Laat ik beginnen met dat ik dit niet het beste album van Avenged vind. Mede door de missende creativiteit op dit album. Is het dan een slecht album? Absoluut niet. Het zijn allemaal hele catchy songs met zoals gewoonlijk heerlijke riffs en solo's. Het probleem is dat het allemaal trucjes zijn die al eerder zijn gedaan. Waar op Nightmare nog de genialiteit van The Rev enigszins aanwezig was, mis ik dat hier. Geniale nummers zoals A Little Piece of Heaven zullen er nooit meer komen, en dat is toch het gene wat albums naar een hoger niveau brengt.

Ben ik het dan eens met al de negatievere meningen die hier langskomen. Ja en nee. Ja het lijkt heel erg op Iron Maiden/Metallica. Maar dat maakt het helemaal niet slecht. Ik ben echt superblij dat Avenged deze muziek weer op de kaart zet. Dat was weer eens nodig. Deze nieuwe lichting Hardrock/metal, wat je het wilt noemen, zorgt er misschien ook voor dat de oudere garde weer laat zien wat ze in huis hebben.

Laten we eens langs de nummers gaan. Shepherd of Fire is een lekker begin. beetje down-tempo Enter Sandman inderdaad. Ook heerlijk hoe ze daar hun liveshows mee beginnen. Hail to the King groeit nog steeds meer en meer op mij, heel simpel liedje maar die openingsriff is echt beest en natuurlijk het refrein dat super catchy is. Doing Time is eigenlijk enige echte uptempo lied op dit album, en gek genoeg vind ik het één van de mindere. This Means War heeft ook een goede gitaarriff. Goede opbouw van het nummer, je weet dat die riff gaat komen en toch knalt hij er lekker in. Ook heel erg metallica achtig dit nummer. Maar goed, dat zeiden mensen ook van Nightmare en Buried Alive. Het begin van het nummer Requiem moest ik gelijk aan het laatste album van Powerwolf denken (aanradertje), vooral het nummer Coleus Sanctus. Gaat daarna wel een beetje een andere kant op, maar ik houd van zulke intros. Daarom was Requiem na de eerste luisterbeurt van het album mijn favoriet, het nummer heeft iets mystieks. Crimson Day is een ballad en ook het slechtste nummer van album. Melodielijn is prima btw. Bij Heretic beginnen we eindelijk met een lekkere Avenged-achtige riff en horen we eindelijk de lekkere meerstemmige gitaarsound in de solo waar ze bekend mee zijn geworden. En dan het beste nummer Coming Home, Iron maiden? Ja, Fantastisch? Ja. Zulke nummers moeten ze meer maken, by far beste solo op het album en dat is precies wat dit nummer zo goed maakt. Planets heeft net zoals Requiem iets mystieks over zich heen, alleen net iets minder goed, ben wel blij dat ze toch de blazers uit de kast hebben gehaald, jammer dat ze meer op de achtergrond zijn geplaatst. Het laatste nummer Acid Rain is een ballad maar dan perfect uitgevoerd. Strijkers, heerlijke gitaar, goede melodielijn en M Shadows laat nog even zien wat hij in huis heeft. fantastisch einde van het album.

Al met al vind ik het toch een Hardrock album die heerlijk weg luistert. Het zijn ieder voor zich goede nummers ( behalve Crimson Day ). Jammer dat deze band zoveel gezeik over zich heen krijgt van de "echte metalfans". Niet terecht als je ziet waar ze vandaan komen en bij elk album een andere sound hebben. Daarnaast vind ik het heel verfrissend om eindelijk eens een nieuwe band tussen de regerende hardrock/metal bands te zien. In Nederland zijn ze dan nog niet zo groot, maar in de rest van de wereld wel. Dus uiteindelijk niet hun beste album maar memorabel zeker wel.

BTW, wordt de album cover nog een keer veranderd? of houden we de LP cover?

