Het is mij nooit duidelijk geworden waarom Steve Winwood niet een echte grote Progrock-held is geworden. Aan instrumentbeheersing en vrijheidsbeleving-crossing-over-de-stijlen kan dat niet liggen (of misschien wel juist). Maar ik hoorde mijn progrock-vrienden eigenlijk nooit Traffic of Winwood noemen. Alzo is Winwood/Traffic een beetje in een ondankbaar tussengebied terecht gekomen: Net aan te folky-bluesy voor de progrockers, maar te innemend en te weinig ruig om een rockster a-la Jimi Hendrix te worden, alsmede te muzikaal vaardig & uitvoerig voor de New Wavo-punkers. Maar mijn held is ie wel en dit is zeker niet de minste schijf. Down_By_Law zegt:(reactie op ander bericht)

Maar die rangorde is voor mij anders; misschien dat ik het ietwat sombere "When the eagle flies" iets hoger acht en zeker de legendarische titelloze tweede - met ook nog een Dave Mason in topvorm - maar er is verder helemaal niets mis met dit album. Erg fijne, folky-funky-soulvolle plaat.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

Het ongelofelijke is toch gebeurd: het album staat inmiddels op spotify: Luistert, luistert allen (en dan ook voldoende keren om het op waarde te kunnen schatten)!!!

Het wachten is nog op de nog betere opvolger "Wind Tegen", maar dat zou dan toch ook niet uit kunnen blijven zou je denken?