jaar geleden een wat teleurstellend album af, maar het was wel een album dat van Kevin Parker een wereldster maakte. Op The Slow Rush werkt de Australische muzikant het geluid van Currents verder uit en dat levert een bijzonder lekker klinkend album op. Tame Impala maakt warmbloedige muziek met een zwak voor softpop, disco en de dansmuziek van nu. Het klinkt misschien wat lichtvoetig of zelfs oppervlakkig, maar wat zit het allemaal knap in elkaar. The Slow Rush bestaat uit heel veel lagen en in iedere laag hoor je weer wat anders moois. Popmuziek met een hoofdletter P.

Tame Impala schaarde zich tien jaar geleden met haar debuut InnerSpeaker direct onder de smaakmakers binnen de neo-psychedelica en bevestigde die status twee jaar later met Lonerism, dat de gitaren deels verruilde voor elektronica.

De band rond de Australische muzikant Kevin Parker keerde in 2015 terug met het als breakup album gepresenteerde Currents, maar het bleek een verrassend lichtvoetig breakup album. Op Currents flirtte Kevin Parker nadrukkelijk met onder andere soft pop, disco en de elektronische popmuziek van Daft Punk, was er geen rol meer weggelegd voor gitaren en nauwelijks plek voor invloeden uit de neo-psychedelica.

Je kunt over Currents zeggen wat je wilt, maar het album stak wel knap in elkaar en maakte van Kevin Parker een wereldster. De afgelopen jaren trouwde de Australische muzikant met een jeugdvriendin en had hij het verder druk met een wereldster zijn, waardoor het vierde album van Tame Impala bijna vijf jaar op zich heeft laten wachten. Ik beluisterde het album een aantal dagen voor de release vluchtig en concludeerde vrijwel direct dat Kevin Parker op The Slow Rush verder gaat waar Currents in 2015 ophield. Niet veel aan was mijn tweede conclusie.

The Slow Rush lag al op de stapel met afgeschreven albums toen iemand me adviseerde om het album vooral eens met de koptelefoon te beluisteren. Dat scheelt een heleboel, want net als Currents zit het geluid op het nieuwe album van Tame Impala bijzonder knap in elkaar. Kevin Parker kiest ook op zijn nieuwe album weer voor een elektronisch geluid, waarin de lagen synths hoog zijn opgestapeld. Liefhebbers van de neo-psychedelica van de eerste twee albums van Tame Impala trekken wederom aan het kortste eind, want ook dit keer kiest Kevin Parker voor een bonte mix van invloeden met een duidelijke voorliefde voor softpop en muziek voor de dansvloer.

The Slow Rush klinkt, zeker bij beluistering met de koptelefoon, als een omgevallen platenkast en het is een platenkast waarin zwoele popliedjes en tracks voor op de dansvloer domineren. Het is muziek die bij beluistering met de koptelefoon pas echt tot leven komt. Kevin Parker heeft van zijn bonte geluid inmiddels zijn handelsmerk gemaakt en doet op zijn eigen album nog net wat meer zijn best dan op de albums van anderen.

Het levert een bont zoekplaatje op waarin invloeden uit een aantal decennia popmuziek zijn verstopt. Het zijn invloeden die op knappe wijze aan elkaar worden gesmeed. 70s soul en softpop blijken prima te combineren met moderne elektronica en leveren eigentijdse popliedjes op die je makkelijk de dansvloer op slepen, maar die ook uitnodigen tot het eindeloos uitpluizen van al het moois dat Kevin Parker in zijn muziek heeft verstopt en het is heel veel moois.

Vergeleken met Currents klinkt The Slow Rush ook nog eens een stuk warmer en nog veel rijker. Vergeet dat Tame Impala ooit heel andere muziek maakte en het is makkelijk om van het nieuwe album van de Australische eenmansband te houden. The Slow Rush schiet als een roller coaster door een aantal decennia popmuziek, maar springt niet van de hak op de tak. Kevin Parker maakt op zijn nieuwe album de popmuziek van de jaren 20 en overtuigt iedere keer dat je naar het album luistert net wat meer. Erwin Zijleman

avatar van iHateDolphins
3,5
Hi Erwin, niet lullig bedoeld, maar de enige cijfers die je ooit geeft zijn 4 of 4,5 ster. Heb je als recensist dan nog nooit een slecht album gehoord of recenseer je alleen maar goeie (in jouw ogen) platen?

avatar van repelstefan
3,5
iHateDolphins schreef:
Hi Erwin, niet lullig bedoeld, maar de enige cijfers die je ooit geeft zijn 4 of 4,5 ster. Heb je als recensist dan nog nooit een slecht album gehoord of recenseer je alleen maar goeie (in jouw ogen) platen?

