Voor mij is het gewoon zo simpel dat ik heel blij word van deze muziek. Charli heeft een enorme pop sensibility. Daarnaast raken de enorm getalenteerde producers met hun sound precies de juiste snaar. Moeilijker hoef je het niet te maken.

Of het zo genieten blijft? Geen idee. Tegelijk is dat vele albums in het verleden prima gelukt, en ik zie niet in waarom dat voor brat anders zou zijn.

En of de brat summer voorbij is of niet lijkt me een non-discussie, de meeste populaire platen hebben in het begin ergens een top en daarna vlakt dat af en is er uiteraard weer iets nieuws. Maar de impact van dit album is niettemin wel echt breed geweest, ook gewoon door het speelse karakter en het feit dat het zo toegankelijk is voor een groot publiek. Dat is een mooie prestatie op zich

Is het album te lang? Misschien. Maar dat wil niet zeggen dat het inzakt.

Vanaf de tweede helft gaat de plaat nog een stapje harder, wat een producties op I Seeeeee You Baby Boi, Cocaine Nose, Olympian en Opm Babi. En Carti being Carti, dit gaat niet om de rapskills of wordplay, maar veel meer om vibe en sound.

Ik ben geen purist, dus zo’n eclectisch album als dit doet het bij mij gewoon goed. De hiphop meets electronic en andere alternatieve rap als JPEGMAFIA en Billy Woods is waar ik echt nieuwe dingen hoor.

Als ik hier weer eens naar luister, kom ik toch tot de conclusie dat met deze plaat de alternatieve gitaarmuziek is uitgespeeld. Alles klopt, en wat er op valt aan te merken maakt het juist zo goed. Het rammelt en giert hier en daar uit de bocht, maar de melodieën zijn daardoor des te mooier. De speelduur is geen seconde te veel of te weinig.

De volle 5* helemaal waard