menu

Tame Impala - The Slow Rush (2020)

mijn stem
3,41 (355)
355 stemmen

Australiƫ
Electronic / Pop
Label: Interscope

  1. One More Year (5:22)
  2. Instant Destiny (3:13)
  3. Borderline (4:34)
  4. Posthumous Forgiveness (6:06)
  5. Breathe Deeper (6:12)
  6. Tomorrow's Dust (5:26)
  7. On Track (5:01)
  8. Lost in Yesterday (4:09)
  9. Is It True (3:58)
  10. It Might Be Time (4:33)
  11. Glimmer (2:08)
  12. One More Hour (7:13)
totale tijdsduur: 57:55
zoeken in:
avatar van AOVV
3,0
Deze plaat staat bol van de goeie melodieën, maar wordt nergens echt geweldig of meeslepend. De plaat is ook wat langdradig, eerlijk gezegd; tien songs en drie kwartier had beter verteerbaar geweest voor mij. Ik ben meer fan van de oude Tame Impala, hoewel ik niet kan beweren dat dit dan weer slecht klinkt. Het luistert wel lekker weg, in ieder geval, maar doet me verder weinig.

3 sterren

4,5
Tja, de hype is alvast gaan liggen eh. Aan de stemmen te zien. Dezer dagen lopen The Strokes met de aandacht weg.

3,5
Singles zijn fijn. Posthumous Forgiveness en Is It True hadden halverwege hadden halverwege afgekapt mogen worden, dan had je twee pakkende toptracks gehad, nu gaan ze als een nachtkaars uit. De rest: mwehhhhh.

avatar van KJvelo01
4,0
Deze plaat is ondertussen een maand of drie uit en ik draai hem nog steeds. Eigenlijk begin ik hem steeds lekkerder te vinden. Ik heb nu ook de vinyl versie en die is erg fijn.

avatar van nico1616
3,5
Aanvankelijk was ik heel enthousiast maar zoals bij Currents zal ik deze plaat nog weinig opzetten. Het is allemaal best goed maar inderdaad weinig verrassend.
Lonerism en Innerspeaker draai ik nog regelmatig en voorlopig bereikten ze met die twee platen hun piek.

avatar van iHateDolphins
3,0
nico1616 schreef:
Aanvankelijk was ik heel enthousiast maar zoals bij Currents zal ik deze plaat nog weinig opzetten. Het is allemaal best goed maar inderdaad weinig verrassend.
Lonerism en Innerspeaker draai ik nog regelmatig en voorlopig bereikten ze met die twee platen hun piek.


Ik heb dit ook. Behalve voor die verdomde Let it happen, daarvoor zet ik currents nog wel eens op. Let it happen moet toch wel zo een beetje het beste nummer van de afgelopen 10 jaar zijn?

Ook een aantal nummers op dit album is gewoon heel aardig, maar over de hele linie is het album niet goed genoeg om naar terug te grijpen. Zonde. Ook lonerism en innerspeaker spreken mij meer aan.

avatar van deric raven
3,5
Tame Impala wist iedereen van de wijs te brengen toen ze na het goed ontvangen Lonerism hun psychedelische gitaarsound vervingen door een elektronisch gerichte aanpak. Al was die omschakeling reëel gezien niet eens zo gigantisch groot. De nadruk ligt nog steeds op het hallucinerende effect, alleen is de instrumentatie op Currents totaal veranderd.

De benadering is een stuk toegankelijker, en dat er een hitsingle in de geestverruimende lucht hing was overduidelijk. Die cultklassieker werd geschreven met Let It Happen, welke niet terug te vinden is in de commerciële lijstjes, maar wel door het alternatieve publiek de terechte waardering krijgt.

Voordat je het weet ben je alweer zo’n kleine vijf jaar verder als daar opeens het catchy clubdier Lost in Yesterday verschijnt. Met de heerlijke hoge zang van Kevin Parker en de funky elektronische beats passen ze perfect in die eighties revival die op dit moment heerst. Feitelijk is de aanpassing veel minder groot, maar na de stilte vergeet men al snel dat ze een aantal jaar geleden al verantwoordelijk waren voor dit geluid. Alleen toen was het een stuk vernieuwender, terwijl het nu voornamelijk mainstream is geworden.

