menu

The Rolling Stones - Black and Blue (1976)

Alternatieve titel: Black N Blue

mijn stem
3,74 (456)
456 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock / Blues
Label: Rolling Stones

  1. Hot Stuff (5:20)
  2. Hand of Fate (4:27)
  3. Cherry Oh Baby (3:53)
  4. Memory Motel (7:06)
  5. Hey Negrita (4:57)
  6. Melody (5:47)
  7. Fool to Cry (5:04)
  8. Crazy Mama (4:34)
totale tijdsduur: 41:08
zoeken in:
avatar van dominicano fonso
3,0
Een goed album van The Rolling Stones. Het album is voor mij een ware classic.

avatar van bikkel2
4,0
dominicano fonso schreef:
Een goed album van The Rolling Stones. Het album is voor mij een ware classic.


Wel een wat karige score voor een ware classic.

avatar van Lonesome Crow
2,5
Na mijn verplichte diensttijd (lichting 89-6) woonde ik begin jaren'90 in een klein stadje op kamers. Pal tegenover ons studentenhuis was een klein CD-zaakje gevestigd die werd beheerd door een aardig echtpaar.
Aangezien ik het stadje vrijwel niemand kon (ik kwam er niet vandaan) en toch even mijn kamertje wilde verlaten met een leuke reden liep ik weleens naar de overkant vastbesloten om een CD te kopen.
Dat aardige echtpaar bood vaak iedereen koffie aan in hun zaak, altijd goed natuurlijk:-).
Maarja, hun keus was nogal beperkt en zeker na het krijgen van een kop koffie voelde ik me verplicht om de zaak niet te verlaten zonder iets te kopen. Nou stonden de Stones niet al te hoog op mijn prioriteiten lijstje, eigenlijk vind ik maar 1 album echt goed van ze (Exile) maar op een middag was het aanschaffen van een Stones album de minst slechtste keus uit het beschikbare assortiment.
Zo kwam ik dus aan dit album, het was niet al te duur (special priced) en hun oudere albums die ik liever wou hebben hadden ze niet of waren toen gewoon nog 40 gulden!
Tot zover de context omtrent het aanschaffen van dit Rolling Stones album.

Prima als ze niet altijd willen rocken, invloeden van andere muziekstijlen altijd welkom. Toch heb ik het idee dat ze met dit album pontificaal willen zeggen dat ze doen we ze zin in hebben en zich van niets of niemand wat willen aantrekken. Zie je vaker bij onaantastbaar grote bands (U2-Pop, Queen-Hot Space etc).
Als opener kan "Hot Stuff" er nog wel mee door, funk met als smaakmaker de gitaarpartijen. Vooral de solo viel mij erg op, erg on Keith Richards en dat klopt want Harvey Mandel speelt de solo die tijdens de opname's nog in de running was als opvolger van Mick Taylor.
Mick is in ieder geval in topvorm, zijn zang is intens en bevlogen en hij voelt de sfeer van deze funky song erg goed aan. Toch heb ik het deuntje na een kleine 4 minuten wel gehoord maar gaat het helaas nog 1,5 minuten door.
Bij de eerste seconden van "Hand of Fate" weet je het al, deze song kan niet kapot! Niet dat er zoveel gebeurt het is gewoon die sfeer.
Ook hier zijn de gitaarsolo's on Keith Richards en dat klopt want de 3 solo's worden ingespeelt door Wayne Perkins.
Daarna gaat het flink mis, het tenenkrommende "Cherry Oh Baby" kwelt de luisteraar voor 3 minuten en 54 seconden. Voor het eerst wagen ze zich aan een reggae song die ze volgens Mick voor de lol speelden en dat is te horen. Het rammelt aan alle kanten en het achtergrondkoortje gelal is alleen kroegwaardig. Ik citeer "Charlie lijkt volledig de kluts kwijt te zijn. Hij is niet in staat een groove te vinden en slaagt er niet in de offbeat te accentueren, wat wel zou moeten" (bron: the Rolling Stones Compleet het verhaal van de 365 songs). Hoe dan ook, het haalt meteen de sfeer uit dit album.
Het bijzondere aan "Memory Hotel" is dat Mick de pianopartij speelt en Keith de Fender Rhodes piano speelt, de 2 al eerder genoemde sessie gitaristen spelen de gitaarpartijen! Ook hier doet vooral de sfeer het voor mij, geweldige song.

