Back to the Planet werd in de 90s bekend door op tig festivals te spelen, in dezelfde scene als de Levellers. De muziek is in zoverre vergelijkbaar dat het maatschappijkritisch is. Verwacht echter geen folk of violen, nee het lijkt wat dat betreft meer op een (minder harde) Senser waarbij dance met rock gecombineerd wordt waarbij sommige nummers ook aan funk of ska doen denken.
Ik leerde ze kennen doordat het eerste nummer, Please Don't Fight, wel op MTV werd gedraaid in 120 Minutes of Alternative Nation.

Heerlijke muziek, komt een beetje in de buurt bij Queen Adreena alleen komt dit meer uit de doom/metal hoek en QA uit de punk/noise-hoek.

Enigzins overbodige EP van Belly ware het niet dat Are You Experienced er op staat... wat een geweldige versie. Zo had Jimi 'm waarschijnlijk ook gespeeld als hij het in 1994 had opgenomen ipv 1967.

Bertrand Burgulat, oprichter van het label Tricatel op een live album waarbij de muziek wordt verzorgd door een speciaal opgerichte label-band; deze zou later ook eigen albums maken maar dan met zangeres. Hier 'zingt' Bertrand wat niet altijd een even groot succes is maar toch ook wel bijdraagt aan de beleving.
Een versie van Sugar, ook opgenomen door Tricatel zangeres April March klinkt bekend maar de zang is hier wel heel bijzonder (niet B.B.).
Tears of a Clown dan, er uit met een klapper want het nummer wordt feitelijk 2x gespeeld, eerst een soulvolle langzame versie die naadloos overgaat in een meer funky versie die zelfs in een amerikaanse kerkdienst niet zou misstaan.

Ik ontdekte de band bij een optreden waar ook al Space Siren speelde... hun debuut was toen net uit, gekocht en erg interessant bevonden. Maar dan dit album, nog weer een toefje beter. Dreampop met een extraatje, de gitaren worden goed gebruikt om soms net even een wat hardere noot te spelen dan je verwacht en de drums, die ritmes, heerlijk. Live al geweldig en op plaat maken ze het helemaal waar.
Na dat eerst optreden heb ik ze nog 2x gezien waarbij de laatste keer bij de presentatie van dit album. Altijd een beleving.

Ondergewaardeerde band... ik weet dat ze ooit op de cover van de NME stonden (maar ja wie niet). Heerlijke shoegaze, muur van geluid waartegen het lekker leunen is... jammer dat het hun enige echte album is (ze hebben nog wat albums waarop 2 ep's gecombineerd worden)