Hierdoor wordt er veel verwacht van het nieuwe werk. Er is zelfs een driedeling waarneembaar bij de luisteraars. De die hards die stiekem hopen op de sixties druggy gitaarklanken van het debuut, de hedendaagse ravers die geheel los willen gaan op de meer dansbare Currents periode, en de net verworven luisteraars die vooral nieuwsgierig zijn geworden naar de band achter het lekker groovende Lost in Yesterday. Alle aandacht gaat in ieder geval uit naar The Slow Rush, waarmee al vrij snel in het begin van het jaar een van de grotere releases gepland staat.

De stotterende opstart problemen van One More Year krijgt een aangenaam mellow deephouse behandeling en wordt hier juichend ontvangen. Het onverwachte speelse element is gelukkig nog overduidelijk aanwezig. Die wordt echter bruut verstoord door de retro kopstem in Instant Destiny. Vanaf hier is het wel duidelijk dat Tame Impala niet meer gedistantieerd wil worden met hun eerste platen. Daarvoor in de plaats krijgen we de trage baggy begeleiding in Posthumous Forgiveness. Ook prima, maar zit ik hier echt op te wachten, nee dat niet.

Het is een feest der herkenning, want alles is al eerder gedaan. Helaas ook stukken beter. De veelzijdige kameleon is getransformeerd tot een hitmachine, waarbij de nadruk ligt op de kleurrijke discosound uit de vorige eeuw. Hier wordt duidelijk naar een rendabel pensioen toe gewerkt. De uitspattingen zijn te verwaarlozen, maar met The Slow Rush maken ze hoe dan ook wel een memorabele plaat, waar ieder een mening over heeft.

Wat valt er verder over te zeggen? Een Radler is lekker verfrissend in de zwoele zomerdagen, maar is zeker geen pittig biertje. Die saaie voorspelbaarheid domineert hier ook. Met enkel een paar swingende oplevingen als Is It True en het licht symfonische It Might Be Time red je het niet. Voorzichtig durf ik toch wel te concluderen dat Tame Impala mij aardig teleurgesteld heeft.

Tame Impala - The Slow Rush | Electronic | Written in Music - writteninmusic.com

avatar van herman
3,5
Dit moet wel de fanvideo van het jaar zijn
Tame Impala - Is It True (Music Video) - YouTube

2,5
Dim
Tsja, was dít het debuut geweest tien jaar geleden, was mijn cijfer wellicht hoger geweest. Nu luister ik naar een herhaling van een herhaling van zetten.

avatar van devel-hunt
3,5
Soms komt er een band voorbij die behoorlijk bekend is maar waar ik nog nooit van heb gehoord, de andere kant op gekeken, deze cadeau gekregen onder het motto “ probeer dit eens” , op vinyl, een dubbel lp.
Je wilt de gever niet beledigen, in eerste instantie vond ik het vrij saai en vlak, maar nu na een paar luisterbeurten komt de boel tot leven, mooie ingetogen plaat, veel sfeer, heel veel sfeer, hoewel er van de nummers afzonderlijk nog weinig blijft hangen, misschien komt dat nog, wie weet

avatar van TornadoEF5
3,5
devel-hunt schreef:
hoewel er van de nummers afzonderlijk nog weinig blijft hangen, misschien komt dat nog, wie weet


Dat merk ik ook soms als ik eerst het album beluister voor ik een nummer beluister. Wat je vaak kan doen is er een bepaald nummer uitpikken, als je dat gevoel hebt (soms met de meest beluisterde luisteraars op Spotify) en dat 1 of 2 keer opleggen in de komende dagen, dan eens een ander nummer. Afhankelijk daarvan kan het zijn dat iets wel meer blijft hangen. Je kan ook een album meer draaien, maar dan groeien de nummers an sich minder snel (en gebeurt het soms wel eens dat ik iets te snel iets aan de kant leg om dan later, soms een paar maanden, soms zelfs jaren later) erop terug te komen en mijn mening te herzien.

