Pas in 2013 raakte ik in de ban van de Artic Monkeys met het album 'AM'. Voor de rest heb ik nooit de moeite genomen om verder te luisteren, behalve dan het nummer 'Fluorescent Adolescent' die ook heerlijk weg luisterde. Nu, 4 jaar later ben ik even teruggegaan naar de Artic Monkeys en wat is 'Whatever People Say I'm That's What I'm Not' heerlijk. Ben vooral fan van het tweede gedeelte van het album, iets minder hard en iets meer verhaal. Hoop dat ze dit jaar op Lowlands staan met hun nieuwe album.

Ponzo is een zeker verbetering op haar vorige album. Heb daar ook erg van genoten maar zat toch nog wel erg dat liefelijke en meisjesachtige aan. Dat is er nu wel een beetje van af. Door het album heen hoor je duidelijke invloeden van haar vriend Torre Florim, vooral bij het nummer "Carry on" waar het intro er ook zo een van De Staat had kunnen. Maar ze is niet alles kwijt, haar leuke jazz-style heeft ze zeker nog. Ga dit album zeker nog meerdere keer beluisteren.

Mister and Mississippi heeft het nog! Wat een heerlijk 2e album! Niet zoveel nieuwe invloeden maar nog steeds een heerlijke sound. Vooral het nummer "Nocturnal" vind ik echt geweldig. Het tweestemmige van Samgar en Maxime komt hier mooier uit dan in eerdere nummers. Ook weer zeer impressed door de slide gitaar van Tom Broshuis die zeker de meest getalenteerde is van het stel (was dat al toen ik ze live zag en hij met een strijkstok over zijn gitaar ging). Dan ook nog eens dat geweldige experimenteerde einde, wauw wauw! Het nummer dat Maxime voor haar moeder heeft geschreven, "We Only Part to Meet Again" is natuurlijk ook prachtig. Voor de rest veel makkelijk wegspelende nummers. Daarintegen vind ik het laatste nummer "A Song for the Quiet Ones" echt helemaal niks aan. Een beetje te hoog gezongen, niet echt iets voor mij. Maar misschien toch leuk voor de stillere mensen, zoals het nummer ook suggereert.