Absoluut geen slecht album maar ook absoluut geen supergoed album naar mijn bescheiden mening. Blaasarrangementen lijken precies hetzelfde als op andere Dijk-albums, het enige wat daardoor anders is, en gek genoeg voor mij soms uit de toon valt, is Burke, die vaak heel andere melodieën zingt dan Van der Lubbe, en waarbij ik dus, ten overvloede, ook andere blaasarrangementen verwacht.
Misschien dat ik er anders, positiever, over zou oordelen als ik de oorspronkelijke nummers niet zou kennen, maar die ken ik nu eenmaal wel en De Dijk heeft er zelf voor gekozen om bijna alle nummers te recyclen ipv met nieuwe te komen.
Andere Burke-albums klinken mij ook verzorgder in de oren dan deze. Balans van instrumenten en zang klinkt me niet altijd mooi in de oren. De piano bijvoorbeeld wordt okee gespeeld, maar klinkt mager met de zang van Burke ernaast, en dat hoeft helemaal niet zo te zijn.
Grappig dat voor 'ik kan het niet alleen' voor een vertaling is gekozen waarbij de klank van de woorden die het meest worden herhaald hetzelfde is. Even dacht ik dat ie dat refrein in het Nederlands zong daardoor.

Zo'n beetje mijn lievelingsalbum aller tijden. Ik kom er net achter dat ik hier nog helemaal niks heb geschreven. Waarschijnlijk omdat ik niet weet waar te beginnen. Tom Waits is als Amsterdam: er valt altijd weer wat te ontdekken.
Ook nu weet ik niet wat er over te schrijven in heel veel woorden. Misschien komt het wel een keertje.
Soldier's Things als individueel nummer is vooral uiterst ontroerend (overigens door Blokhuis/Koole op een verzamelalbumpje gezet), maar het album heb ik vooral als geheel lief.
Dit is ook een van die albums die ik helemaal zelf heb mogen ontdekken, die niet werd geadviseerd door zus, vriend of kennis. Dit album is van mij, leeft met mij mee en zal dat waarschijnlijk altijd doen.