Gedenkwaardige langspeler voor mij, alleen al omdat het de eerste uit mijn collectie is die ik gekregen heb, en wel van mijn grootouders Dat zal zo in mijn eerste of tweede jaar op de middelbare school geweest zijn. Ik was enorm gefascineerd door de grammofoonspeler van mijn ouders, en mijn grootouders hadden nog een twintigtal langspeelplaten. Dat alles bij elkaar bracht het balletje aan het rollen!
Ik heb het altijd al leuke lichte muziek gevonden, die goed in het gehoor ligt. Daardoor is het anderzijds ook weer niet muziek waar heel aandachtig geluisterd naar hoeft te worden; misschien zou het daardoor ook minder in beleving worden.
Sowieso heel fijne achtergrondmuziek voor op een feestje! En natuurlijk zijn de overduidelijke klassiekers van Kämpfert en zijn gelederen aanwezig. Grappig dat Afrikaan Beat waarschijnlijk overbekender is in dit land dan Berts thuisland; en dat zal nog wel even zo blijven, gok ik zo

Het is zeker geen hoogvlieger, dit album, vergeleken met wat deze beste man in het decennium ervoor op de plaat heeft gezet.
Maar ik vond en vind het na aankoop jaren terug toch wel erg leuk om op te zetten, merk ik. Het fungeert als fijne achtergrondmuziek, en ik krijg nergens een 'skip'-gevoel --- wat ook lastig gaat als je een langspeler opzet. En dan is het toch wel gewoon een ruime voldoende waard.
Was dit een andere artiest geweest, dan had ik opgemerkt, dat deze nog wel eens groot zou kunnen worden. Nu liggen die tijden meer in het verleden voor deze artiest, wat wat zuurder is.
Dus: zeer genietbaar, maar misschien meer voor de wat grotere fans --- of juist niet, als ze dan slechts met weemoed kunnen terugdenken aan wat Donovan in eerdere jaren heeft geproduceerd...

Prachtplaat! Waar naast de (superleuke, let wel) poppy-ness van de tachtiger jaren die doorklinkt in nummers als 'Männer' en 'Fangfragen' de kwaliteit van Herbie's werk naar voren komt, zijn de gevoeligere nummers als 'Bochum' of het hierboven al genoemde magistrale 'Flugzeug im Bauch'. Ik moet altijd de teksten er goed bij pakken bij nummers, wil ik echt alles begrijpen, en in het Duits is dat nog meer nodig dan het Nederlands of het Engels. Die teksten stellen dan ook niet teleur als je zo leest. Behoorlijke maatschappijkritiek (hoe gedragen we ons eigenlijk in het algemeen, in 'Jetzt oder Nie'), zelfs op geopolitiek niveau in 'Amerika' (wat schrikbarend dichtbij weer komt, maar is die Koude Oorlog ook eigenlijk ooit weggeweest kun je je afvragen?..), een mini-essay over masculinteit of wat dat überhaupt zou moeten inhouden dat verscholen ligt in 'Männer'... Ik ben onder de indruk!

Ik heb recentelijk een goede versie van deze single kunnen bemachtigen:
Spinner - discogs.com
wat een Nederlandstalige versie van de single 'Männer/Amerika' is. Herbie wilde het ook in Nederland in het Nederlands proberen te maken, maar op de een of andere bizarre reden is dat niet gelukt. Het is behoorlijk grappig om te horen hoe een van je favoriete artiesten opeens in je moerstaal zingt / probeert te zingen; en het gaat hem eigenlijk best goed af. Nu is het niet ongebruikelijk geweest voor Nederlanders en hun oosterburen om hun carrière deels te vervolgen in de taal van het naburige land, al hebben meer Nederlands het in het Duits geprobeerd dan andersom. De succesvolsten hierin lijken me Reinhard Mey met 'Als de Dag van Toen' in plaats van 'Wie vor Jahr und Tag', en de minder kwalitatief hoogstaande Dennie Christian met de Marsupilami. Al zullen er vast meer voorbeelden zijn!
De vertalingen van de nummers zijn van de hand van de onvolprezen Rob Chrispijn, die veel werk heeft verricht voor onder anderen Herman van Veen en Frans Halsema (en vele anderen). Spitsvondig, niet altijd super-metrisch in vergelijk met het origineel; het maakt het allemaal juist des te origineler, imperfecter klinkend, en daardoor alleen maar prijzenswaard in mijn ogen. Ik houd daar wel van

Ik heb een opnamefunctie op mijn platenspeler zitten, waarbij ik met behulp van het programma Audacity de single kan opnemen. Ik zal hem binnenkort eens proberen op YouTube te zetten (daar heb ik niet veel ervaring mee), en dan kan ik er hier wel naar linken

Leuk zijproject van Ryan Adams, samen met de vocaliste Leah Hennessey (Make Out) en drummer Johnny T. Yerington. Ze hebben slechts een EP weten uit te brengen, waarna ze de band ontbonden hebben.
Dit is onvervalst punk, met korte, maar krachtige nummers. Zeven nummers staan er op de fysieke uitgave, en de in de titel genoemde zeven minuten worden niet eens gehaald. De versie met negen minuten tikt de 7,5 minuten aan, dus lijkt er dan meer op. Misschien dat gedacht werd dat de luisteraar bij het omdraaien en na het uit laten spelen van de plaat nog even in de hemel zou verkeren?
Ik vond het leuke, krachtige rock, een goede uitlaatklep of oppepper als je wat energie nodig hebt!
Ook goed om eens beluisterd te hebben wat Ryan allemaal in zijn mars heeft in het veelzijdige oeuvre van hem! En na zes minuten ben je door de discografie van deze band, ook wel eens fijn.