Een mix van funk en reggae nu, niet zo rampzalig als "Cherry Oh Baby" maar doet me niets. Nou heb ik niet zoveel met die genre's dus dat zal daar wel aan liggen maar "Hey Negrita" kabbelt mij te lang door..... weer de sfeer eruit! Werd door nieuwkomer Ron Wood geschreven maar durfde de credits niet op te eisen.
Wat ook wel eens voorkomt is dat je na een paar seconden al weet dat wordt niks. Dat heb ik bij "Melody", Billy Preston speelt en zingt hierop mee. Een soort langzame blues met soulinvloeden is het.
Het sferische "Fool to Cry" is van een grote klasse en het valt me steeds meer op dat Mick eigenlijk een geweldige zanger is die in veel stijlen geloofwaardig is. Hij zingt hier soms zeer hoog (falset stem) en gebruikt zijn stem zo'n beetje in alle registers en stemmingen.
Het wat lompe en moeizame "Crazy Mama" is weer eens pure rock, maar voelt weer een beetje als een koude douche na "Fool to Cry".

Tsja, 3 erg goede songs 1 misbaksel. Dan nog 4 songs varierend van matig tot redelijk. Ik geef het 2,5 ster en verbaas mij over de hoge gemiddelde score voor "Black and Blue"

avatar van WoNa
5,0
geplaatst:
Iedereen heeft zijn eigen Rolling Stones, vanwege het moment van instappen. Black And Blue was mijn eerste album, gekocht op een vakantie in Engeland in mei met mijn ouders, meteen na mijn mavo eindexamen. 2.69 pond, dat was zoveel goedkoper dan hier.

De plaat was niet lang daarvoor uitgekomen. De nieuwe single was uitgelekt in de week ervoor. Ik denk dat het Mi Amigo was dat 'Hey Nigrita' liet horen. Ik was totaal geschokt. Het voelde een beetje als verraad zo'n soul, funk, reggae nummer. Een week later was 'Fool To Cry' de single en wat moest ik daar dan mee?

Zoals vaker bij The Stones viel alles al snel op zijn plaats en groeiden de nummers in mij. Inmiddels draai ik het album niet vaak meer. Die eer valt cd2 van de 'Goat's Head Soup' ten deel met die drie geweldige nieuwe nummers. Gisteren dus wel. Ik had er ineens zin. Kookmuziek dus lekker hard en ik liep een hele plaat lang dansend en zingend door het huis. 'Memory Motel' en 'Melody' blijven de all time favourites, maar ook 'Hot Stuff', 'Hey Nigrita', 'Cherry Oh Baby', gingen er prima in. Eigenlijk viel alleen 'Crazy Mama' me iets tegen. Voor de rest is het een 100% geslaagd album. Een album dat ik van voor naar achter ken en eigenlijk een ding opviel, de cd stond aan, dat ik voor het eerst in al die jaren niet automatisch in mijn hoofd de tik in 'Melody' hoorde die op de LP zit.

Zeg 'Melody' en je zegt Billy Preston. Zijn invloed op dit album is heel groot. Het warme orgel en de fijne piano zijn een prima aanwinst die dit album significant opstuwt. Verder staat er gewoon geweldig gitaarwerk op de plaat en de droge, harde tikken op de snare van Charlie zijn heerlijk. Niet alleen de nummers zijn goed, het geluid is dat ook. Prachtig ruim gemixt.

Ik kan me voorstellen dat als ik een paar jaren eerder fan was geworden van The Stones, zoals met hulp van oudere familieleden en kennissen wel gebeurde met The Beatles en The Kinks, ik Black And Blue nooit zo was gaan waarderen. Nu blijft het toch echt mijn Stones album. De rest kwam allemaal later pas. Wie vindt 'Coney Island Baby' van Lou Reed echt goed? Ik, ook dat was mijn eerste.