Grappig, dit viel me ook op inderdaad.

Het album zelf is niet zo slecht overigens. Het wordt allemaal niet spannender bij Tame Impala maar het luistert nog steeds wel prima weg. Jammer dat de uitschieters voor mij allemaal al wel bekend waren.

avatar van Snoeperd
4,5
Ik vind de rating wel erg laag. Best album tot nu toe van Tame Impala!

De sound van Currents wordt hier geperfectioneerd. Geen echte uitschieters tot nu toe (al is Lost In Yesterday tot nu toe het meest verslavend) maar een perfect uitgebalanceerd album die een heerlijk relaxed sfeertje creëert. Maar blijkbaar moeten er Let It Happens op staan om een hoge rating te krijgen...

4,5
Ach, denk er het jouwe van. Ik vind bijvoorbeeld de laatste van The National ook 1 van hun beste. Maar het is vaak onbegonnen werk op te boksen tegen de klassieker waarmee een grote band commercieel is doorgebroken.

Dit is zeker geen tegenvaller, verrevan. Mooi verslagje van Erwin. Inderdaad Pop met een grote P.

deric raven
Tja.....
Ik doe het normaal nooit, maar vooruit.

Tame Impala - The Slow Rush


Tame Impala wist iedereen van de wijs te brengen toen ze na het goed ontvangen Lonerism hun psychedelische gitaarsound vervingen door een elektronisch gerichte aanpak. Al was die omschakeling reëel gezien niet eens zo gigantisch groot. De nadruk ligt nog steeds op het hallucinerende effect, alleen is de instrumentatie op Currents totaal veranderd.

De benadering is een stuk toegankelijker, en dat er een hitsingle in de geestverruimende lucht hing was overduidelijk. Die cultklassieker werd geschreven met Let It Happen, welke niet terug te vinden is in de commerciële lijstjes, maar wel door het alternatieve publiek de terechte waardering krijgt.

Voordat je het weet ben je alweer zo’n kleine vijf jaar verder als daar opeens het catchy clubdier Lost in Yesterday verschijnt. Met de heerlijke hoge zang van Kevin Parker en de funky elektronische beats passen ze perfect in die eighties revival die op dit moment heerst. Feitelijk is de aanpassing veel minder groot, maar na de stilte vergeet men al snel dat ze een aantal jaar geleden al verantwoordelijk waren voor dit geluid. Alleen toen was het een stuk vernieuwender, terwijl het nu voornamelijk mainstream is geworden.

Hierdoor wordt er veel verwacht van het nieuwe werk. Er is zelfs een driedeling waarneembaar bij de luisteraars. De die hards die stiekem hopen op de sixties druggy gitaarklanken van het debuut, de hedendaagse ravers die geheel los willen gaan op de meer dansbare Currents periode, en de net verworven luisteraars die vooral nieuwsgierig zijn geworden naar de band achter het lekker groovende Lost in Yesterday. Alle aandacht gaat in ieder geval uit naar The Slow Rush, waarmee al vrij snel in het begin van het jaar een van de grotere releases gepland staat.

De stotterende opstart problemen van One More Year krijgt een aangenaam mellow deephouse behandeling en wordt hier juichend ontvangen. Het onverwachte speelse element is gelukkig nog overduidelijk aanwezig. Die wordt echter bruut verstoord door de retro kopstem in Instant Destiny. Vanaf hier is het wel duidelijk dat Tame Impala niet meer gedistantieerd wil worden met hun eerste platen. Daarvoor in de plaats krijgen we de trage baggy begeleiding in Posthumous Forgiveness. Ook prima, maar zit ik hier echt op te wachten, nee dat niet.

Het is een feest der herkenning, want alles is al eerder gedaan. Helaas ook stukken beter. De veelzijdige kameleon is getransformeerd tot een hitmachine, waarbij de nadruk ligt op de kleurrijke discosound uit de vorige eeuw. Hier wordt duidelijk naar een rendabel pensioen toe gewerkt. De uitspattingen zijn te verwaarlozen, maar met The Slow Rush maken ze hoe dan ook wel een memorabele plaat, waar ieder een mening over heeft.

Wat valt er verder over te zeggen? Een Radler is lekker verfrissend in de zwoele zomerdagen, maar is zeker geen pittig biertje. Die saaie voorspelbaarheid domineert hier ook. Met enkel een paar swingende oplevingen als Is It True en het licht symfonische It Might Be Time red je het niet. Voorzichtig durf ik toch wel te concluderen dat Tame Impala mij aardig teleurgesteld heeft.