Ik vind dit een hele lastige, goede songs maar toch vind ik ze allemaal vrij veel op elkaar lijken. Er zijn vergeleken het eerste album van Ben Howard ook veel meer effectener in gegooid, vooral voor de gitaar. Dit interesseert mij minder dan echt dat lekkere rauwe akoestische gitaar sound. Deze effecten zorgen ervoor dat de melodielijnen heel lang door galmen en de melodie er uiteindelijk in mijn mening er minder uitkomt. In positieve zin, geeft het wel meer sfeer mee, zoals in Evergreen. I forgot where we were (lied) is dan een voorbeeld waar ik het uiteindelijk had weggelaten.

I Forgot where we were is uiteindelijk een goede wegdommel plaat en als die effecten het enige is waarover ik kan zeiken is dat ook een positief puntje. We hebben nu twee interessante kanten van Ben Howard gezien en mijn voorkeur gaat uit naar zijn eerste plaat, kwestie van smaak. Rivers in your mouth heeft trouwens precies datzelfde opzwepende tempo als Keep Your Head Up.

Voorlopig krijgt het van mij een 3.5 na een paar luisterbeurten.

Kwam heel gek bij deze band terecht op youtube een aantal jaar geleden net voordat ze hun debuutalbum uitbrachten. Dit was dus hun debuutalbum en ik moet zeggen, beste southernrock album van het nieuwe millennium. Geweldige sound die deze 5 heren naar buiten brachten. Catchy songs, goede riffs, lekkere solo's en dat allemaal met het wel bekende vleugje blues wat zo kenmerkend is voor Southern Rock. Het is dan ook niet voor niets dat ze hoge verwachtingen schepten met dit album, de nieuwe Skynyrd werden ze al genoemd. En ik moet zeggen, best wel terecht als je naar dit album luistert. Natuurlijk heeft Ronnie Riddle niet dezelfde magnifieke stem als de Van Zants, maar zijn teksten zijn zeker van hetzelfde niveau (heeft misschien ook te maken met zijn achtergrond als Engels leraar). De twee gitaristen, waarvan Marty Hill nog steeds in de band zit, vullen elkaar perfect aan en hun afwisseling in de solo's zijn ook heerlijk. Elke song heeft daarnaast ook nog een gitaarriff waar je 'u' tegen zegt.

De eerste 6 songs zijn echt fantastisch en als ze dat vol hadden gehouden tot het eind had deze de volle laag verdiend. Not Today is een southern rock liedje die je niet meer zo hoort, bij mij in ieder geval een classic en is niet voor niets ook langs geweest in de serie Sons of Anarchy.
Livin' Proof, That's Just The Whiskey Talking en Brother's Keeper zijn allemaal heerlijke laidback blues/rock liederen die tot de perfectie zijn uitgevoerd. Goede teksten met natuurlijk een Amerikaans nationalistisch tintje in Brother's Keeper, maar hé, het blijft Southern Rock. Old Fashioned Ass Wooping Sum Bitch is het hardste nummer op deze plaat. Goede, harde riff met een fantastische solo. Blood From A Stone is daarnaast het rustigste nummer maar heeft een lekkere bluesfeel, ook de solo hier is uitstekend. Laat zien dat ze van meer markten thuis zijn.

De laatste 4 songs zijn niet persé slecht, het trekt gewoon minder mijn interesse. Een liedje over Tractor Pull, ok. Elektronische sound voor de zang hier was niet echt nodig maar gitaarwerk is weer meer dan prima. Homegrown Hoedown en Southern Hospitality laten ook weer echt zien dat ze van het platteland in Amerika komen. Prima, maar niks speciaals. Mother To Bed is naar mijn mening de minste van de plaat.

De eerste 6 zijn dus meer en meer dan de moeite waard om dit album te beluisteren. Belooft een goede lichting southern rock te worden samen met Hogjaw. Jammer dat het tweede album van de heren ietsje minder was en de derde weer ietsje minder. Hoop dat ze dit niveau weer een keer kunnen behalen.