Ik moet een jaar of twaalf zijn geweest toen ik tussen de "troep" op de zolder van mijn ouders een stapel lp's vond. Buddy Holly, The Golden Earring, The Eagles, Deep Purple en nog vele andere muzikale helden uit vervlogen tijden. We waren inmiddels halverwege de jaren '90, en de hoogtijdagen van het vinyl lagen ruimschoots achter ons. De muzikale jeugdherinneringen van pa en ma lagen dus, vanwege onpraktisch en niet meer van deze tijd, stof te happen op zolder. Tijdens het doorspitten van de stapel platen, werd mijn aandacht getrokken door een witte, enigszins drukke platenhoes. Led Zeppelin III, nog nooit van gehoord. Hee, er zitten gaatjes in! En, als ik hier aan draai dan....Wow! Ik was benieuwd of de muziek net zo'n indruk op me zou maken als de hoes zojuist had gedaan. Voorzichtig werd de plaat uit zijn indrukwekkende hoes gehaald en onwennig op de pick-up gelegd (Ik was immers cassettebandjes en cd's gewend). Nadat ik de naald had laten zakken en het afspelen had gestart, werd ik weggeblazen door Immigrant Song. Ik had zojuist kennisgemaakt met Led Zeppelin....
Tussen dezelfde stapel lp's bleken ook nog Led Zeppelin II en Physical Grafitti te zitten. Na het beluisteren van III wilde ik meer horen, dus ook deze twee moesten eraan geloven. Later heb ik zelf de resterende albums op cd aangeschaft en werd er zo af en toe wel vreemd op aangekeken dat ik als tiener naar die "ouwelullenmuziek" luisterde. Ik heb me er nooit wat van aangetrokken en mijn liefde voor de muziek van Led Zeppelin bleef. We zijn nu twintig jaar verder en ik luister nog steeds naar Led Zeppelin, ook weer op vinyl. Onlangs heb ik de re-issues aangeschaft van de eerste vier albums, en het blijft genieten. Ik vind het lastig te zeggen wat ik het beste album van Led Zeppelin vind, maar voor mij begon het allemaal met III en daarom zal dit voor mij altijd een bijzondere plaat blijven.