Rolling Stones - Hackney Diamonds (2023)

De mannen zijn onverwoestbaar en komen op hun 80e met een vitaal klinkend album op de proppen.
Dat feit alleen al verdient respect. Maar hoe sterk is het album werkelijk...?
Angry, de vooruitgeschoven single vind ik een redelijk nummer maar ook niet meer dan dat, het komt op mij wat eenvormig over.
Get Close dringt zich ook niet aan mij op. Slecht is het allerminst maar de klik komt nog niet.
Bij het derde nummer begint de plaat wat meer te leven. Depending on You is een fraaie song, zeker niet hemelbestormend maar de zanglijnen van Jagger en het melancholische karakter van de track zijn wel aan mij besteed.
Bite My Head Off is de rocker op de plaat en ademt pure rock 'n' roll, een prima song.
De track die hierna komt maakt minder indruk, Whole Wide World klinkt wat meer doorsnee.
Het folky Dreamy Skies met zijn folky arrangement valt an sich ook niet op maar kent wel een bepaalde charme.
Mess It Up, met zijn popachtige structuur doet mij helaas helemaal niets, het is mij te jolig.
Opvolger Live By The Sword is aardig, John leeft zich uit op de toetsen en het geheel maakt een sympathieke indruk.
Als Driving Me Too Hard voorbij komt begin ik te merken dat de ballads van de band mij meer aan spreken dan de rockers, dat heb ik altijd al gevonden.
Zo gauw de heren wat meer ruimte toelaten, de arrangementen voor wat meer kleur zorgen op de wangen pakken de mannen mij al eerder in.
Het is mij altijd een raadsel geweest waarom Richards ook af en toe een nummer moet inzingen. Tell Me Straight is een fijne song maar de murmelende en saaie zang van Keith doet afbreuk aan de track.
Sweet Sounds Of Heaven is pompeus en groots aangezet maar dit nummer had wat mij betreft 3 minuten ingekort kunnen worden. De song draait voornamelijk om de vocale kunsten van Jagger en Gaga maar het trucje begint op de duur wat te vervelen.
Afsluiter Rolling Stone Blues is een fijne afsluiter en deze versie van de Stones doet het origineel van Muddy Waters geen geweld aan. De blues heeft altijd al een grote rol gespeeld in de band en het is leuk om te horen hoe de heren vaak weer terugkomen bij de basis en hun grootste inspiratiebron.

Conclusie; niet elke song is even sterk maar de plaat klinkt fris, er is zorg besteed aan de songs en hoe cliche; het spelplezier is aan de plaat af te horen.
Een geweldige topper vind ik Hackney Diamonds niet, ik mis enkele echte uitschieters maar degelijk is het spul wel. Een dikke voldoende derhalve.

blaauwtje schreef:



Volgens mij was dat niet Angie maar It's Only Rock 'n' Roll (https://youtu.be/JGaBlygm0UY?si=FqDNfd0aVcbSKCmM), blaauwtje De zeepbellen komen na een tijdje en uiteindelijk verdwijnt Charlie uit beeld.

Kan ook, haha word ook een dagje ouder

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: The Rolling Stones - Hackney Diamonds - dekrentenuitdepop.blogspot.com

The Rolling Stones - Hackney Diamonds
Alleen een rasoptimist rekende nog op een ouderwets goed album van The Rolling Stones, maar met Hackney Diamonds hebben Mick Jagger, Keith Richards, Ron Woods en flink wat gastmuzikanten dit album toch echt gemaakt

Hackney Diamonds, het nieuwe album van The Rolling Stones werd begin september aangekondigd met de single Angry, die zeker niet tegenviel. Het is wat mij betreft een van de minste tracks op Hackney Diamonds, dat een ouderwets goed album van The Rolling Stones is. Natuurlijk niet zo goed als de erkende meesterwerken van de band van heel lang geleden, maar zo energiek en gedreven als op Hackney Diamonds hoorde ik The Rolling Stones al heel lang niet meer. Mick Jagger zingt fantastisch, Keith Richards en Ron Wood vechten fraaie gitaarduels uit en Hackney Diamonds staat vol met geweldige songs. Het album is momenteel onderdeel van een flinke hype, maar op alle mooie woorden voor Hackney Diamonds valt echt maar heel weinig af te dingen.