Tame Impala - The Slow Rush | Written in Music - writteninmusic.com

avatar van erwinz
4,0
iHateDolphins schreef:
Hi Erwin, niet lullig bedoeld, maar de enige cijfers die je ooit geeft zijn 4 of 4,5 ster. Heb je als recensist dan nog nooit een slecht album gehoord of recenseer je alleen maar goeie (in jouw ogen) platen?


Concept is krenten uit de pop, dus ik recenseer alleen albums die ik echt leuk vind. Ik hoor stapels albums die ik af zou kunnen branden, maar daar besteed ik geen energie aan. Die albums zou ik wel sterren kunnen geven op MusicMeter, maar wat voegt het toe zonder onderbouwing.

avatar van sinusfiction
3,5
erwinz schreef:
recensie op de krenten uit de pop:
[url=https://dekrentenuitdepop.blogspot.com/2020/02/tame-impala-slow-rush.html]
The Slow Rush lag al op de stapel met afgeschreven albums toen iemand me adviseerde om het album vooral eens met de koptelefoon te beluisteren. Dat scheelt een heleboel, want net als Currents zit het geluid op het nieuwe album van Tame Impala bijzonder knap in elkaar.


Ja, de koptelefoon is hier de wel het sleutelwoord (een goeie dan). Dan komt het album tot leven en lukt het om alle lagen tot zijn recht te laten komen. Maar man, wat maken sommige tracks het zichzelf moeilijk waardoor het niet lekker wegluistert op normale of mindere sets.

avatar van Mausie
3,5
Er valt genoeg te genieten, maar ik vind het tot nu toe wel de minste plaat van Tame Impala. Er staan echt een paar niemendalletjes op en sommige nummers zijn onnodig lang. Ga wss op 3,5* uitkomen. Naast de singles vallen One More Year en Breathe Deeper in positieve zin op.

Is It True klinkt trouwens erg als Daft Punk. Eerste helft van het nummer is best leuk, maar daarna gaat ie als een nachtkaars uit helaas.

avatar van nico1616
4,5
Mausie schreef:

Is It True klinkt trouwens erg als Daft Punk.


Aan de Nu-Disco van Daft Punk heb ik al vaak gedacht bij dit album en aan de vergelijkbare ontvangst van hun Radom Access Memories. Ook toen overwegend negatieve geluiden terwijl ik er tot op de dag van vandaag nog plezier aan beleef.
Ik vermoed dat het met deze Slow Rush dezelfde weg opgaat, ik vind het een opperstebeste sfeervolle plaat

avatar van aerobag
2,0
Tame Impala is een band die ik een zeer warm hart toe draag. Een band die perfect een neo-psychedelica sound kon omvatten en er een populaire en moderne spin aan kon geven zonder inhoud te verliezen. Lonerism zal voor mij altijd een van dé albums van de 10’s blijven, maar het meer poppy ‘Currents’ kan ik ook zeker waarderen. Dat de Impala’s besloten om de wegen ingeslagen op Currents te blijven volgen, vind ik op papier dus helemaal geen slechte keuze.

Het is een bekwaam geproduceerd en opgepoetst totaalplaatje, maar voor de hoeveelheid grooves die de Australiërs op de luisteraar afvuurt, zit er wel verdraaid weinig soul in. Kevin Parker en co lijken gedurende bijna het gehele album op standje cruise control te staan. De psychedelische sound hebben ze uiteraard wel onder de knie, maar van een paar geniale uitstapjes gedurende de speellengte van een track is geen sprake meer. Het gaat van punt A naar punt B in een rechte lijn, klein hobbeltje in de vorm van een repeterende synthesizer en wat onnodig bombast hier en daar… daarmee mogen we het doen. Met Posthumous Forgiveness durven ze nog meer buiten het voorgeschreven boekje te treden, maar dan kent het nummer ineens een onsubtiele overgang naar een tweede fase die qua compositie dusdanig weinig overeenkomt met het eerste deel dat het net zo goed een nieuw nummer kan zijn. Om over het structurele rotzooitje wat One More Hour heet maar te zwijgen. Terugluisterend naar nummers zoals ‘Keep on Lying’ en ‘Mind Misschief’, met meerdere lagen en vloeiende overgangen, kan ik niet anders dan concluderen dat de mannen het zich er wel erg gemakkelijk vanaf hebben gebracht.

Bordeline, It Might Be Time, Lost in Yesterday zijn singles die zo in hun live assortiment passen en de zaal absoluut in beweging gaan krijgen. Maar Tame Impala is voor mij ook altijd een band van de deepcuts geweest, de niet-single tracks die stiekem zeer kwalitatief zijn. Helaas behoort het gros van de niet-singles van het album naar mijn mening tot de mindere garde. Tomorrow’s Dust, Instant Destiny, On Track, Is it True, soortgelijke nummers die maar wat voortkabbelen met ongeïnspireerde ritmes en niet uitdagende zang. Ondertussen vormen deze tracks wel een groot deel van de body van het album.