Tijdens 'Melody' kwam er een bizarre gedachte in mij op. Ik word onvermijdelijk ouder. Dood zijn betekent tot in de eeuwigheid nooit meer 'Melody' horen. Dat was een gedachte die er behoorlijk in hakte.

avatar van Hans Brouwer
5,0
geplaatst:
WoNa schreef:
Tijdens 'Melody' kwam er een bizarre gedachte in mij op. Ik word onvermijdelijk ouder. Dood zijn betekent tot in de eeuwigheid nooit meer 'Melody' horen. Dat was een gedachte die er behoorlijk in hakte.
Wellicht is er toch leven na de dood. Mocht dat het geval zijn, en dat weten we als we dit aardse tranendal hebben ingewisseld voor de misschien hemelse heerlijkheid, dan kan je in hemelse sferen gewoon naar "Melody" blijven luisteren. Tot in de eeuwigheid!

avatar van WoNa
5,0
geplaatst:
Dank Hans Brouwer. Even prettig omdenken

avatar van milesdavisjr
3,5
geplaatst:
Black and Blue lijkt een plaat te zijn die bij veel Stones liefhebbers tegengestelde reacties op te roepen. Ben je op zoek naar de wat conventionelere koers die de heren volgden kom je deels bedrogen uit. De blues speelt een veel kleinere rol als voorheen. De funk invloeden die rond deze periode zo ontzettend in waren worden naar mijn mening in enkele songs redelijk goed geïmplementeerd. Daarnaast lijken de nummers ook een laidback sfeer uit te stralen die mij wel kan bekoren. Jagger en Richards slaan echter de plank mis als men de Reggae kant op gaat. Het jolige Cherry Oh Baby vormt een grote dissonant op dit schijfje, daar moet ik wel bij vermelden dat men het direct weer goed maakt met een van de mooiste songs ooit door Jagger en Richards geschreven; Memory Motel. Wat een pracht van een compositie. Toch een stuk fraaier dan het weliswaar zeker niet slechte Melody, maar deze laatste song is toch een stuk alledaagser te noemen. Dan de overige songs; de funky inslag van opener Hot Stuff klinkt mij heerlijk in de oren, om met het uiterst degelijke Hand of Fate het album prima te vervolgen, een fraaie track. Hey Negrita bevat weer wat lichte funk-invloeden en duurt wat te lang, de wat eenvoudige opzet kan niet de volledige lengte boeien. Fool to Cry is stemmig van aard maar mist wat afwisseling, en een creatieve overgang hier of daar had de song goed gedaan. Crazy Mama sluit de plaat af en vormt een degelijk nummer zonder mij direct van verbazing achter te laten over de schoonheid ervan. Black and Blue blijft een interessante episode in de geschiedenis van de band, the Stones toch al nooit vies van muzikale trends verwerken bepaalde invloeden op succesvolle wijze en leveren een boeiend plaatje af. Niet alles is raak, en het herhalende karakter van enkele nummers wordt hier en daar net teveel door getrokken maar ik vermaak mij wel degelijk met deze worp.

avatar van Hans Brouwer
5,0
geplaatst:
milesdavisjr schreef:
Jagger en Richards slaan echter de plank mis als men de Reggae kant op gaat.
Is dat zo? Ik zou eerder zeggen dat Keith en Mick met hun Reggae de spijker weer precies goed op de kop slaan...

avatar van musician
3,0
geplaatst:
Nee hoor, er is behoorlijk wat treurigheid te vinden op Black and Blue.
Can I have my money back.

Luisterde vandaag nog even naar Goats head soup, daar wordt toch wel een ander riedeltje gespeeld.
Er staat heel veel slap werk op Black and Blue.

Ik wil niet veel zeggen, Mick Jagger is 77, bijna 78, releasde een paar weken terug deze single:
Easy sleazy. Een dergelijk heerlijk Stones geluid moet Black and Blue 8 nummers lang ontberen.