Hackney Diamonds van The Rolling Stones is de afgelopen weken bedolven onder de aandacht in de media. Dat had aan de ene kant wel wat van een stevige hype, maar aan de andere kant hebben we het natuurlijk wel over een van de grootste rockbands uit de geschiedenis van de popmuziek. Een nieuw album van The Rolling Stones is bovendien een bijzondere gebeurtenis geworden, want heel productief is de Britse band al lang niet meer. Voor het laatste album van de band, het met covers gevulde en verrassend sterke Blue & Lonesome, moeten we bijna zeven jaar terug in de tijd, terwijl we voor het laatste studioalbum met origineel materiaal terug moeten naar A Bigger Bang, dat verscheen in de herfst van 2005, toen er overigens veel minder druk werd gedaan over een nieuw album van The Rolling Stones.

Hackney Diamonds wordt in veel recensies het beste album van de band sinds Tattoo You genoemd en dat is een album dat in de zomer van 1981 verscheen. Dat is op zich niet zo moeilijk, want na Tattoo You maakte de band er lange tijd een potje van met een stapeltje albums dat het moest hebben van hooguit twee of drie goede songs. Ik vind het altijd lastig om een nieuw album van een band te vergelijken met albums die vele decennia geleden werden gemaakt. Het is niet realistisch om van een band die inmiddels meer dan 60 jaar bestaat nog een album van het kaliber van Beggars Banquet, Let It Bleed, Sticky Fingers of Exile On Main Street te verwachten, maar het moest toch beter kunnen dan nagenoeg alle albums die de band na 1981 maakte.

Blue & Lonesome wat was dat betreft een zeer aangename verrassing in 2016, want de covers van bekende en minder bekende bluessongs klonken verrassend geïnspireerd. De inspiratie van dat album heeft de band meegenomen naar Hackney Diamonds, dat me echt uitstekend bevalt. Mick Jagger en Keith Richards vieren dit jaar hun 80e verjaardag en ook ‘jonkie’ Ron Wood is de 75 inmiddels gepasseerd, maar dat is geen moment te horen op Hackney Diamonds, dat fris en energiek klinkt. De Britse band heeft de gastenlijst dit keer gevuld met een aantal indrukwekkende namen (Paul McCartney, Elton John, Stevie Wonder, Lady Gaga), maar Hackney Diamonds is toch vooral een rock ’n roll album zonder al te veel poespas.

Waar er live inmiddels de nodige sleet zit op de stembanden van Mick Jagger en op het gitaarwerk van Keith Richards en Ron Wood, klinken de zang en het gitaarwerk op Hackney Diamonds verrassend goed. Zeker de zang van Mick Jagger heb ik al heel lang niet meer zo gedreven gehoord en laat horen dat de 80 jaar oude muzikant het nog steeds heeft. Het vuur dat zo lang geleden doofde op de albums van The Rolling Stones brandt op Hackney Diamonds weer in volle hevigheid en wat klinkt dat lekker. Ook de productie van Don Was, Andrew Watt en Jagger & Richards klinkt prima en versterkt het no-nonsense geluid van het album.

Uiteindelijk draait natuurlijk alles om de songs en die zijn echt veel beter dan ik had durven dromen. Het is een serie songs die het hele oeuvre van de band bestrijkt, van broeierige ballads tot doorleefde blues en van melancholische country tot recht voor zijn raap rock ’n roll. Hackney Diamonds smaakt bij eerste beluistering naar veel meer en stelt vervolgens niet teleur. Ik was de afgelopen weken behoorlijk sceptisch in mijn verwachtingen met betrekking tot Hackney Diamonds, maar dit is eindelijk weer eens een album dat je mag verwachten van een van de grootste rockbands aller tijden.

Natuurlijk kan Hackney Diamonds zich niet meten met de onbetwiste klassiekers die de band in de jaren 60 en 70 maakte, maar is het album zoveel minder dan Tattoo You? Ik vind persoonlijk van niet (maar ik vond Tattoo You destijds echt veel minder dan Some Girls). Wat mij betreft zijn we dan ook eindelijk af van de eeuwige vergelijking met Tattoo You. Op naar het volgende album dan maar? Wat mij betref wel en het schijnt al bijna af te zijn ook. Erwin Zijleman