GothamCity
Tame Impala weet precies hoe die catchy tracks moet maken en daar is dit album ook weer een voorbeeld van.

avatar van west
4,0
Vanwege de (naar nu blijkt te) lage waardering hier en omdat er zoveel te luisteren is, had ik dit Slow Rush van Tame Impala nog niet gehoord. Helaas, want dit is gewoon weer een sterk album van het Australische project van Kevin Parker. Prachtige melodieën, fraai uitgevoerd, met mooie details in de psychedelische muziek die je te horen krijgt. Eigenlijk staat er geen minder nummer op. Favorieten voor mij zijn One More Year, Borderline, Posthumous Forgiveness, Breathe Deeper, Tomorrow's Dust, Lost in Yesterday & It Might Be Time. Er zit trouwens ook nog een heel aardig 'kalender boekje' met mooie foto's en de teksten bij dit prima album van Tame Impala.

avatar van matthijs
Ik vond het maar saai, de eerste luisterbeurt. terwijl ik de eerste twee albums heel leuk vond. Weinig melodie, er gebeurt weinig.

Dat was mijn mening. Maar soms moet je vaker luisteren. Nog steeds vind ik de nummers melodisch eenvoudiger, minimaler dan de eerdere albums, maar ik hoor veel meer gebeuren. Vooral met hoofdtelefoon. Vooral als je halverwege denkt dat je het nummer wel een beetje gehoord hebt, maar toch blijft opletten, wordt je beloond.

3,5
Tame Impala - The Slow Rush

Een stap terug ten opzichte van het vorige album. Hoewel er vijf jaar tussen deze en de voorganger zitten, is de sound niet bijster veel veranderd. Hoewel er wederom amper écht slechte nummers opstaan, vind ik het songmateriaal over het algemeen minder dan op het vorige album. Veel nummers vind ik prima luisterbaar, maar ik veer er niet van op.
Het album start in ieder geval interessant met One More Year. Verder is Borderline erg catchy, en kent Posthumous Forgiveness een erg sterke transitie rond minuut 4 van het nummer. Een nummer als Instant Destiny vind ik niet slecht, maar ook echt niet van het gemiddelde niveau dat Tame Impala de afgelopen albums heeft gehaald. Ook op de nummers na Posthumous Forgiveness brengt Tame Impala het wat mij betreft het wat te gemakkelijk ervanaf.
De laatste paar nummers zijn wel erg sterk. It Might Be Time is zeker mijn favoriet van het album, wat een lekker nummer is dat! Glimmer heeft voor een interlude een heerlijke melodie, waarna One More Hour volgt, een nummer waarin de experimentatiedrang van Tame Impala weer komt opzetten. Tevens een geslaagd nummer.
Ben het met velen eens dat Patience op dit album had moeten staan. Het zou samen met It Might Be Time mijn favoriet zijn geweest en zou het niveau van het album wat hebben opgekrikt. Nu blijft het album helaas steken op een stabiele zeven.

3,5*

Stijn_Slayer
Tijdens het thuiswerken toen de pandemie hard toesloeg heb ik deze veel gedraaid. Onlangs ben ik er eens echt aandachtig voor gaan zitten.

In mijn beleving stonden er toch wel wat mindere nummers op. Dat valt eigenlijk wel mee, hoewel het album niet echt krachtig eindigt. Het gebodene vind ik over het algemeen wel 4* waard, ware het niet dat de flow, de vaart, van het album steeds onderbroken wordt door de vele intro's en outro's die een beetje tussen wal en schip vallen. Het is daardoor niet één trip. Zonde, want er staan genoeg memorabele melodieën op en de productie en intrumentatie staat als een huis. 'Lost in Yesterday' blijft ook een juweeltje van een popsong.

avatar van Erik The Viking
4,0
Kevin Parker, een fantastische muzikale duizendpoot.

Gast
geplaatst: vandaag om 15:38 uur

geplaatst: vandaag om 15:38 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.