Een 78 jarige die zichzelf toen hij 33 was volledig van de mat speelt. Ik vind het wel humor eigenlijk. En complimenten voor Mick uiteraard.

avatar van teus
geplaatst:
Niet mee eens ...wel hardere sound maar haalt nergens het niveau van de Black and Blue tracks
Harder hoeft niet mooier te zijn...en Mooier hoeft niet persé harder te zijn

avatar van musician
3,0
geplaatst:
Ik zou nog maar eens goed luisteren naar opvolger Some girls.
Daar maken de Stones al behoorlijk gehakt van hun voorganger.
Zoals gezegd, ook Goats head Soup is beduidend meer opbeurend voor een Stones liefhebber.

Het is Black and Blue dat een vreemde eend in de bijt is, met tracks als Hey Negrita, Cherry Oh Baby en Melody. Het klinkt grotendeels niet des Stones en Rock 'n roll liefhebbers blijven in de regel ver van de reggae vandaan.
Easy Sleazy gaat meer richting een tracks als When the whip comes down van Some Girls. Dat is tenminste rock 'n roll.

avatar van Dirruk
4,5
geplaatst:
Nou musician, dan ga ik op deze grijze maar vrije dag eens de 3 albums achter elkaar afspelen.

Ik neig er toch naar om Black and Blue als beste van de 3 te zien. Lekker veel variatie, weinig misstapjes. Enige stukken waar ik moeite mee heb zijn Cherry Oh Baby, en de zang van Jagger op Memory Hotel. Verder stuk voor stuk topsongs.

avatar van bikkel2
4,0
geplaatst:
Some Girls is wat mij betreft hun beste sinds Exile On Mainstreet. Goats Head Soup heeft een paar juweeltjes, maar is ook wat tam in mijn beleving.
Black And Blue is inderdaad een wat afwijkende plaat, maar er is meer passie en vuur dan de twee voorgangers. Het is allemaal wat spontaner en her en der swingt het als de pest. Ongedwongen ook. Het album waar diverse gitaristen worden getest en natuurlijk werd Ronnie Wood de nieuwe man. Was toch al een maatje en was meer een Stone dan de schuchtere, maar technisch onovertroffen Mick Taylor.

Een degelijke subtopper van The Stones. Staat ver af van een meesterwerk, maar ze hebben veel mindere platen gemaakt. Het robuuste en ongepolijste vind ik een verademing.

avatar van De buurman
3,5
geplaatst:
Het ongedwongen, slonzige karakter vind ik juist wel lekker. Een paar grote missers, maar die tref je op iedere plaat van de Stones sinds Exile. Some Girls vind ik wat geforceerder. Kijk ons eens rocken. Hier waren ze misschien niet in de topvorm van weleer, maar het blijft een leuke plaat.

avatar van teus
geplaatst:
musician schreef:
Ik zou nog maar eens goed luisteren naar opvolger Some girls.
Daar maken de Stones al behoorlijk gehakt van hun voorganger.


Het is Black and Blue dat een vreemde eend in de bijt is, met tracks als Hey Negrita, Cherry Oh Baby en Melody. Het klinkt grotendeels niet des Stones en Rock 'n roll liefhebbers blijven in de regel ver van de reggae vandaan.
Easy Sleazy gaat meer richting een tracks als When the whip comes down van Some Girls. Dat is tenminste rock 'n roll.


Je mag hier je voorkeur over muziek uitspreken en dat doe ik dan ook ,en mijn mening word ook gedeeld door vele andere
Muziekliefhebbers
Black and Blue klinkt veel gevarieerder en heeft een mooiere vette sound, gewoon van hoger niveau, dat is iets wat je mist met Some Girls luister eens naar Hand of Fate...dat heeft toch veel meer klasse dan het door jou aangehaalde When the Whip Comes down
Vind Some Girls na B&B een behoorlijke tegevallende opvolger
Ook nrs als bv...
Some Girls
Lies
Far Away Eyes
Respectable
en vooral het eentonige Shattered zijn toch van matige en/of gemiddeld niveau
Nee geef mij maar het veel mooiere en gevarieerder klinkende zwarte en rockende blues album
Ze hebben volgens jou mss gehakt van B&B wilen maken, maar die opvolger leverde alleen maar een junkfood hamburger op...