Het is natuurlijk niet per definitie een kwade zaak als een band ervoor kiest om wat minder grensverleggend bezig te zijn en meer te focussen op een exploratie van een bestaande sound. De funderingen van synthesizers en disco-ritmes zijn zeer gepolijst, maar te vaak gaan nummers nergens heen of worden juist geteisterd door onlogische overgangen. Helaas kon ik daardoor uit dit nieuwe album van Tame Impala niet veel halen.

avatar van Eis-T
3,5
Ik wil even de afsluiter onder aandacht brengen: wat een epische track is "One More Hour"!

4,5
Ik deed het al. Voor mij het geniale hoogtepunt.

avatar van WesleyX16
3,0
Ik vind het wel een aardig album. Maar ik heb niet zo veel met albums die wel leuk zijn. En dan staat er een goed nummer op, zoals Breathe Deeper, dan komt er een storende overgang, ... Is het afgelopen? Oh het gaat weer verder. Ja ik vind een nummer als Elephant vele malen beter, omdat er een gitaar in zit. Het is niet een gemis gitaren, misschien bij Tame Impala wel... Want ik houd zeker ook van elektronische muziek, zoals OMD en Depeche Mode. Bij mij gaat het erom, doet het wat met me. Zit er emotie in? Zit er spanning in of rockt het lekker? Nee niets van dat alles. Ik hoorde het al aan de singles. Ze hadden het net niet. Het is wel een aardig album.

avatar van Cor
Cor
Mwah, had op meer gehoopt. De hier eerder gebezigde opmerking dat de plaat in standje 'cruise control' staat, herken ik wel. Het zijn gewoon van die liedjes die lekker voorbij glijden, maar waar de oortjes nergens gespitst worden. Zeker niet vervelend, maar de echte opwinding ontbreekt toch.

avatar van andnino
4,0
Heerlijk album. Misschien niet het album van het jaar, maar Tame Impala is voor mij nooit van dat niveau geweest. The Slow Rush klinkt wel als de "makkelijkste" TI-plaat in de oren, de voorgangers hadden aanzienlijk langer nodig om door te dringen, terwijl ik deze al bij de eerste luisterbeurt goed vond. Maar ik heb hem in het afgelopen weekend vier keer gedraaid en ik vind hem telkens weer ietsje leuker!

avatar van SOAD
3,0
Het blijft voor mij de band met een paar leuke nummers per album en thats it

avatar van SirChenque
3,0
Oplossing: Geef de liedjes wat meer ademruimte en maak er radio-edits van, dan wordt het echt een lekker popplaatje


@Mol: vind ik echt hele goede suggestie aangaande dit album, tackelt het "probleem" van die te lang doorsappelende nummers..........



Volg hier mijn playlist met indie-folk-pop-soul-juweeltjes

avatar van mattman
4,0
Heerlijke plaat. Gelaagder dan de redelijk 'stijve' voorganer Currents.

One More Year is mijn favoriet. Meeslepende opener!

avatar van Demon.
geplaatst:
mattman schreef:
Heerlijke plaat. Gelaagder dan de redelijk 'stijve' voorganer Currents.

One More Year is mijn favoriet. Meeslepende opener!


One More Year is ook mijn favoriet van dit album. Ik blijf erg vaak terugkomen naar die track. Elke keer dat ik hem luister voel ik echter wel dat er iets niet klopt, alsof de verschillende lagen muziek niet bij elkaar passen. Een terugkerend probleem op dit album.

Elke keer als ik dit album hoor denk ik juist aan hoe sterk Currents is.

avatar van Johnny Marr
3,5
geplaatst:
Demon. schreef:

Elke keer als ik dit album hoor denk ik juist aan hoe sterk Currents is.

Ik heb hetzelfde.

avatar van AOVV
3,0
geplaatst:
Deze plaat staat bol van de goeie melodieën, maar wordt nergens echt geweldig of meeslepend. De plaat is ook wat langdradig, eerlijk gezegd; tien songs en drie kwartier had beter verteerbaar geweest voor mij. Ik ben meer fan van de oude Tame Impala, hoewel ik niet kan beweren dat dit dan weer slecht klinkt. Het luistert wel lekker weg, in ieder geval, maar doet me verder weinig.

3 sterren

Gast
geplaatst: vandaag om 17:21 uur

geplaatst: vandaag om 17:21 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.