The Rolling Stones - Black and Blue (1976)

De ene persoon koopt ieder jaar een andere auto, weer een ander zit het hele weekend in de kroeg, weer een ander koopt er sigaren en whisky voor, het is maar net waar je het aan uit wilt geven, en Thunderball geeft het geld aan alle bijzondere edities van The Stones uit! Wat ik dan wel weer bijzonder vind is dat hij bijna alles dichtgeseald bewaard, want wat heb je er dan uiteindelijk nog aan, je wilt de extra info toch ook lezen, en weten of alles goed afspeelt, en alles compleet is, ook in nieuw spul kunnen fouten zitten

Exact dit. Hoewel ik tegenwoordig alles wat ik op muzikaal gebied mooi acht digitaal opsla in mijn mediatheek, verzamel/koop ik weer veel platen die ik in mijn jeugd zo vaak heb gedraaid.
Lange tijd geleden heb ik mijn volledige collectie aan cd's verkocht. Daar zat een hoop materiaal tussen dat ik nooit weg had moeten doen.
'Waarom koop je nu platen/cd'd als je dat digitaal allemaal al hebt zegt mijn vrouw dan',. Ik wil het gewoon weer fysiek in bezit hebben zeg ik dan, de kans dat ik de plaat/cd weer zal draaien is echter klein.
Noem het een subjectieve beleving die moeilijk uit te leggen valt aan mensen voor wie muziek niet zo'n grote rol in het leven speelt.

Dat brengt mij dan ook direct op Black and Blue, dit blijft een interessante plaat voor mij. Er staan enkele misperen op, maar dat de heren enkele trendgevoelige elementen op plaat implementeren werkt helemaal niet slecht uit.
Toegegeven: met de cover van Eric Donaldson's Cherry Oh Baby slaat men de plank flink mis. Daar staan wel enkele regelrechte krakers tegenover.
De funky basis van opener Hot Stuff swingt de pan uit, en met Memory Hotel componeerde men en passant een van de beste nummers tot dan toe.
Black and Blue behoort niet direct tot de beste schijven van de band, echter de veelzijdigheid en de wil om te experimenteren pakt bij vlagen prima uit.

Thunderball heeft helemaal gelijk! Ikzelf? Sigaren en whisky waarvan ik geniet als ik in mijn confortabele fauteuil "Black en Blue" beluister.

Klinkt gezellig, en sinds jouw pensioen ook een paar blokjes kaas erbij zeker?

Jazeker! Het leven van een gepensioneerde is zo slecht nog niet. En idd, gisterenavond "Black and Blue" weer eens gedraaid. Is en blijft een fijn Stones album.

De liquid vinyl editie die nu op Bad world records staat is ook fraai.

Wat vind je van de bonus nummers op de 2 cd?

Teleurstellend weinig, er is meer voor handen. Ik kan natuurlijk niks zeggen over bv de jams want die heb ik nog niet gehoord. Fragment wat te horen is klinkt goed, maar had liever eigen werk dan weer een cover.

Ik ben erg blij met de komende heruitgave van dit album. Het was begin jaren 90 één van de eerste Stones albums die ik aanschafte, nadat Stones Story 1 mij een fan had gemaakt. Dus Black and Blue zal daarom altijd een speciaal plekje in mijn hart houden.
Nu sta ik altijd wat sceptisch tegenover remixes. In mijn herinnering klonk deze plaat altijd meer dan prima. Maar de wereld moet het tegenwoordig doen met de 2009 remasters van de Stones albums vanaf Sticky Fingers, en die klinken op z'n best matig. Ik heb de 2025 remix van Hot Stuff vergeleken met de 2009 versie en het verschil kan bijna niet groter zijn. De 2009 klinkt plat en ééndimensionaal. De 2025 versie heeft een warm en gedetailleerd driedimensionaal geluid. Het lijkt ook in de stereoversie bijna alsof je tussen de muzikanten door kunt lopen. Werkelijk geweldig! Ik heb de virgin remaster uit de jaren 90 er ook even bij gepakt en die klinkt, zoals te verwachten, substantieel beter dan de 2009 remaster.
Maar we hebben nu te maken met een remix. Dat de instrumenten een wat andere positie hebben kregen in de mix hoor je wel. Ook het algehele geluid lijkt wat warmer, ronder te zijn. Voor iedereen die de originele 1976 vinyl mix of de jaren 90 virgin remaster heeft zal het denk ik meer een kwestie van smaak zijn wat je voorkeur heeft. Voor iedereen die het tot op heden met de 2009 remasters moest doen zal de 2025 remix een substantiële upgrade zijn.