Zo dat is er ook weer uit..zoals ik al zei ieder zijn voorkeur
En natuurlijk...even goede MM vrienden

avatar van Hans Brouwer
5,0
geplaatst:
musician schreef:
Het is Black and Blue dat een vreemde eend in de bijt is, met tracks als Hey Negrita, Cherry Oh Baby en Melody. Het klinkt grotendeels niet des Stones.
Als het The Rolling Stones niet zijn die we horen spelen op "Black and Blue", wie zijn het dan wel? Het zijn niet Corry en de Rekels!

avatar van musician
3,0
geplaatst:
Je ziet het gemiddelde bij Black and Blue kelderen, kijk bijvoorbeeld naar de duizenden Stonestemmers op Rate Your Music. In tegenstelling tot bijvoorbeeld Goats Heads Soup en Some Girls. Dat neemt niet weg dat iedereen mooi mag vinden wat hij wil. Maar kom niet aan dat de gemiddelde Stones liefhebber dit geweldig vind, want dat is niet zo.

De Stones zijn een rockband.

avatar van Hans Brouwer
5,0
geplaatst:
musician schreef:
De Stones zijn een rockband.
De Stones is een rockband. En zij maken, gelukkig, wel eens een uitstapje naar een ander genre zoals in het album "Black and Blue". En dat is juist zo verrassend en leuk.

avatar van Alicia
4,0
geplaatst:
Black and Blue staat hier nog altijd heel deftig in de platenkast. Het is de enige plaat van de Stones overgebleven na verkoop van mijn vinylverzameling jaren '90. Hoogst waarschijnlijk gekocht voor Hot Stuff. Dat nummer was namelijk razend populair op de dansvloer destijds. Verder best leuke plaat! Nooit meer iets teruggekocht van Mick Jagger & Co anders dan enkele verzamelaars.

avatar van bikkel2
4,0
geplaatst:
Hans Brouwer schreef:
(quote)
De Stones is een rockband. En zij maken, gelukkig, wel eens een uitstapje naar een ander genre zoals in het album "Black and Blue". En dat is juist zo verrassend en leuk.


Ik kan het alleen maar eens zijn met de stelling van Hans Brouwer.
Natuurlijk is The Stones in basic een rockband, maar het is echt niet zo dat ze op dit album nu wezenlijk heel iets anders doen en niet meer zouden doen.
Country, gospel, r&b, glam, blues ,funk en psychedelia deden ze al en de eerste reggea neiging is al te horen op het nummer Luxury van It's Only Rock 'n Roll.
Miss You, op notabene Some Girls, is duidelijk een "Stones goes disco" gevalletje en de punk invloeden zijn er op hetzelfde album ook.

Vergis je niet in de veelzijdigheid van The Stones. Met name Mick Jagger had een goede neus om trends geraffineerd in de sound te verwerken.

avatar van Kronos
4,0
geplaatst:
Prima album inderdaad en dat veel mensen er zo over denken zie je hier aan het stemgemiddelde. Op ondermaatse albums is het wachten tot de jaren tachtig.

avatar van musician
3,0
geplaatst:
Maar dan is het nog niet direct goed.
En de Rolling Stones hebben zich na Black and Blue weer opnieuw gefocust.

Geschrokken van de kritiek op B&B en door de opkomst van de punk moesten ze zich opnieuw manifesteren. Dat leidde tot Some Girls. En daar liep iedereen weer mee weg. Het verhaal is niet zo ingewikkeld.

