Thatorchie zegt:(reactie op ander bericht)

Dat dit het meest poppy album van Wolf Alice is stoort mij nergens. Ik heb hem afgelopen tijd meer gedraaid dan enig voorgaand werk en nochtans heeft de verveling nog nergens toegeslagen. Integendeel; de meeste nummers worden beter naarmate je ze vaker hoort. Favorieten zijn: Bloom Baby Bloom, Passenger Seat, Midnight Song, White Horses en The Sofa, maar 'skippers' zitten er verder niet tussen en het betreft ook een voldoende afwisselend geheel.

Nimmer schurkte Wolf Alice zo dicht tegen Harry Styles aan en ook de veel aangehaalde 70s / Fleetwood Mac referenties zijn terecht. Als je dan toch iets negatiefs moet noemen dan (naast de (vocale) dominantie van Ellie Rowsel binnen de band (zie ook mijn comments bij "My love is cool") - waarbij ik de rest van de band ook weer niet tot inwisselbare hulpkrachten wil degraderen) vraag ik mij wel eens af hoe diep de introspectie en het "lijden van de kunstenaar" gaat. Waar FM bij Rumours nog de dramatische storyline van het maar liefst 2*1 + 1 perspectieven op het op de klippen lopen van liefdesrelaties had, lijkt Ellie best happy met haar leven (ook ondanks het woeden van de wereld). "The clearing" interpreteer ik nog niet als een pijnlijk afrekenen met oude demonen, meer met het afschudden van verwachtingen (b.v. aan die als 'Indie-queen'). Maar ik gun haar ook alle geluk van de wereld en met de omvang van haar hier tentoongespreide talent mag dit ook eigenlijk niet als bezwaar gelden.