Polarisatie bij ieder nieuw album dat de Rolling Stones uitbrengen is al bijna zo oud als de band, alhoewel iedereen het wel doorgaans eens is dat hun 60’s output veelal boven alle kritiek is verheven of het zou het Their Satanic Majesties Request album moeten zijn, dat nergens op sloeg. En vanaf Exile On Main St. begon het gezeur: ieder nieuw album was aanleiding tussen voor- en tegenstanders om elkaars mening aan elkaar op te dringen. De eerste reacties waren vaak dat het allemaal niks was, de band over het hoogtepunt heen was, het allemaal ongeïnspireerd klonk, ze beter konden stoppen, ze het toch alleen maar voor het geld deden etc. etc. Zelfs albums die in de tijd als uiteindelijk toch wel als goed werden beoordeeld waren ten tijde van de release verkeerde platen op verkeerde momenten (zoals Some Girls, verschenen toen we net waren bijgekomen van de debuutalbums van de Sex Pistols en The Clash). En de geschiedenis lijkt zich te herhalen, alhoewel de critici het bijna unaniem eens zijn en de vier en vijf sterretjes als ware het een Michelin-restaurant worden uitgestrooid. Dat was in het verleden wel eens anders. Maar goed, het 24ste (in de USA 26ste) album is er. In elk geval verdient de marketing- en promotiecampagne de hoofdprijs, want er is de laatste jaren geen enkele band geweest die zoveel publiciteit heeft gegenereerd met het aankondigen en uitbrengen van een nieuw album. Voordat de LP op de draaitafel wordt gelegd (Spotify bestaat even niet) wordt ‘ie eerst uit die wanstaltige hoes gehaald. Hadden ze nu echt niet meer creativiteit in huis om met iets beters te komen? Overigens circuleren er meerdere hoezen, maar zijn ze allemaal even lelijk. Enkel het Paul Smith ontwerp en de Kidsuper Artwork hoes zijn enigszins de moeite waard. En de muziek? Die is in orde. De productie klinkt behoorlijk compressed en daardoor weinig subtiel, is de sound potdichtgetimmerd en lijkt het alsof de potmeters van de mengtafel constant tegen het rood aan schurken. Maar gelukkig is het gebruik van elektronica beperkt tot een minimum en trappen de Rolling Stones niet in de val om geforceerd jong te willen klinken. Omdat ze dat niet zijn. Hackney Diamonds klinkt als een coherent geheel en is het gewoon vintage Stones. En in plaats dat er – vooral sinds Undercover Of The Night (1982) – een verdwaald leuk nummer is te vinden, verstopt tussen een overdaad aan middelmatigheid, is Hackney Diamonds een lekker album van een band, die, zo lang ze nog bestaan, voor veel mensen aangenaam vertier kan brengen, maar waar evenveel zinloos over gebabbeld zal worden. Wat iedereen er ook van vindt, het is zonder twijfel - zeker voor de industrie -de belangrijkste release van 2023. En nu maar weer wachten op de opvolger.

grrrr, dacht dat ik vandaag "Hackney Diamonds" binnen zou krijgen, komt die pas Woensdag binnen. Mijn geduld word toch aardig op de proef gesteld, vooral nu dit album helemaal bejubeld word.

Lijkt het nou maar zo of is Keith Richards beter gaan zingen. Hoe dan ook, Tell me straight is wel een erg lekker nummer.

Rookt al een poosje niet meer. Zou er misschien iets mee te maken kunnen hebben.
Het viel mij ook al op.

Geen Stones fan maar wat is Sweet Sounds Of Heaven een machtig nummer zeg. En wat is Mick nog geweldig bij stem.

Geen speld tussen te krijgen. Mooi verwoord.

Heb net de recensie gelezen en ik vermoed dat ik daar veel meer plezier aan heb gehad dan dit album me zal brengen.

Heerlijke plaat! Weinig anders aan dan welke stones plaat ook. Gewoon een heel herkenbare sound. Het is lekker geproduceerd en klinkt fris ondanks de oude sound. Song materiaal is echt sterk.

Lekker dat je Charlie watts zijn drum sound meteen goed kan onderscheiden.

Angry en mess it up zijn nu favorieten.

Toch mis ik ghost town op dit album.

Ik had 'em in de pre-order besteld en zelfs die was te laat gearriveerd. Op veel plekken trouwens uitverkocht en in sommige winkels waar ik was geweest (Maastricht) niet eens binnengekomen. Het zijn nog steeds een stelletje amateurs bij die platenmaatschappijen en de kleine winkelier, die eindelijk weer eens een toptitel kan verkopen zit met nauwelijks voorraad, want veel mensen zullen blijven zoeken totdat ze het album ergens vinden waar die wel op voorraad is. En dat is meestal online. Gemiste kans.

Maar het lijkt een beproefde en vooral irritante formule van de industrie om vraag te creëren door schaarste. Zie die ellende tijdens Record Store Day.

tja, platenmaatschapijen kunnen helaas vaak veel maken, die zijn vaak machtig.

Ik wacht rustig af, en kijk wel op youtube. Maar ik wil nou eenmaal het origineel hebben.