Naar de bonustracks ben ik benieuwd. Ik moet toegeven dat ik wel moet lachen als de hardcore fans (waar ik mezelf tot op zekere hoogte overigens ook toe reken) weer lopen te klagen over de bonustracks. Want 'er is zoveel meer voorhanden'. Ja, en dat hebben de hardcore fans allemaal al lang en breed gehoord, dus als dat allemaal op een bonus cd wordt gezet is ongetwijfeld de klacht waarom er niet meer onbekend materiaal op staat. Ofwel, hardcore Stonesfans zijn volgens mij nooit tevreden.
Ik heb zelf niet scherp wat er allemaal aan bootleg materiaal beschikbaar is uit deze periode, maar blijkbaar zijn de jams, die een groot deel van de bonus cd zijn, niet bekend. Dan is dat toch geweldig? Je hebt je bootlegs met al het andere onuitgebrachte materiaal dat er van deze periode is en een bonus cd met grotendeels muziek die je nog niet kende. Ik zie het probleem niet.
Daarnaast ben ik heel blij dat de Stones in het uitbrengen van bonusmateriaal nooit hebben gekozen voor de wat ik maar even de Bob Dylan methode noem: gewoon elke nooit die ooit is vastgelegd uitbrengen. Dan krijg je tientallen versies van hetzelfde nummer. Daar zit ik in elk geval niet op te wachten. Nee, laat de artiest maar bepalen wat zij goed genoeg achten om alsnog uit te brengen.

Hoogstwaarschijnlijk zijn de jams dezelfde die op bootlegs als "B & B sessions & Jamming with Jeff Beck" bekend zijn, alleen dan onder andere songtitels.

Kijk, dat wist ik niet. Zo'n hardcore fan ben ik dus niet.

Heb de dubbele marbled blue LP versie vanmorgen ontvangen en ik was vooral benieuwd hoe die nieuwe Steve Wilson remix zou klinken. Eerste, snelle indruk en vergelijk tussen de nieuwe en originele mix van ‘Hot Stuff’ is de rare EQ die Wilson heeft gebruikt en daarmee een beetje de ziel van het nummer om zeep heeft geholpen. De hi-hats klinken gedempt en de vocalen van Jagger zijn opeens minder dominant. De originele versie is veel meer in your face. De rest ga ik dit weekend eens beluisteren. Ben dan ook zeer benieuwd hoe de rest is gedaan. Overigens nog steeds een prima album, alhoewel de meningen daarover nog immer verdeeld zijn.

Vorige week tijdens een lange autorit het origineel weer eens geluisterd. Voor mij persoonlijk een van de beste Stones albums. Memory Motel en Fool To Cry vervelen nooit. Ik heb geen behoefte aan remixen eerlijk gezegd…. Vroeger was immers alles beter .

Ik vind de remix ook niet heel geslaagd zo op het eerste gehoor. Sommige details knallen er niet meer lekker uit. Ik draai liever gewoon mijn originele vinyl exemplaar.

I Love Ladies is wel een interessante bonustrack, klinkt heel erg "af" en had zo op het album gekund destijds. Shame, Shame, Shame past er iets minder goed op, het is echter wel een grappige cover, gewoon leuk om eens te horen wat ze met dit nummer doen.

Maar voor de rest is deze super deluxe uitgave niet heel erg de moeite waard. We krijgen nog wat jams die weliswaar klinken alsof ze in je huiskamer staan te spelen, maar ook niet iets wat je nog regelmatig gaat terugluisteren. En wat remixen dus die niet echt een vooruitgang zijn.

Er zijn nog maar weinig artiesten of bands ter wereld die niet een oudere plaat uit hun oeuvre door Steven Wilson opnieuw hebben laten mixen.
Hoewel ik de beste man niks misgun blijf ik het potsierlijk vinden dat je er tegenwoordig toe doet als Wilson zich met jouw product hebt bemoeit.
Blijft over dat ik remixen zelden iets vindt toevoegen aan het origineel. Met de persing van destijds is niks mis, sterker nog, het geluid en de productie van veel jaren 70 releases zijn superieur in vergelijking met hedendaagse producties.

Als ie nou goed werk zou leveren zou ik er geen moeite mee hebben. Maar hij heeft al verschillende van mijn favoriete albums onder handen genomen op een manier die mij niet aanstaat.

