Daar waar Wake me Up, Hey Brother en Addicted to you schitterden op het originele album, zijn nu vooral de remixen voor deze laatste alsook die voor Dear Boy en Liar Liar de songs die dit album laten overtuigen! Hey Brother (Avicii by Avicii Remix) opent veel belovend maar stelt teleur in de drop. Wake me Up (Avicii by Avicii Remix) is dan weer het nummer Speed (Lotus F1 Team Mix) met de vocal van Avicii's monsterhit erop geplakt. Een beetje jammer.

Hope There's Someone kreeg een herkansing maar Avicii forceert echter de bassline drop na de eerste break. Hier had ik graag het uitstekende pianogeluid gehoord dat in het verloop van de plaat te horen is.

Shame on Me was ongelofelijk funky en aanstekelijk maar Avicii verrast en overtuigd met een R&B remix die je onmiddellijk doet bewegen!

Als die hard Coldplay fan verwachtte ik veel van dit album. Na het verfrissende Mylo Xyloto die, toegegeven, een indrukwekkende tournee nodig had om mij helemaal te overtuigen, was ik bereid om deze nieuwe creatieve route een kans te geven. Het eerste wat me echter tegenvalt aan dit album is het beperkt aantal nummers. Daar waar ik het vorige album kocht op de dag dat het uitkwam voor maar 8 euro (!) en ongeveer een uur muziek voor in de plaats kreeg, krijg ik nu nog geen 45 minuten voor het dubbele van de prijs! Ik zou dit kunnen vergeven als de songs me konden bekoren. Daar waar Mylo Xyloto mijn favoriete album is geworden met ijzersterke nummers als Hurts Like Heaven en Charlie Brown samen met prachtige integere nummers als Us Against the World, blijf ik nu een beetje op mijn honger zitten. O moet zowat het hoogtepunt zijn van dit album maar kan ook als een van de mooiste platen uit hun discografie beschouwd worden. De grootste teleurstelling moet echter Sky Full of Stars zijn. Samen met mijn grote idool Avicii verwachte ik de ultieme song die mijn wildste dromen zou overstijgen! Als die hard fan van zowel Coldplay als Avicii die beiden mij en mijn muziek inspireren, kan ik enkel besluiten dat hun samenwerking "uitstekend" is. Maar van artiesten als Coldplay en Avicii verwacht ik intussen al heel wat meer dan "uitstekend".

Toch, ondanks een kleine teleurstelling heb ik genoten van dit album. Ik heb het afgespeeld en heb geluisterd vanuit mijn zetel. Ik probeerde alle nuances op te merken en de sfeer te bevatten. Ghost Stories is een degelijk album en verdient meerdere luistersessies. "O" was zelfs een beetje nostalgisch omdat het mij deed denken aan een tijd voor Parachutes. Beluister hun Blue Room EP maar of zelfs de Safety EP en je hoort elementen terug in "O". Het is deze song die me het album een 4 op 5 doet geven daar waar ik eerder geneigd was naar een 3.5.

Wat een album om gratis weg te geven! Al was het maar voor de zangkwaliteiten van "Mister William Champion" of het beroerende The Hardest Part. Het duet tussen Martin en Champion geeft je kippenvel tot en met!

Prachtig in beeld gebrachte verzameling van concerten met een boeiende kijk in het wel en wee van de band. Chris Martin zingt onnavolgbaar goed maar moet enkel het onderspit delven tegen het virtuoze gitaarwerk van meneer Buckland! Deze bewijst maar weer dat het niet meer de piano is die de grootste troef is van de sound van Coldplay maar zijn kunde met de gitaar.

Voortreffelijk over de hele lijn!