Get Close doet me toch wat denken aan het nummer Too Far Gone van een solo album van Jagger.

Staat als bonustrack op de Japanse SHM versie.

Lastig om dit album objectief te beoordelen voor zover dat überhaupt mogelijk is. Het zijn the Stones met al hun geschiedenis en mijn (jeugd) sentiment. Ik ben al mijn hele leven Stones fan en daardoor zelfs the Beatles pas echt kunnen waarderen toen die al uit elkaar gingen. Ik vind het album prachtig en of dat komt door sentiment of het feit dat de heren dit nog kunnen op 80 jarige leeftijd, maakt dan eigenlijk niet uit. Ik ben weer fan! 4.5* voor mij!

De Stones hebben met dit album dit weekend goede zaken gedaan. Dit bedrijf weet hoe ze dat moet aanpakken, alleen was het zaak om deze keer met een goed product voor de dag te komen, geen knollen voor citroenen deze keer. En dat is goed gelukt, iedereen lijkt tevreden te zijn, de kassa rinkelt en de fans kunnen er weer even tegen aan met hun geweldige Stones plaat.

Jij dacht dat Jagger vreesde voor nog een winter met hoge energiekosten? Ik begrijp de focus op marketing en media-aandacht niet zo. En wat recensies zeggen interesseert me ook niks.
Ik wil ze met dit plaatje best het voordeel van de twijfel geven dat ze gewoon er plezier aan hebben beleefd. Er zijn heel wat lelijkere commerciële uitspattingen te bedenken (Goldplay met die dj's bijvoorbeeld). Ook denk ik dat die 80 jaar grens ook nog wel eens mee kan hebben gespeeld in de motivatie om het nog eens te doen. Alleen maar mooi.

Lekker dan, wilde vanmiddag bij mijn lokale platenboer deze Stones aanschaffen en het laatste exemplaar werd vlak voor mijn neus verkocht.
Is vanaf donderdag a.s weer leverbaar☹️.
De zaak was donderdag avond/nacht van 11.00 tot 1 uur speciaal geopend om aan de enorme vraag te voldoen.
Wat een hype veroorzaakt deze plaat!

Mijn instapplaat met de Stones was destijds in 1978 met Some Girls via de singles Miss You en het nog lekkerder Respectable. Heerlijke muziek, al ken ik eigenlijk alleen de hits van de groep. Nee, ik ben niet de grote kenner.

En toch. Wat ik verbazingwekkend goed van ze vind zijn de vaak pakkende riffs én de drumpatronen van Charlie Watts. Net als later Phil Rudd bij AC/DC weet deze een ontzettende swing in zijn spel te krijgen, één van de weinige rockdrummers die herkenbaar zijn zonder ingewikkeld te spelen. Na zes nummers op Hackney Diamonds met Steve Jordan herken ik Watts onmiddelijk aan dat vinnige hi-hatje in Mess it Up.
Vandaag in de auto heb ik na twee rondes in de huiskamer een luistersessie in de auto ondergaan. Onderweg kwam Hackney Diamonds nóg lekkerder binnen.

Op pakkende riffs wordt sterk gemusiceerd door eenieder. Jordan is anders qua drumstijl maar volstrekt geen koekenbakker, passend bij de groep. Sterker nog, eigenlijk vallen de gastmuzikanten totaal niet op! Okayyy, uitgezonderd de dame van Sweet Sounds of Heaven, die een mooi moppie zingt.
De top 3 van mijn favoriete Hackneynummers: op #3 het felle Bite my Head Off (knallend als Respectable), op #2 het weemoedige Tell Me Straight (bijzondere tekst over oud worden, bijzonder fraai gezongen door Ron Wood) en op #1 Whole Wide World met zijn bijzondere gitaarwerk en -geluiden).

De productie is prima, al kan ik me voorstellen dat sommigen liever een opener geluid hadden gehoord zoals in de jaren '70 gewoon was. Maar het is niet dichtgesmeerd, de gitaren kunnen knisperen en schuren en Richards en Wood bovendien lekker in stereo van links en rechts. Of omgekeerd.

Ik weet niet of TEQUILA SUNRISE de cd of lp wilde kopen. Als je de cd zoekt, kun je bijvoorbeeld terecht bij de kassa van de boekhandel in Zelhem, waar ik vanmiddag was. Zo'n massaproduct is Hackney Diamonds kennelijk. Van mij mogen ze. Ook als dit een nieuwe groep was, had ik dit de 4,5 sterren gegeven die ik vandaag geef.

Erratum: het is one Keith die Tell Me Straight zingt, zie de correctie hieronder.