Steve Wilson zou er eens goed aan doen om eens even pas op de plaats te maken en wat meer tijd te nemen om - als hij besluit om iets van een nieuwe mix te voorzien, voor zover dat al nodig is - ook daadwerkelijk de artistieke en klankmatige toegevoegde waarde te leveren, die een dergelijk album zou moeten hebben. Bovendien is het nergens voor nodig om aan albums te sleutelen waar niks meer aan te gesleuteld hoeft te worden. Nu de bodem al geruime tijd in zicht is aan remasters, anniversary editions, onuitgebracht materiaal, melken platenmaatschappijen of de rechthebbende nazaten van bewoners die naar de eeuwige jachtvelden zijn gestuurd de boel verder uit met steeds meer overbodige Atmos-mixen (leuk, maar wie heeft nu een huiskamer vol met speakers) en het remixen van albums. Benieuwd hoe lang deze malligheid nog doorgaat.

Zolang het geld oplevert vermoed ik.

Klaarblijkelijk roept de naam van Steven Wilson een euforisch gevoel op en maakt de koopwoede zich van je meester als je weet dat hij weer een of andere remix heeft uitgepoept.
Het zal wel aan mijn leeftijd liggen dat ik dergelijke initiatieven niet snap.
Het commerciële aspect kan ik nog wel begrijpen, dat er echter liefhebbers zijn die werkelijk elke scheet van Wilson verwelkomen als een God's geschenk is mij een groot raadsel.
Blijft over Black and Blue, de originele sound is toch uitstekend, wat moet daar aan veranderen denk ik dan. Nu genoeg gezeur van mijn kant, ik leg de plaat maar weer eens op en droom weg bij Memory Motel.

Rolling Stones is ook niet het type muziek dat zich leent voor een Steve Wilson remix wat mij betreft maar de meningen kunnen verschillen. De basis is toch altijd drums, bas, gitaar en zang. Remaster ok, maar een remix? Mwah. Niets meer aan doen.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: The Rolling Stones - Black And Blue, Deluxe Edition (1976) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: The Rolling Stones - Black And Blue, Deluxe Edition (1976)
Bijna vijftig jaar geleden verscheen Black And Blue, een wat onderschat album van The Rolling Stones, dat wel degelijk moet worden gerekend tot het stapeltje met de betere albums van de Britse band

Black And Blue was voor mij tot voor kort een blinde vlek. Ik ken de albums ervoor en de albums erna, maar naar Black And Blue had ik nog nooit geluisterd. Het album is deze week verschenen in een luxe uitgave. De luxe editie van Black And Blue bevat een aantal bonus tracks met de andere gitaristen die de band uitprobeerde naast Ron Wood en werkelijk geweldig livemateriaal, maar het draait om het originele album, dat van een nieuwe mix is voorzien door niemand minder dan Steven Wilson. Black And Blue is een typisch Rolling Stones album, maar het is ook een album waarop de band nieuwe wegen verkent. Het was voor mij een onbekend album, maar vanaf nu een favoriet album van de band.

Ik ben thuis eerder opgevoed met de muziek van The Beatles dan met de muziek van The Rolling Stones en ook toen ik zelf muziek ging ontdekken ging mijn voorkeur in eerste instantie uit naar de muziek van The Beatles, wiens oeuvre ik al vrij snel kende. Mijn eerste kennismaking met de muziek van The Stones stamt uit 1978 toen het uitstekende Some Girls verscheen.

Na Some Girls pikte ik ook Emotional Rescue uit 1980 nog op, maar hierna begon ik aan een ontdekkingstocht naar het verleden van de roemruchte Britse band. Hierbij richtte ik me op alles dat de band tussen 1966 (Aftermath) en 1974 (It’s Only Rock ’n Roll) uitbracht. Het leverde me favoriete Stones albums als Their Satanic Majesties Request, Beggars Banquet, Let It Bleed, Get Yer Ya-Ya's Out!, Sticky Fingers, en Exile On Main St. op.

Er is precies één album dat wat tussen wal en schip viel en dat album is deze week opnieuw uitgebracht. Dat gebeurt op een enigszins onlogisch moment, want het album Black And Blue viert pas komend voorjaar de vijftigste verjaardag. Black And Blue werd opgenomen in voor de band roerige tijden. De twee albums die volgden op Exile On Main St., Goat Heads Soup en It’s Only Rock ’n Roll, werden niet zo goed ontvangen als de serie albums die er aan vooraf ging en tot overmaat van ramp keerde ook gitarist Mick Taylor de band de rug toe.

De sessies die uiteindelijk zouden leiden tot Black And Blue waren ook sessies waarmee de band een nieuwe gitarist naast Keith Richards probeerde te vinden. Harvey Mandel, Wayne Perkins, Jeff Beck, Robert A. Johnson en Ron Wood probeerden het allemaal, maar laatstgenoemde, kreeg uiteindelijk de felbegeerde baan, nadat hij in 1975 ook al op het podium had gestaan met de band.