De titeltrack is een wat 'zoetsappiger', en daardoor wat ongebruikelijker nummer voor de rest van hun repertoire, maar ik vind het juist wel mooi binnen hun werk, en vooral het album 'A Farewell to Kings', waar het op te vinden is.
Deze EP liet zeker het grote publiek met een overzicht van het werk van het drietal tot op dat moment kennismaken, al stond me bij dat 'Tom Sawyer' en vooral 'The Spirit of Radio' de grotere hits van de band waren, -- voor zover Rush een singles-band en voor het grotere publiek genoemd kan worden.
Het gros van de rest op de EP is van een soortgelijke kwaliteit als het titelnummer, naar mijn mening. Het geeft een heel mooi overzicht van wat het drietal aan heren allemaal wel niet in zijn mars had! Rush heeft in het algemeen toch wel superkwalitatief werk uitgebracht binnen de progrockwereld, naar mijn bescheiden mening Zoals wat andere bands waarvan ik altijd kon genieten over de tijd wat 'stoffiger' zijn gaan klinken, vind ik dat dit altijd verrassend frisse muziek binnen mijn smaak gebleven is.

Deze release, opgenomen in Parijs, is in zijn totaliteit te beluisteren op YouTube.
Het is uitgebracht als weggeefsingle, net als bijvoorbeeld JD's 'Komakino'.

Heel fijne muziek, die ondanks de uitgedunde, akoestische arrangementen erg vol en compleet klinkt!

Heerlijk dubbelalbum, dat ik bij een tweedehandszaakje nog in een plastic verpakking heb kunnen aanschaffen voor een kwartje of twee. (Ik dacht dat platen vroeger niet in het plastic zaten?) En in een 'mint'-conditie was hij nog zeker! Een heel mooi geluid.

Het is vooral fantastisch dat ondanks de zo uitgesponnen nummers (niet zelden wordt de tien minuten benaderd of zelfs overschreden) de plaat niet te vlug is afgelopen. Toch ben je al meer dan anderhalf uur verder als de plaat voor de vierde maal afslaat.

Ik ben niet superbekend met het werk van Monk: ik heb op YouTube wel menigmaal tijdens werk een concert van hem beluisterd, dat vaak (nagenoeg) integraal erop staat, en dus ook wel een uur of anderhalf beslaat. Fantastisch spel, super improvisatie, vaak in het gezelschap van trio/kwartet/kwintet.
Ik moet zeggen dat het geluid heel anders is met big band; ook gaaf, maar op een andere manier komt het binnen dan bij een wat (ondanks de digitale afstand) intiemere ambiance die een kleiner gezelschap met zich brengt.

De standard 'Straight, No Chaser' is verder een top-afsluiter; deze heb ik zelf ook vaak genoeg uitgevoerd in een jazzcombo waar ik deel van uitmaakte (op de klarinet). Daar hebben we heel wat leuke jamsessies mee afgesloten. Op dit snelle nummer kun je lekker los gaan bij het improviseren, wat heel wat virtuose 'gastartiesten' van de jam zeer goed mee uit de voeten kunnen. Mooie tijden

De regisseur Judd Apatow, fan van Zevons werk, organiseert elk jaar een tribuutoptreden in de Largo te Los Angeles, met de muziek van Zevon, uitgevoerd door Warrens vrienden.
Van de live-uitvoeringen, de laatste vijf tracks, heb ik nog niet kunnen achterhalen waar ze vandaan komen, en of ze al dan niet nieuw uitgekomen zijn op deze release.
Wat wel nieuw is, is de cover van 'Something Bad Happened to a Clown', die van de show in de Largo uit 2016 afkomstig is.

Het is een leuke, echte 'fan-made'-compilatie --- al zie je dat niet per se terug in de tracklist. De jaren tachtig uit het oeuvre van Zevon ontbreken haast volledig, en het merendeel van de nummers staat op Zevons bekendste twee albums, uit 1976 en -8. De negentiger jaren zijn ook wat ondervertegenwoordigd: twee nummertjes van Mutineer, waarvan eentje een cover, eentje van Mr. Bad Example, eentje van Hindu Love Gods; en dat is het eigenlijk wel. Van een fan had ik misschien een wat meer verstrooid geheel verwacht, want Zevons werk heeft, zeker in de jaren negentig, ongelijk veel andere artiesten, weinig aan kwaliteit verloren. En ik vind zijn tachtigerjarenwerk ook onverminderd mooi!

Een deel van de opbrengsten van deze compilatie gaat overigens naar de 'Asbestos Disease Awareness Organization (ADAO)', een onafhankelijke non-profitorganisatie waar Warrens zoon Jordan al vijftien jaar 'National Spokesperson' voor is.