Dat je andere invloeden gebruikt is nog allemaal tot daar aan toe. Maar dat het leidt tot één sloom en traag geheel maakt die andere invloeden irritant. Gelukkig hebben ze zich dus herpakt.

avatar van devel-hunt
4,5
geplaatst:
Er is geen Stones plaat waar de meningen zo over zijn verdeeld als black and blue, mijn eerste kennismaking met de Stones, vuig en vunzig, gemene koppen op de hoes, mooie sfeer, naar mijn mening beter dan de 2 gepolijste voorgangers. De vrije val van de Stones begon wat mij betreft na tattoo you, toen de platen steeds geproduceerder en gepolijster gingen klinken.

avatar van Kronos
4,0
geplaatst:
musician schreef:
Maar dan is het nog niet direct goed.

Het is zelfs nooit goed.

Het wordt, al dan niet, goed gevonden.

avatar van vanwijk
5,0
geplaatst:
Mijn eerste “eigen” Stones album. Ik was 15 en had van mijn eerste zuur verdiende geld de keuze, koop ik deze of Wings At The Speed of Sound. Die was een maandje eerder gereleased en ik vond de singles wel de moeite.
Nooit spijt gehad dat ik voor B&B ben gegaan, ik vind het nog altijd een heerlijk album, keer er nog regelmatig naar terug.
In eerste instantie viel ik toch voor Fool To Cry. De single deed het helemaal voor mij.
De rest van het album overtuigende me ook, heel divers, van Memory Motel tot aan Hey Negrina, het lekker rockende Hand Of Fate en het door Alicia genoemde Hot Stuff. Ook het gedoe rondom Ron Wood, volop aanwezig op de hoes maar deed hij nou wel of niet mee op dit album?
Ik geef onmiddellijk toe dat de 5 sterren ook voor een deel voortkomen uit nostalgische overwegingen. De opvolger Some Girls is eigenlijk een tikkie beter denk ik maar daar mag iedereen het zijne van vinden. En het fameuze kwartet Beggars Banquet, Let It Bleed, Sticky Fingers en Exile zijn van ongeëvenaard niveau.
Ik ben een gemiddelde Stones fan, heb wel al hun reguliere albums (de verzamelaar in mij kan het nooit laten) en ik merk dat ik het vooral een “zomerband” vindt. En dan pak i, toch heel vaak deze!

avatar van Hans Brouwer
5,0
geplaatst:
vanwijk schreef:
Mijn eerste “eigen” Stones album. Ik was 15 en had van mijn eerste zuur verdiende geld de keuze, koop ik deze of Wings At The Speed of Sound. Die was een maandje eerder gereleased en ik vond de singles wel de moeite.
Nooit spijt gehad dat ik voor B&B ben gegaan, ik vind het nog altijd een heerlijk album, keer er nog regelmatig naar terug.
Mooi is dat vanwijk! Wat jij hebt met "Black and Blue" heb ik met het Stones album "Goats Head Soup". Gekocht van mijn bij elkaar geschraapte centen als vakkenvuller c.q. lege flessensorteerder bij de plaatselijke VIVO supermarkt. Na "Goats Head Soup" kwam het album "It's only Rock and Roll" en daarna het onvolprezen "Black and Blue". Zijn dit de drie beste Stones albums? Voor mij wel! Dat heeft ook bij mij puur met nostalgie en goede jeugdherinneringen te maken.

avatar van vanwijk
5,0
geplaatst:
Dank Hans, inderdaad herkenbaar. Jouw VIVO was mijn EnCeBe, een varkensslachterij bij ons in het dorp. Voor mij zijn het dan vooral Black and Blue en Some Girls maar de platen die jij koestert zouden ook van mij kunnen zijn. Moet eerlijk bekennen dat ik ze niet vaak draai maar vandaag gaat dat wel gebeuren, weer even terug kijken.
Ik denk niet dat Black and Blue het beste Stonesalbum is, de vier genoemde platen zijn m.i. beter.
Ik kijk altijd naar wat ik draai en dat is dan toch heel vaak de muziek waar je je het meest comfortabel bij voelt en voor mij is dat dit album. Inderdaad nostalgie en jeugdherinneringen, lekker man, niks mis mee zou Gijp zeggen.

Gast
geplaatst: vandaag om 00:31 uur

geplaatst: vandaag om 00:31 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.