Ik had Black And Blue nog nooit volledig beluisterd en kende op voorhand eigenlijk maar drie songs van het album: Cherry Oh Baby, Hot Stuff en Fool To Cry. De eerste vind ik niks, de middelste zozo en de laatste prachtig, maar de rest van Black And Blue was op zijn minst redelijk nieuw voor mij.

Het album is niet in de geschiedenisboeken terecht gekomen als een van de betere albums van The Rolling Stones, maar Black And Blue bevalt me eigenlijk verrassend goed. Op Black And Blue klinken de wat stevigere songs nog vol vuur en zijn de ballads ijzersterk. Black And Blue klinkt nog deels als de albums die de band aan het begin van de jaren 70 maakte, maar je hoort ook al de impulsen uit onder andere de funk die op Some Girls en Emotional Rescue verder zouden worden uitgewerkt.

De nieuwe mix van Steven Wilson klinkt werkelijk fantastisch en uiteraard is er ook veel bonusmateriaal. Zo zijn er opnames uit de sessies waarin onder andere Jeff Beck is te horen als gitarist, maar de kers op de taart vind ik de liveopnamen uit 1976. Ik zag de Stones zelf pas in de jaren 80 voor het eerst, maar in 1976 was de band echt veel beter. Met name het gitaarwerk is heerlijk, maar Mick Jagger is ook nog uitstekend bij stem.

Ondanks het geweldige livemateriaal en de waardevolle bonustracks is het originele album voor mij het meest waardevol. Black And Blue was bij mij tussen wal en schip gevallen, maar ik voeg het album alsnog toe aan het lijstje met mijn favoriete albums van de legendarische Britse band. Erwin Zijleman

'De nieuwe mix van Steven Wilson klinkt werkelijk fantastisch' staat in bovenstaande recensie.

Misschien moet Erwin Zijleman toch nog eens goed naar het origineel luisteren of er mankeert iets aan zijn oren. Ik heb de nieuwe Steve Wilson remix nu een aantal keren grondig beluisterd en de conclusie is voor mij helder: Wilson heeft de originele albummix helemaal naar de filistijnen geholpen met deze wanstaltige nieuwe versie. De punch en de directheid van het originele album zijn helemaal verdwenen en klinkt Black And Blue alsof er een paardendeken over de speakers ligt. Je vraagt je af dat hij zelf niet hoort en of er geen mensen in zijn omgeving aanwezig waren die tegen Wilson hebben gezegd dat deze nieuwe mix een gedrocht is. Hoe kun je zo de plank mis slaan? De bonustracks zijn leuk, maar niet meer dan dat, de toegevoegde waarde van de jams ontgaan mij en zijn meer opvullers, het belangrijkste aankoop-argument is toch het album: daar moet de focus op liggen. De rest is bijzaak en bijvangst. En als je dat zo verkloot, dan is dat meer dan een gemiste kans. Dan blijft enkel een cool gekleurd stuk vinyl over, waar je vooral naar moet kijken en zeker niet naar moet luisteren. Er is maar één Black And Blue en dat is de 1976 versie.

Juist. En die heb ik al 49 jaar. En nog steeds puntgaaf.
Draait nu weer op een originele Philips 6987, zoals het hoort.
Hij is weer fijn

Vandaag neem ik even lekker de tijd voor de jubilieum uitgave. Menig andere albums in deze vorm zou ik waarschijnlijk aan mij voorbij laten gaan. Maar ik beschouw Black & Blue altijd wel een beetje als mijn favoriete Stones album. Het album is lekker speels, een paar missertjes maar ook genoeg uitstekende nummers. Daarnaast ook een belangrijk moment voor de band ivm vertrek van Taylor. Afijn, dat is allemaal wel bekend.

Heb hem nu even vluchtig doorgenomen. I Love A Lady vind ik wel een goede track. Vind het daarmee ook jammer dat er weinig van dit soort outtakes opstaan. Shame, Shame, Shame is meer een lolletje, lijkt het. En de rest zijn dan jams. Moet zeggen dat de jams wel lekker wegluisteren hoor. Maar nogmaals, onuitgebrachte nummers had interessanter geweest. Die honger was wel aangewakkerd na I Love A Lady.

De remaster van het album moet ik nog goed beoordelen. Ik heb nog een oud exemplaar liggen, en die houd ik er dan graag naast. Hij is wat bekrast, maar het zou nog wel een goed verschil weer moeten geven van de sound.

Ik moet wel zeggen dat sommige reacties hierboven mij al een beetje doen sidderen. We gaan het beleven.