Het is toch echt Keith die Tell Me Straight zingt …

3,5 ster voor een album waarvan je zowat elk nummer met de grond gelijk maakt? De meest opvallende reactie op dit album.

Nou Riffhard, dan gaan de credits naar hem! Waarmee definitief bewezen is dat ik géén Stoneskenner ben... Dank voor je correctie!

Nou ik ben geen Stones fan. De muziek is voor mij teveel voorspellend en herhalend , het raakt mij weinig.
Dus ik zal dan wrs wat objectiever dit kunnen beoordelen?

Ik doe een poging. Ik heb wat nummers gehoord en ik moet zeggen, het zit echt goed in elkaar hoor. Heel solide. Alles klopt wel vind ik. De zang van Jagger maakt het af.
Als je een Stones fan bent denk ik, mag je deze niet missen.
Tot zover het objectieve oordeel van een niet Stones fan

Hackney Diamonds opent sterk met de inmiddels bekende single 'Angry'. Sommige critici vinden het nummer misschien te makkelijk, maar het is zeker pakkend, herkenbare Rolling Stones sound en geschikt voor het grote publiek.

Get Close, het tweede nummer. De melodielijn vind ik zelf wat simpel en herhalend, net als de lyrics. Strak geproduceerd, dat wel, maar niet mijn favoriet. Ik skip m al vaker.

Dat geldt ook voor Depending on you. geen sterke melodie. De vocals van Mick iets te sterk geautotuned bij She's GIVING love to somebody else. Ook hier weer veel herhaling.

Dus snel naar Bite my Head Off. Heerlijke track. Lekker stevige riff van Paul McCarthy die geweldig samenspeelt met Keith en Ronnie. Ik had het leuk gevonden als McCarthy ook op de achtergrond vocals had gestaan. Maar Keith lijkt die te verzorgen en doet dat ook goed! .

Dreamy SKies is een van mijn favoriete tracks van deze plaat. Doet natuurlijk denken aan 'No Expectations'. De slide guitar van Ronnie haalt het misschien niet bij die van Brian Jones, maar prachtig klinkt het wel. Keith Richards verzorgt ook hier de backing vocals heel behoorlijk. Zijn stem van vroeger heeft hij niet meer, maar 10x liever deze Keith op de achtergrond dan een koortje. Authentieke Stones plaat. In dit nummer pakken de lyrics me ook.

Over Mess it Up zijn de menignen wat verdeeld. Ik vind het een leuk nummer. Beetje 'She's so Cold' stijl (en dat vind ik ook een leuk nummer). Leuk dat Charlie hier nog op de drums te horen is

Live by the Sword. Weer heel aparte lyrics, maar het klinkt lekker rock 'n roll. Niet te moeilijk, heerlijk nummer, Ook hier Charlie Watts nog op de drums te horen.

Driving me too hard; radio-vriendelijk plaatje. Klinkt lekker. "Look what you've done to me" zingt Jagger en ik geloof 'm: hij legt gevoel in het nummer en - wel of geen productietrucjes - ik vind hem hier sterk op de vocals.

Tell me Straight: tja ik zal het inderdaad maar direct zeggen: in zn solo nummers heeft Keith het vocaal natuurlijk vaak moeilijk, zeker in nummers vanaf de jaren '90. . Dat is hier niet anders.

De tweede single 'Sweet Sounds of Heaven'is natuurlijk een pareltje. Lady Gaga's vocals doen me denken aan Lisa FIscher's live optredens in Gimme Shelter. De encore vind ik ook prachtig. De lyrics zijn hier wat dieper. Wie zich afvraagt waar het nummer nu precies over gaat de uitleg op de website van songtell is aardig.

Rolling Stones Blues is een fijne afsluiting. Een heerlijke Stones jamsessie. Producer Andrew Watts laat de stem van MIck Jagger in deze afsluiter ook wat meer met rust.

Ik vind het in elk geweldig dat er een nieuw Stones album is.

3,75*

They’ve still got it.
80 is het nieuwe 30.

Misschien is 5 sterretjes wat aan de hoge kant, doen we er toch gewoon 4,5.

Wel nog stemmen dan!

Ik voel me 50 jaar jonger . Potjandorie wat een heerlijk album !!
Hoe kan het dat Mick en Keith zulke jonge geluiden uit hun strot krijgen ? Neem Bob Dylan en Lucinda Williams….hun stemmen breken bij het ouder worden ( van beiden vind ik dat heel erg prima trouwens! ).
Zouden ze dat ook live kunnen brengen ?