8CD box en DVD-BRD aangeschaft, omdat ik 5 DVD’s en een boek voor meer dan EUR 150 een debiele prijs vind, de LP’s zijn anders ook niet écht goedkoop, maar naar verhouding valt deze prijs nog enigszins mee. Jammer dat de volledige shows van de albums alleen in de dure box te verkrijgen is en dat de DVD-BRD combo een verkorte versie daarvan is. Wat meteen opviel is dat de hele set van 8 CD’s (met dezelfde tracklisting als de BRD-SDL boxset) slechts 4 uur 46 min duurt en de albums (en dus ook de nummers) een stuk korter zijn dan de originele versies. Het zijn soms wel érg ingebonden updates van de bekende albumtracks. En die updates bevatten vooral nieuwere geluiden, zonder te veel verwijderd te zijn van de oorspronkelijke nummers (waarvan het merendeel meer dan 35 jaar oud zijn). Alhoewel dus de albums stammen uit de jaren 70 en 80 (behalve TdF ST uit 2003) is, klinken de tracks nog steeds niet gedateerd en bewijst Kraftwerk opnieuw hoe krachtig, maar vooral ook invloedrijk deze band is geweest en nog steeds is. Zoals te verwachten is de produktie van topkwaliteit. De DVD-BRD bevat dus de muziek en de graphics / weergave van de concerten. Vergelijkbaar met Minimum Maximum uit 2005, alleen ligt de nadruk op de DVD-BRD set (en waarschijnlijk ook de BRD-DL box) meer op visuals dan op de concertregistratie. De 5.1 surround klinkt moddervet en vliegen de geluidseffecten je van alle kanten tegenmoet. Kraftwerk is vooral voor dit geluidsformaat gemaakt en is het één van de weinige bands die écht baat heeft bij surround. In combinatie met de abstracte en minimalistische visuals, maar ook podiumpresentatie is Kraftwerk nog steeds uniek en met niks anders te vergelijken. Prijstechnisch gezien is de combinatie van CD-box en BRD-DVD set de meest gunstige, waarbij bij de DVD-BRD de kijker het moet doen met enkele hoogtepunten. Met deze release is met het recyclen en opnieuw (al dan niet geremastered) van de discografie van Kraftwerk het plafond nu wel bereikt. Een nieuw album zou een welkome afwisseling zijn, maar of dat er ooit nog zal komen is maar de vraag …… Tour de France Soundtracks is ook alweer 14 jaar oud en tussen dat album en de voorganger (The Mix niet meegerekend) zat maar liefst 17 jaar …..

Polarisatie bij ieder nieuw album dat de Rolling Stones uitbrengen is al bijna zo oud als de band, alhoewel iedereen het wel doorgaans eens is dat hun 60’s output veelal boven alle kritiek is verheven of het zou het Their Satanic Majesties Request album moeten zijn, dat nergens op sloeg. En vanaf Exile On Main St. begon het gezeur: ieder nieuw album was aanleiding tussen voor- en tegenstanders om elkaars mening aan elkaar op te dringen. De eerste reacties waren vaak dat het allemaal niks was, de band over het hoogtepunt heen was, het allemaal ongeïnspireerd klonk, ze beter konden stoppen, ze het toch alleen maar voor het geld deden etc. etc. Zelfs albums die in de tijd als uiteindelijk toch wel als goed werden beoordeeld waren ten tijde van de release verkeerde platen op verkeerde momenten (zoals Some Girls, verschenen toen we net waren bijgekomen van de debuutalbums van de Sex Pistols en The Clash). En de geschiedenis lijkt zich te herhalen, alhoewel de critici het bijna unaniem eens zijn en de vier en vijf sterretjes als ware het een Michelin-restaurant worden uitgestrooid. Dat was in het verleden wel eens anders. Maar goed, het 24ste (in de USA 26ste) album is er. In elk geval verdient de marketing- en promotiecampagne de hoofdprijs, want er is de laatste jaren geen enkele band geweest die zoveel publiciteit heeft gegenereerd met het aankondigen en uitbrengen van een nieuw album. Voordat de LP op de draaitafel wordt gelegd (Spotify bestaat even niet) wordt ‘ie eerst uit die wanstaltige hoes gehaald. Hadden ze nu echt niet meer creativiteit in huis om met iets beters te komen? Overigens circuleren er meerdere hoezen, maar zijn ze allemaal even lelijk. Enkel het Paul Smith ontwerp en de Kidsuper Artwork hoes zijn enigszins de moeite waard. En de muziek? Die is in orde. De productie klinkt behoorlijk compressed en daardoor weinig subtiel, is de sound potdichtgetimmerd en lijkt het alsof de potmeters van de mengtafel constant tegen het rood aan schurken. Maar gelukkig is het gebruik van elektronica beperkt tot een minimum en trappen de Rolling Stones niet in de val om geforceerd jong te willen klinken. Omdat ze dat niet zijn. Hackney Diamonds klinkt als een coherent geheel en is het gewoon vintage Stones. En in plaats dat er – vooral sinds Undercover Of The Night (1982) – een verdwaald leuk nummer is te vinden, verstopt tussen een overdaad aan middelmatigheid, is Hackney Diamonds een lekker album van een band, die, zo lang ze nog bestaan, voor veel mensen aangenaam vertier kan brengen, maar waar evenveel zinloos over gebabbeld zal worden. Wat iedereen er ook van vindt, het is zonder twijfel - zeker voor de industrie -de belangrijkste release van 2023. En nu maar weer wachten op de opvolger.

De Stones in de 70's stond vooral in het teken van sex, heel veel drugs en jetsetgedoe. En tussen de bedrijven door verscheen er bij tijd en wijle weer eens een nieuw album. En al die albums met elkaar vergelijken is vooral zinloos tijdverdrijf. Want ieder nieuw album stond toch een beetje op zichzelf en was het in die tijd maar afwachten welke muzikale koers er nu weer werd gevaren. En de RS zijn nooit een vooruitstrevende band geweest. De basis was gewoon zwarte muziek of het nu blues, soul of funk was en de invloeden van de laatste twee werden de 70's ingeluid. Want Sticky Fingers is veel meer dan de blues en op Exile was er ook meer te vinden dan die zompige deltaroots. En de RS interpretatie van soul was te vinden op It's Only Rock'n Roll (Ain't Too Proud To Beg). Wie de 70's albums beluistert en zich losmaakt van onderlinge vergelijking, dan heeft ieder album voor mij wel z'n favoriete momenten, alhoewel die richting de 80's en in de 80's steeds minder werden. Black & Blue heeft veel van die momenten. En ook bij RS albums is de kans op polarisatie weer erg groot. Black & Blue is misschien niet zo rock'n roll, die grooves bevallen mij nog steeds. En Melody ... it was her second name.