Voor mij was dit album een beetje een tegenvaller. Voorganger AM kon me goed bekoren, maar die plaat was daarmee eigenlijk al een uitzondering, want feitelijk vond ik alle platen die de Arctic Monkeys uitbrachten na hun fantastische debuutplaat Whatever People Say That I am ... niet te pruimen.

Ietwat tegenvallende selectie van cumbianummers die bijeengeraapt zijn door de Engelse DJ Russ Jones. Hoewel een aantal klassieke cumbia-artiesten wel vertegenwoordigd zijn op dit album ligt de nadruk naar mijn smaak wat teveel op remixen met vormen van rap daardoorheen. In de inlay tekst heeft Jones het over een mix van stijlen, "cumbiaton, housed-up bangers, gangsta-style ragga hits and several original stomping classics". Laat de titel je dus niet op het verkeerde been zetten, dit is geen pure cumbia.

Het idee van Music of the Tea Lands was leuk, maar de samenhang tussen de verschillende nummers is uiteraard ver te zoeken. Nummers uit China, Pakistan, India, Japan, Indonesië, Tatarije en Turkije waar ik persoonlijk nauwelijks warm van word. Vaak is er naast de zang slechts een enkel muziekinstrument te horen - wat een nogal kaal geluid oplevert. Een tegenvaller.

Dit blijft veruit mijn favoriete album van Sheryl Crow. Gevuld met veelzijdige melodieën en liedjes die uiteenlopende gemoedstoestanden bestrijken toont deze plaat haar talent om prachtige nummers te schrijven. Volwassen nummers die je bijblijven, met een kop en een staart. De begeleidende muzikanten zijn uitstekend, de teksten zijn doordacht, de productie is tiptop. Op deze plaat hoef ik geen enkel nummer over te slaan.

Jammer genoeg is dit album niet echt representatief te noemen voor haar hele oeuvre. De opvolger kon me ook nog wel bekoren, maar ergens daarna is ze me voorgoed kwijtgeraakt. Dat neemt echter niet weg dat ik deze tweede worp van haar voor altijd zal blijven koesteren.